De een na laatste blog vanaf the road!!

Dag 212 In Noorwegen!

Pictures -> http://www.flickr.com/photos/56603631@N07/?saved=1

For the English people, i am at Alta at the moment. 2 days ago I crossed my 6000km barrier, en now I have only 237 k's left.. And I have 10 days of time to get there before my father and brother are picking me up.. So no hurry, no worry!

When i'm back in Holland, I'll write a big and nice English summary about my trip, but for now I'm done typing.. sorry.

But as you can read/see, I'm doing great and the end is within sight!!!!..

Dag 212

Vanmiddag heb ik dus de trein naar Noorwegen gepakt en was ik na (volgens mij) dik 10 weken Zweden uit. Vanaf het station in Narvik was het maar een klein stukje naar het eerste de beste guesthouse www.breidablikk.no waar ik gelijk een eigen kamer toegewezen kreeg, en de boodschap dat ik in de ochtend bij het ontbijt mocht aanschuiven. Dit guesthouse is op een heuvel aan de rand van de staat gelegen, en het uitzicht over de baai was dan ook werkelijk schitterend!! Later op de avond kwam er nog een jongens langs die ik op de weg van het station naar het guesthouse ontmoet had die een interview met me wilde doen. Hij betaalde hiervoor twee biertjes om het interview af te mogen leggen haha.. Nee, maar gewoon lekker gepraat op het dakterras met een (nooit helemaal) ondergaande zon, en een lekker biertje erbij. Toen ik om 22:00 vertelde dat ik eigenlijk nog even wat moest gaan eten, stond hij erop om mij nog naar een pizzeria mee te nemen omdat hij m’n reis zo mooi vond. Slechts 10 dagen geleden had hij namelijk zelf een goedaardige-tumor uit de zijkant van z’n gezicht laten verwijderen, en daarom voelde hij zich geroepen om mij zoveel mogelijk te helpen. Veel dank hiervoor!

Dag 213 (184e loopdag) Bjerkvik

De dag begon grauw en grijs, en na slechts enkele kilometers lopen kreeg ik al een beetje spijt dat ik voor deze route gekozen heb. Auto’s, vrachtwagens, campers en auto’s met caravans & aanhangwagens zijn mijn metgezellen op deze lange lap asfalt van meer dan 700 kilometer. Want van Narvik tot aan de Noordkaap is eigenlijk maar 1 weg mogelijk. De E6, al kronkelen langs fjorden en over lage berg-passen om uiteindelijk bij de NoordKaap uit te komen. Wat een voortuizicht. Net na Bjerkvikk stond ik even te rusten, en kwam er een leuk volkswagenbusje aan rijden. Ik wilde graag weten of er nog campings in de buurt waren dus maande het busje tot halt. Hierin zat een hele relaxte Franse dude met een goeie slag reggae vibrations in z’n bloed. Voor dat ik het wist stonden we een uur te praten, en had ik mezelf uitgenodigd voor een overnachting bij hem. Neill woont in een oude mercedescamper, en deze volkswagencamper was z’n dagelijks vervoer en mijn onderkomen voor de nacht. Deze gast heeft zoveel dingen gedaan die nog op mij to-do list staan in het leven, dat het een zeer bijzondere en memorabele ontmoeting was. Zo heeft hij in Canada een cursus Logging gedaan (het leren bouwen van traditionele houten huizen) en woont hij zo nu en dan hier, en dan weer daar, en dan in Tarifa (mijn startpunt) om lekker een paar weken te surfen. Het vrije leven zoals het bedoeld was om het zo maar te zeggen. ’s Middags bij een vriend van hem gegeten, en in de avond mooie gesprekken gevoerd, en veel nieuwe inzichten opgedaan over hoe je je leven ook kan indelen. Hij is tevens bouwkundig ingenieur en heeft daarom tot in detail z’n eigen huis al ontworpen, van hout uiteraard, en wacht alleen nog op de goedkeuring van de overheid om z’n droom te verwezenlijken.

Dag 214 (185e loopdag) Brattli

De dag begon grauw en grijs. En dat bleef het ook, maar met het geluk voor de plantjes en het gras dat het zo nu en dan ook nog eens met bakken uit de lucht kwam zetten. Tel daarbij een eindeloze rij met vrachtwagens die een goeie spray aan asfaltwater over mij heen jaagde, en dan kun je je voorstellen hoe mijn dag was. Ik kon wel in een hutje op een camping gratis overnachten, maar daar heb ik de hoogtepunten van deze dag wel weer mee opgenoemd.

Dag 215 (185e loopdag) Olsborg

Lang leve de zomers van Noorwegen. De dag begon grauw en grijs. Ik ben overdag geen enkel bedekte of beschutte plaats tegengekomen waar ik eventueel droog zou kunnen pauzeren waardoor ik dus genoodzaakt was om staand in de regen te lunchen. Verder was de dag hetzelfde als gister. Ik merk ook dat ik bijna geen foto's meer maak aangezien alle heuvels in wolken gehuld zijn en m’n handen doorweekt en te verkleumd zijn om de camera recht te houden. En ik dacht dat ik het beste van mijn reis tot het laatst had bewaard? Wel weer een hutje waar ik gratis kon slapen op een camping.

Dag 216 (186e loopdag) Nordkjosbotn

Zelfs m’n blog typen is op deze manier niet echt avontuurlijk meer. Zelfde verhaal als gister, en zonder m’n Ipod had het zomaar gekund dat ik enkele dagen voor het einde van m’n reis de brui er had aangegeven ;) Nee, dat zou niet gebeuren, maar met dit weer en de eindeloze stroom langsrijdend verkeer is het moraal weer op een nieuw dieptepunt. Toen ik uiteindelijk bij Nordkjosbotn aankwam liep ik bij www.vollangjestestue.no binnen wat een Hotel en Restaurant is wat al sinds 1946 door een familie gerund wordt. De eigenaar, een hele sociale en vriendelijke vent, moest mij helaas vertellen dat ze geen kamer meer hadden, maar dat hij mij zeer graag een goeie maaltijd aanbood. Ik had ongeveer 800 gram aan rendierstoofvlees met aardappelpuree en groente op mijn bord, zodat ik in ieder geval zonder honger (en met pijn in m’n maag haha..) m’n weg kon vervolgen. Gelukkig had in de tussentijd dat ik zat te eten iemand z’n kamer alweer gecanceld en mocht ik toch nog zomaar gratis in dit hotel tukken. Chille douche, chille bedden en internet! En ben m’n buik zo rond als een kogel voelde ik me alweer een stuk gelukkiger dan de afgelopen 3 dagen bij elkaar. Mocht je ooit nog naar de Noordkaap gaan, moet je hier even stoppen voor een bakkie koffie. Toptent.

Dag 217 (187e loopdag) Elvevollen

Toen ik vanmorgen naar het ontbijtbuffet liep kwam ik twee Nederlandse Harley-Davidson rijders tegen met wie ik even gepraat heb. Ook zij vonden m’n reis schijnbaar een goed initiatief daar ze me wat geld toestopte. Dit soort opstekers zijn altijd goed voor je humeur kan ik je vertellen. Daarbij scheen de zon zelfs enigszins vandaag, en had ik op de kaart gezien dat ik 2 dagen parallel aan de E6 kon lopen aan de andere zijde van een fjord en dan over 2 dagen de boot naar de overkant kon pakken. Dit wetende liep het alweer een stuk lekkerder. Dus toen ik eenmaal van de E6 af was, liep ik heerlijk rustig over een mooie weg met geweldige uitzichten waar ik ook weer een beetje van kon genieten. ’s Avonds was er aan deze zijde van het fjord geen camping, hotel of iets dergelijks waardoor ik weer lekker in mijn tentje mocht gaan slapen op een lek matras. Je kan niet alles hebben, maar het uitzicht was wel weer super en ik voelde me weer top!

Dag 218 (188e loopdag) Djupvik

Ik werd wederom wakker met aardig weer. Zelfs zo aardig dat ik m’n korte broek maar weer eens uit m’n tas gevist heb. Lopend over een rustige weg merk je eigenlijk hoe saai het lopen kan zijn haha.. Wederom niets te melden behalve dat het me allemaal wel gemakkelijk af gaat momenteel. Aan het einde van de dag kwam ik bij de veerboot uit waar ik gratis mee naar de overkant mocht. Aan de andere kant zou een hotel en een camping zijn waar ik vast wel een gratis overnachting kon fixen. Helaas, beide waren al jaren gesloten. Goeie kaart gekocht dus weer. Maar goed, een ouder stel wilde mij graag helpen en die hebben wat heen en weer gebeld, en mij vervolgens iets verder op de route naar een familie gebracht die huisjes verhuurden. De huisjes waren allemaal verhuurd, maar ik mocht wel in een caravan slapen. Zo, hebben we dat ook weer eens gehad.

Dag 219 (189e loopdag) Sorkjosen

Ik had nog 100 Noorse Kronen gekregen van de eigenaar, maar met m’n slaperige hoofd helaas op de tafel in de caravan laten liggen. Zonde, maar toch bedankt voor het gulle gebaar. Vandaag liep ik dus weer gewoon op de E6 maar met fatsoenlijk weer, en ik merkte dat het daardoor toch allemaal wat mooier was dan de eerste 3 dagen. Ik heb mijn Ipod wel ECHT nodig om het verkeersgeluid wat te filteren, want anders zou je gek worden. Toen ik al een flink eind was liep ik langs een huis waar ik voor koffie werd uitgenodigd. Een ontzettend aardig stel en binnen 5 minuten stond er een bord met roerbak-ei en brood met bacon voor me neus. Dat is nog eens gastvrijheid. Dus een heerlijke voedzame pauze later kon ik de laatste 14 kilometer zonder pauze en in een stuk doorzetten. In Sorkjosen aangekomen ben ik het hotel aldaar binnen gegaan, en ook hier mocht ik weer gratis slapen! En aanschuiven bij het buffet, en in de ochtend ook een ontbijt nuttigen. www.reisafjord-hotel.com was waar ik sliep. Ontzettend aardig personeel en heeeeerlijke bedden! Een aanrader als je het mij vraagt. Dus wederom flink voldaan gaan slapen. Ik denk dat ik langzaam aan al een beetje aan het aankomen ben weer haha..

Dag 220 (190e loopdag) Gildetun

Op weg naar mijn volgende bestemming was het zo als alle andere afgelopen dagen, maar gelukkig lag er nog een kleine uitdaging op mij te wachten. Toen ik namelijk na ongeveer 26 kilometer bij het plaatsje uitkwam waar ik mijn zinnen op had gezet bleek het hotel en de plaatselijke camping niet meer te bestaan. Wel wisten de medewerkers van de lokale supermarkt me te vertellen dat op nog geen 8 kilometer hier vandaan een motel op een prachtig uitzichtpunt lag. Ik was nog fit en had goede zin, en bovenal was het droog. Dus waarom ook niet nog eventjes 1,5 uur doorlopen. Die 8 kilometer waren er uiteindelijk 13 maar dat was nog niet het vervelendste. Van die 13 waren er 10 met een stijging van de 7%. Dus meer dan 2,5 uur op op op op op. Daar hadden ik en de beide benen toch even niet op gerekend. Maar uiteindelijk moe en voldaan bij Gildetun Mountain Lodge aangekomen. Gelukkig kreeg ik hier ook weer een mooie gratis kamer aangewezen, maar mocht ik niet bij het toch al gemaakte lopendbuffet aanshuiven. Je kan niet altijd alles hebben schijnbaar.

Dag 221 (191e loopdag) Sekkemo

Ik begin langzaam aan te merken dat m’n lichaam vermoeider en op raakt. Vandaag weer ruimschoots klokkie-rond geslapen en nog moeite met uit bed komen. Op de kaart had ik al gezien dat ik niet al te ver hoefte te lopen, dus kon me gelukkig nog een keertje omdraaien. Rond 14:00 ben ik van start gegaan. Op de klif waar Gildetun stond waaide een beste storm, waardoor recht lopen de eerste kilometers zelfs al lastig was. De regen liet zich af een toe een beetje zien, maar hield zich over het algemeen redelijk koest waardoor het toch nog wel een aardige dag was. Wederom duizend auto’s, motoren en campers als metgezel waardoor je nooit echt lekker rustig loopt. Bij Sekkemo aangekomen was het weer behoorlijk opgeklaard, had ik weer een gratis hutje bemachtigd en zat ik heerlijk in de avondzon een boekje te lezen met een uitzicht over een gigantische baai. Dat was dan wel weer goed genieten. Daarbij zou ik morgen bij 3FM weer op de radio komen, dus ik had er zin in.

Dag 222 (192e loopdag) Natuur 1

Om 06:20 stond de wekker al, zodat ik even goed wakker kon worden als 3FM me om 06:30 zouden bellen. 06:30, 06:35, 06:40.. nog steeds niets. En over 5 minuten zou ik al in de uitzending komen. 06:45, 06:50 en om 07:00 belde ik maar even met de producent. Helaas konden ze geen buitenlandverbinding tot stand brengen vanaf de Nijmeegse vierdaagse. Vanaf een sattelietwagen zat er een te lange vertraging in, en dat klinkt op zich ook best logisch. Jammer maar helaas. Wel apart dat een bekende mij belde en dat er schijnbaar wel een Nederlandse skate-ster in italie oid aan de lijn hadden om 06:45. Of is Itali� een plaatsje in Nederland tegenwoordig? Kan het helaas niet terugluisteren omdat internet niet mee werkt, maar vreemd vind ik het wel! Nou, met de weinige leuke dingen die je hier zo in je eentje meemaakt, kun je je voorstellen dat bij 3FM in de uitzending komen toch wel een hoop leuke en positieve energie in je losmaakt. Goeie domper was dit uiteraard ook, en ik heb me nog maar een keer recalcitrant omgedraaid in bed om een boos statement te maken. Dat zal ze leren! Haha.. Om 13:30 werd ik pas weer wakker. En snel m’n spullen maar bij elkaar geraapt. Er stond namelijk nog wel iets aardigs op het program; Ik zou namelijk vandaag een stuk afsnijden door 2 dagen door de natuur te gaan lopen. Even heerlijk van die rot weg af, en door een mooi heuvel/bergachtig gebied te gaan lopen. Met de informatie die ik had ingewonnen bij een tankstation had ik genoeg aan de kaart die ik had en makkelijker dan dit werd het niet. Het was ook nog eens maar 50 kilometer, dus 2 dagen zou makkelijk te doen zijn. Dus hop, de natuur in. Heerlijk om weer even over zandpaden langs rivieren te lopen en geen auto’s te zien, horen of ruiken en het water uit de rivier weer te kunnen drinken. Ik moest dit pad volgen tot ik bij de telefoonlijn (niet te missen) uit kwam. Halverwege de dag begon het al lekker te regenen, en op m’n nieuw lage schoenen liep het over de stenen toch wat minder chill. Tot 20:00 doorgelopen en toen m’n tent achter een grote steen opgezet om een wellicht opkomende storm een beetje uit de weg te gaan. Wat ook nog wel “grappig” was, dat ik die steen had uitgezocht omdat daarop lekker kon eten omdat het wolkvrij en zonnig was toen ik m’n tent wilde opzetten. Toen ik 10 minuten later alles ge�nstalleerd had zat het potdicht en regende het. Het heeft tot de volgende dag niet meer opgehouden met regenen. En daarbij ben ik ook weer in het land van de muggen. Die zijn bij de Fjorden stukken minder aanwezig, maar hier zijn ze hongerig en agressief als wat!

Dag 223 (193e loopdag) Natuur 2

Ik denk dat ik rond 23:00 lag te slapen en zelfs op een lek luchtbed lukte het me om rond 13:00 pas echt wakker te worden. Wellicht kwam dat ook omdat er een quad naast m’n tent stopte met een raggend motor geluid. Haha.. dan is slapen al een stuk lastiger. Weer een rendierhouder uit de regio waar ik even mee heb staan praten. 5 minuten en 100 muggenbeten later snel m’n tent weer ingedoken om even te ontbijten zodat ik nog even verlost was van die beesten. Wachten op de regen heb ik ook nog maar even wat gelezen, maar deze kwam niet zodat ik rond 15:00 alsnog maar van start ging. Na een half uur kwam ik bij de telefoonlijn uit zoals mij beloofd was. Nu hoefde ik alleen deze maar te volgen, en zou ik bij Alta uit komen is mij verteld. Ik had beter moeten weten, en eigenlijk weet ik ook beter. Toch heb ik mezelf er ingeluisd door zonder goeie kaart een natuurgebied in te gaan. Dom dom dom. Gelukkig begon het na een uur goed te regenen en moest ik op m’n lage schoenen keer op keer door een rivier heen banjeren. Heerlijk. Maar het lopen ging wel aardig, en volgens de kaart die ik had zou ik na ongeveer 18 kilometer (4 tot maximaal 5 uur lopen in de natuur) bij een Hut moeten uitkomen waar ik ook in Zweden vaker sliep. Het landschap was heuvel, dal, heuvel, dag, heuvel, dal en ga zo maar eindeloos door, dus na ruim 4 uur dacht ik: oke, na deze heuvel zal ik er wel zijn. Nee. Owkee, na deze dan. Nee. Op een gegeven moment na bijna 6 uur kun je ook niet meer stoppen omdat je compleet doorweekt bent en het risico loopt dat die klote hut achter de volgende heuvel ligt. Het was alsof ik in het Casino was.. aaaah.. nog 1 keertje proberen, wellicht heb ik nu wel geluk. Ik had ondertussen ook al uren niets gegeten omdat het stortregende en ik geen zin had om zittend in de regen te eten, dus al met al voelde ik me helemaal top! Of niet. Na meer dan 8 uur om 23:15 zag ik eindelijk mijn langverwachte klote-hut. Dus dat kon onmogelijk 18 kilometer zijn zoals mij verteld was, maar goed. Ik was er!! (alvast excuses voor mijn taalgebruik, maar je hebt geen idee hoe ik me voelde) Toen was hoeren-pest-klote hok op slot.. Heb je net op je tandvlees in de storm en regen jezelf tot een nieuw uiterste gepusht omdat je wist dat je heerlijk droog kon slapen en al je spullen kon laten drogen, zit ‘ie dicht. Nog een half uur in iedere kier en hoek en onder iedere steen gezocht naar een sleutel, maar geen geluk. Er was wel een piepklein afdakje waar ik m’n natte zooi onder kon leggen zodat dat niet mee de tent in hoefde. Gelukkig was de inhoud van m’n rugzak (droge kleren, slaapzak etc) ook allemaal vochtig geworden dus mmmm.. heerlijk in m’n tentje in de stortregen geslapen. Ik was ook compleet over m’n honger heen door alle ellende, en ondanks dat ik weet dat je gewoon moet eten konden “ze” (wie dat ook mogen zijn) me wat. Slapen ging zonder enig probleem, want 8 uur lopen bijna zonder pauzes putten je goed uit. Owja, hoera! Vandaag m’n 6000 kilometer grens bereikt!!!

Dag 224 (194e loopdag) Alta

Om 07:00 werd ik wakker van de honger. Dikke stortregen op m’n tent waardoor ik m’n honger nog maar even heb doorgeslikt, want m’n eten en rugzak lag onder het afdakje buiten. 11:30 weer wakker van de honger, en ik moest naar de wc. Nog steeds met bakken uit de lucht. Dus m’n lichaam moest nog even wachten met alles omdat ik niet m’n laatste droge kleren ging opofferen. Rond 15:00 weer wakker geworden en de zon scheen zowaar!! Ik wist niet eens dat dat ding het nog deed, maar gelukkig scheen hij weer als nooit te voren. Dus heerlijk ontbeten met veel rijst, soep en tonijn uit blik. Rond 17:00 begon ik vandaag eindelijk met lopen. Ik snapte nog steeds geen klap van de kaart, maar of de schaal klopte van geen kant of er was wat anders aan de hand. Na iets minder dan 2 uur kwam ik een vrouw met haar moeder tegen die bessen aan het plukken waren, en maar eens even om inlichtingen gevraagd. Ik zat dus zeker niet op het spoor dat die lul van een supermarkteigenaar me vertelde, en ik had gister een behoorlijke afstand van meer dan 40 kilometer afgelegd. Daarbij was die hut waar ik gister was een prive-huis en zat ‘ie daarom op slot. Aaaahhh.. dat verklaard een hoop. En ik was al bijna bij Alta. Juist. Nooooooit meer zonder juiste kaart op pad gaan! Maar keer op keer schijnt het me toch te gebeuren. Irritante locals met hun waardeloze informatie. Ik liep met de vrouw en moeder mee naar hun auto, en toen vroeg ze of ik bij haar en haar gezien wilde logeren. Ze had een auto met een groen kenteken (max 2 personen) dus ik moest nog wel naar Alta lopen. Maar gelukkig kon ik m’n tas achterin leggen, en ben ik zelf die kant opgegaan. Vlak voor Alta pikte ze mij weer op en nam ze mij mee naar haar gezin. Ondertussen was het rond 22:00 en heb ik nog even een bord met vet gebakte eieren en belachelijk veel bacon naar binnen gewerkt.

Dag 225 Rust, Alta

Het is een hele aardige vrouw met twee behoorlijk ongeinteresseerde kinderen waar ik slaap. Ze is communistisch opgevoed en ze is nog steeds groot voorstander van deze denkwijze waardoor het erg leuk is om met haar te praten over wereldproblematiek en oplossingen voor de toekomst. Verder heeft ze een verzameldrang of weggooi-angst, maar welke van de twee het ook is, het hele huis staat vol met dingen. Van de keukentafel tot de kelder, van de sauna tot het bad, en van de gang tot en met de garage. Afgeladen en volgestopt met allerlei spullen, dingen, snuisterijen, prullaria en ontiegelijk veel meubels. Meer meubels dan er in 1 huis zouden horen te staan. Wederom grappig om te zien hoe sommige mensen leven. De dag werd natuurlijk wel behoorlijk overschaduwd door het nieuws van wat er in Oslo gebeurd is met die bom-aanslag en die kinderen op het eiland. Daar hebben we het ook goed lang over gehad. Tragisch en onbegrijpelijk dat zo’n idioot zich voordoet als agent en dan in het wilde weg kinderen neerschiet…….

Dat ze maar een passende middeleeuwse straf voor hem (en wellicht z’n handlanger) mogen verzinnen.

Mijn reis zit er nu bijna op. Nog 237 kilometer en over 10 dagen zijn m’n vader en broer hier. Dan is het me gelukt om van A naar B te lopen. Haha.. mijn hele reis past in negen letters. Van A naar B. Maar het koste me bijna wel 9 maanden. Ben al hard aan het visualiseren wat ik zal voelen als ik er ben, of als ik terug ben in NL, of als ik in de auto bij m’n Pa en broer zit. Maar om eerlijk te zijn heb ik nog geen idee, ik hoop alleen niet dat het als een domper zal aanvoelen dat het afgelopen is.

Over 10 dagen krijg je antwoord!

Lange blog.. Laatste dag in Zweden!

Sorry… hele lange blog! Veel gezien, beleefd en gedaan.

Foto’s -> http://www.flickr.com/photos/56603631@N07/

Dag 204 (176^e loopdag) Vakkotavara

Eerst vandaag m’n blog bijgwerkt, want er was voor het eerst sinds dagen stroom, internet en telefoonbereik! Lopen stelde niet veel voor aangezien het een lang stuk over een weg was. Dit hoorde namelijk ook niet bij het Kungsleden, maar wel noodzakelijk om het pad te vervolgen. Bij de stuga aangekomen was er een allervriendelijkste Stugvardin (als je dat zo schrijft) genaamd Jenny. Hele hartelijke en aardige vrouw die mijn plan ook zeer mooi vond en me aanbood om voor mij en haar een maatlijd klaar te maken! Ook mocht ik weer gratis overnachten in de stuga en stond er de volgende ochtend ook nog een ontbijt voor me klaar. Waren nog meer aardige mensen in de hut, en heb dan ook weer een alleraardigste avond gehad. Zoals je wellicht kan begrijpen ben ik al een tijdje door mijn leesvoer heen, en het 1^e stuk Nederlands leesbare voorwerp wat ik hier tegenkom is het blad Happinez. Verassend genoeg een blad dat over meditatie e.d. gaat. Wel apart om te zien dat veel mensen het lopen dus gebruiken om wat dieper tot zichzelf te komen. Uiteraard heb ik het tijdschrift meegenomen, maar als was het de Viva of de Story en van mij part zelfs de Vriendin of Libelle. Dan nog had ik ze meegenomen haha.. Al was het maar om m’n Nederlands op peil te houden ;)

Dag 205 (177^e loopdag) Kaitumjaurestugorna

Vanmorgen dus begonnen met een ontbijtje met verse kaas!! Zo, dat was wel een tijdje geleden dat ik dat heb gehad, en d’r gingen dan ook een flink aantal knackerbrodjes met kaas naar binnen. Zowieso gaan er altijd een flink aantal knackerbrodjes naar binnen, aangezien dat spul voor geen meter vult.. och wat heb ik weer eens zin in lekker brood. Zacht en vers, van herinnering aan de geur alleen al krijg ik heimwee haha.. Ik kreeg ook nog wat chocola en ander spul mee van haar voor mijn reis. Ontzettend bedankt voor de gastvrijheid! Daarna op pad. Alles ging wel prima, lekker weertje en met de nieuwste dancedepartment in m’n oren was het allemaal fluitend te doen. Helaas kwam ik toen bij een meer dat ik met een bootje moest oversteken, maar helaas had ik de pecht dat er maar 1 boot aan mijn kant lag. En om die Stugvard aan de andere kant te seinen om me op te halen met de motorboot koste me weer een 10tje. Gelukkig was het lekker weer, en de afstand een kleine kilometer gok ik dus dat werd lekker drie keer roeien. Na dat ik de eerste keer over was heb ik nog eventjes gewacht in de hoop dat er nog mensen aan kwamen lopen die dan uiteraard mijn bootje mee mochten nemen. Helaas. Dat werd roeien. Bootje achter mijn bootje geknoopt en weer gaan. Weer aan de andere (de 1^e kant dus) kant aangekomen ben ik even lekker van de zon wezen genieten en met m’n blote voeten in het water was het heerlijk te doen langs de kant. Net toen ik voor de 3^e keer over wilde gaan kwam en man met zijn zoon aanlopen die ook die kant op wilde. Scheelde mij weer, want nu hoefde ik in iedergeval niet alleen te roeien. De man wist tijdens het roeien mij wel vier keer met de peddel tegen m’n hoofd aan te slaan, en na de derder keer wees ik hem op het al oude Nederlandse gebruik dat hij moest trakteren. Bij gebrek aan taart dan maar een pilsie dacht ik zo. Toen we aan de overkant kwamen had ik eigenlijk al meer dan 2 uur over gedaan (met relaxen en pauzeren) om over te komen dat ik direct besloot om verder te gaan. Een belachelijk steile klim stond mij op te wachten, dus het was weer ouderwets zweten in de brandende zon. Een kleine 10 kilometer later kwam ik bij de Stuga aan waar ik wilde overnachten. Wederom een bijzonder aardige Stugvard die toevallig net zelfs cake had gebakken. Dus lekker aan de koffie en cake, en wederom mocht ik gratis overnachten. Helaas was dit de eerste keer dat ik had gewild dat het niet had gemogen. Want wel het volgende is gebeurd en naar waarheid voor u uitgeschreven. Rond 23:30 ging ik slapen en had mijn kamerdeur dicht gedaan. Er waren een 5-tal muggen die mij waarschijnlijk uit mijn slaap zouden houden, dus met Happinez, een kussen en mijn handen had ik het binnen 5 minuten tot mug-vrije zone verklaard. Dat wordt lekker slapen straks. Toen ik een halfuurtje lag te tukken/sluimeren werd ik wakker van gezoem. Shit. Er waren dus toch meer. Wederom op oorlogspad gegaan en binnen no-time had ik er nog 2 naar de andere wereld geholpen. Weer liggen. Drie kwartier later het zelfde tafereel. Ondertussen was het bijna 1 uur geweest. Ik snapte er geen moer van waar die beesten vandaan kwamen. Een raam stond open, maar daar zat een goedsluitende hor voor, waar volgens mij geen beestjes door naar binnen kunnen. Maargoed, wie ben ik. Raam dicht, weer 5 muggen te pakken die achter het hor-raam zaten te wachten op een kans. Helaas dus geen kans. 5 minuten op de rand van het bed gezeten en na dat ik wederom zeker wist dat alle bewegende beestje niet meer bewogen, en geen zoemgeluid meer maakte weer proberen te slapen. Maar om eerlijk te zijn had ik het vertrouwen een beetje verloren dat dit een goeie nacht ging worden. Het gevolg was dus dat ik moeilijk de slaap kon vatten omdat ieder geluidje me mijn oren deed spitsen of het niet weer zo’n vervloekt beest was. Iets na drieen nog steeds zonder slaap en ja hoor.. bzzzzz.. Alles potdicht, maar het lijkt wel of ze hier zomaar ontstaan of opnieuw tot leven komen. Weer op jacht. Alles dood.. dit keer ben ik gaan proberen te slapen met een net over m’n hoofd. Ik denk dat ik ergens om half 5 een beetje lag in te dutten en prik!! Op m’n wenkbrauw door het net, en ik had niet eens gemerkt dat ik ook al op m’n lip geprikt was. Toch 5 minuten geslapen. Bijna had ik m’n tent gepakt en die buiten opgezet, maar toen kwam ik op een geniaal idee. Van verschillende dekbedden had ik een muur gemaakt om mijn stapelbed heen, zodat ik een soort van (semi) luchtdichte kooi had weten te construeren. Uiteraard na dat ik weer een ronde des doods door de kamer had laten gaan. Geen gezoem, binnen in mijn grot was geen kiertje licht te bekennen, wat uiteraard gelijk moet staan aan dat er geen muggen in kunnen komen mochten ze weer als zombies tot leven zijn gekomen voor de zoveelste keer. Rond kwart over 5 nam verminderde m’n hartslag en dacht ik lekker te kunnen slapen. Maar door zoveel ellende sliep ik maar half en met een oor en oog open. En een uurtje later hoorde ik het vertrouwde bzzzzz weer. Moedeloos, radeloos en hulpeloos had ik nog 1 optie niet uitgeprobeerd. Eers was die optie om het huisje inclusief mezelf in lichterlaaie te zetten, maar net op tijd kwam er nog een optie op zetten. Ik had van meerder de dekens de hoeslakens afgehaald en deze vakkundig over mijzelf heen gedrapeerd. Zodat ik het 1. Niet snik en snik heet zou krijgen. 2. Nog gewoon kon ademen door de stof heen. En het belangrijkste 3. De muggen me niet konden pakken. Ondertussen was het bijna 7 uur, en heb ik eerst de wekker van 07:30 maar uitgezet. Ik zou wel zien wanneer ik wakker werd. Eers slapen! En verdomd, het lukte. Wellicht speelde ook de vermoeidheid een grote rol hierin want ik werd om 11:40 wakker met flink wat bulten op m’n voet en kuiten aangezien ik die in mijn slaap vrij had geschopt, en dat laten de muggen zicht uiteraard geen tweede keer zeggen. Een Nederlandse auteur heeft het boek “nooit meer slapen” geschreven en dat gaat volgens mij over dit gebied. Altijd daglicht en altijd muggen! Een verrekte combinatie kan ik je vertellen, en zal het boek bij thuiskomst maar eens gaan lezen.

Dag 206 (178^e loopdag) Westerlijke Kebnekaise vallei

Zoals vermeld werd ik om 11:40 wakker en kwamen met netto slaapuren van deze nacht nog steeds niet boven de 5 uit volgens mij. Ondertussen waren er alweer andere wandelaars langsgekomen om te lunchen, en zo ook de vader en zoon van de dag ervoor door wie ik vakkundig met een peddel bewerkt werd. De zoon merkte “gelukkig” op dat ik nog een pilsie van z’n vader tegoed had, en zodoende heb ik voor het eerst sinds een aantal jaar mijn ontbijt met een blik bier weggespoeld haha.. Pilsie is hier trouwens een goeie 2,8% dus daar kun je er wel een paar van wegtikken voordat dat in je benen gaat zitten. Kreeg ook nog een zak nootjes van ze voor de energie. Hierna ging ik rapido er vandoor, want ik had een schematje gemaakt die ik graag even wilde volgend. Bijkomend voordeel van dat de zon nooit onder gaat is dat het eigenlijk geen klap uitmaakt wanneer je begint met lopen of wilt gaan slapen. Je biologische klok snapt het toch al allemaal niet meer. De natuur was deze dag weer echt schitterend en het lopen ging prima aangezien het pad ook behoorlijk makkelijk te behappen was. Rond 5en kwam ik bij de volgende stuga uit waar ik even wilde avondeten en vervolgens nog 1,5 of 2 uur verder wilde gaan richting de Kebnekaise (hoogste berg van Zweden) die ik morgen wilde gaan beklimmen. In de Stuga aangekomen bleek het een gezellige boel te zijn met leuke Zweden en 3 Koreanen. Van een van de Zweden kreeg ik een maaltijd voor mij reis en kon ik weer honderd en tien vragen beantwoorden over wat ik aan het doen was. Gelukkig voor mij was er een vrouw met wie ik in gesprek kwam die ook graag dingen vertelde waardoor ik even pauze had. Hele aardige vrouw met een lichte ADHD tik, en dat was ook wel te merken haha, maar leuke ontmoeting. Vervolgens kwam er nog een man binnenlopen in een “snel” pak. Hij was aan het trainen voor de Fjallraven-classic en dat houdt in dat je van Abisko naar Nikkaluokta rent over het (hobbelige en stenige) Kungsleden. 105 km zo snel mogelijk. Of je slaapt en eet moet je helemaal zelf weten. Ligt er maar net aan hoe graag je als eerste over die finishlijn wilt komen. De winnaar van afgelopen jaar deed het in 12 uur. Als je in je leven ooit op het Kungsleden heb gelopen moet je wel even slikken als je dit hoor. Nait Normaal. Deze dude deet het met z’n vriendin en hun doel was onder de 30 uur. Piepklein tentje en wat eten mee, en om de zoveel uur rennen even 2 uurtjes tukken. Ik was helemaal gefacineerd door het verhaal, en achter in m’n hoofd heb ik al een aanteking gemaakt op het lijstje “ooit nog te doen in mijn leven”. Dus mocht iemand zin hebben om met mij als team man/man of man/vrouw dit te lopen aarzel niet en bel !! : ) ik zou het zo doen. De renhaas beukte z’n eten naar binnnen, en spurtte er weer vandoor! Ajuus. Net toen ik er vandoor wilde gaan kreeg ik nog wat geld van de Zweden in mijn hand gedrukt en werd ik opeens staande gehouden door de Koreaanse vrouw. Bleek dat ze een schrijfster van reisboeken/reisverhalen was en ze was erg geinteresseerd in mijn verhaal. Ze had ook de Camino naar Santiago de Compostella al 2 keer gelopen en een keer de Spaanse variant waar ik ben begonnen. Mocht je ooit (wat is de kans haha..) een Koreaans boek over de route Via de la Plata, Camino Frances of het Kungsleden in je handen krijgen, dan heeft zij die geschreven. Die van het Kungsleden moet nog uitkomen, want daar werkt ze nu aan. Anyway, ze heeft mij geinterviewd op zo’n typisch (denk ik) Koreaanse manier. Vewy niiiiice vewy niiiiiice. En mij verteld dat ik in een Koreaanse krant kom te staan. Email adressen uitgewisseld, en nu maar afwachten! Maar was een mooie ervaring. Ik kreeg nog een gelukbrengend Koreaans souvenier van haar cadeau wat heel erg lief was, en ook nog wat geld om lekker eten van te kopen. Wederom zoveel hartelijkheid waar ik echt versteld om blijf staan dat ik het keer op keer weer tegenkom. Bijna 2 uur vertraagd op mijn orginele plan ben ik weer verder gelopen. Na drie kwartier kwam ik zomaar twee Nederlandse jongens tegen die ook de volgende dag de berg opgingen. Ik wilde alleen nog een eind verder de goeie kant uitlopen, dus na een kort gesprek tussen de muggen ben ik weer verder gegaan. Iets over negenen stond ik in een prachtige vallei (zie fotos) waar ik op een heel grappig klein eilandje van dikke mos mijn tentje heb opgezet. Qua kampeerplek had ik de jackpot wel geraakt denk ik. Zelde in zo’n belachelijk mooie plek geslapen. Helaas liet het slapen nog even op zich wachten (owja, sorry dat deze blog zo lang is, maar er is zoveel te vertellen dit keer!!!) Naast me stond een redelijke berg met de naam Sinnicohkka met een top aan de westkant van 1678 meter. Uiteraard was m’n bedoeling alleen maar om een stukje om hoog te gaan om de vallei wat mooier te aanschouwen. Gewapend met een flesje water en een zakje nootjes an de beklimming begonnen. Toen ik daar zat was het helemaal geweldig. Genietend van de stilte en een super uitzicht begon helaas mijn drang naar avontuur toch op te spelen. Mensen die mij een beetje kennen weten dat ik (toch wel vaak) wil kijken of ik net iets verder kan, net iets harder.. net iets.. vul maar in. Vaak is het totaal niet slim en kom je in situaties (bijvoorbeeld lopen van Tarifa naar de Noordkaap haha.. om maar 1 te noemen) terecht wat soms niet had gehoeven. Anyway.. ik naar boven sjouwen over de grote losliggende rotsblokken, het werd uiteraard steeds steiler en steiler en op een gegeven moment was ik er bijna van overtuigd dat de berg mij wilde laten zien dat ik er niet op kon komen omdat het me iedere keer nog wat moeilijker gemaakt werd. Hierna volgde een gedachte gang die wellicht niet al te pienter was, want ik liet doelbewust de weg terug achterwegen. Op geen mogelijke manier kon ik namelijk deze route zonder touwen e.d. naar benden terug. Haha.. omhoog ging wel met handen en voeten klauteren, maar dat kan je op de terugweg dus niet doen. Tenzij je Spiderman heet, maar ik heet Stefan en die vlieger ging dus ook niet op. Maar goed, de zorgen zijn voor later en eerst moest ik dus de top nog zien te bereiken. Uiteindelijk na een goeie 2,5 uur stond ik bovenop Sinnicohkka en had ik een uitzicht wat echt betoverend was. Het was dus rond 00:00 en de zon hing nog ruim boven bergketens die zich in de verte tegen de ijle lucht afschetste en om mij heen niets anders dan bergen en besneeuwde toppen. En heeeeele diepe dalen! Ik was zo intens blij dat ik toch maar ben doorgegaan naar de top. Hier heb ik ook een filmpje gemaakt die ik zal proberen online te zetten. Maar goed, toen de weg terug. Aangezien ik dit nu typ (pap & mam) kunnen jullie gerust ademhalen. Het eerste stuk terug ging wel lekker aangezien de werkelijke top vrij glooiend was. Hierna kwam ik bij het gedeelte waar het “lekker” steil naar beneden ging. Het ging niet helemaal soepel en ik kan ook niet beweren dat ik me er erg lekker bij voelde om bijna steil naar benende te moeten springen van losliggend rotsblok op het volgende. Van het volgende wat ik typ weet ik niet eens of ik het op mag schrijven of dat het een onderonsje tussen mij het “het lot” had moeten zijn. Hier heb ik ook 1 foto van gemaakt (genaamd Danger!) Als je rechts op de foto kijkt zie je heel klein de delta waar ik m’n tentje heb staan (zie andere fotos) En ik weet niet hoe duidelijk je het kan zien maar nog iets steiler dan dit en het had loodrecht geheten. Domme amateur-alpinist die ik denk dat ik ben wilde ik dus over deze ijs/sneeuw helling naar beneden glijden op m’n schoenen met behulp van m’n wandelstokken. Terwijl ik er heen klauterde flikkerde er wat goeie stenen naar beneden die (zonder grappen) na een vrijeval van 5 meter onderaan de “piste” kapotklapte op het steen. Maar deze henk was al te ver om nog terug te gaan. Daarbij was het hele gedeelte waar ik naar terug zou moeten loszand en dikke keien waar ik alleen maar mee naar beneden zou glijden. Dus centimeter voor centimeter stapte ik naar beneden op het sneeuw, en plots glee ik een stuk. Hak. Voeten in de sneeuw en stoppen. Ow dat ging best lekker, nog een stukje. Toen was ik opeens bijna halverwegen en ook zelfverzekerder. DOM! Heel F*cking dom. Ik gleed en had mezelf niet meer onder controle, met een aantal rampscenarios in m’n hoofd met m’n hakken staan beuken in het sneeuw en hetzelfde met m’n stokken geprobeerd en zo’n kleine 8 meter tot aan de rand kwam ik tot stilstand. Hart in m’n keel, traantjes in de ogen en de broek bijna vol met het eten van gister. Hallo Engel op m’n schouder.. was u daar weer? Met bibberende beentjes naar de rotsen toe gekropen en ik weet niet of je op foto “Danger 2” het beige gedeelte goed kan zien (waar ik op terecht was gekomen) maar in alle oprechtheid die ik in me heb kan ik je vertellen dat ik het er in iedergeval niet erg goed vanaf gebracht zou hebben mocht ik dat laatste stukje zijn doorgegleden. Maar ik was er nog niet. Moest nog steeds een groot steil stuk met rots, zand en stenen overbruggen. Enkels die knikten en knieen die kraakten en een paar keer met een lading stenen een paar meter naar beneden glijden, maar al doende kwam ik dichter en dichter bij het dal. Uiteindelijk (zie filmpje!) kwam ik weer bij een sneeuwhelling terecht, maar deze had een flauwe hoek helemaal naar beneden. Daarbij was de sneeuw dikkig en papperig zonder ijs en heb ik met veel sneeuwpret al skiened en glijdend op m’n reet m’n “dalfahrt” ingezet. Wat was ik blij dat ik beneden was!! Lag om 1:45 eindelijk in m’n nest, en wat was ik gesloopt zeg. Maar wat was het mooi en spannend…

Dag 207 (179^e loopdag) Westerlijke Kebenekaise vallei

Rond 09:45 was ik wakker en ben ik richting de Kebnekaise gelopen. Moet wel zeggen dat m’n benen niet stonden te juicehn na dat afmattende avontuurtje van gisteravond, maar als ik ga moeten ze nu eenmaal mee! Dus hop. Het lopen ging voornamelijk over dikke grote losliggende rotsen, wat dus weer meer neerkwam op springen en proberen je enkels niet te breken. Een groot voordeel was dat ik alleen een day-pack bij me had en alle zware ellende in m’n “base-camp” had achtergelaten. Op een gegeven moment zag ik dat ik al een halfuur paralel aan een groot stuk sneeuw liep te stuntelen, en ben dus daar maar op gaan lopen. In iedergeval gegarandeerd geen gebroken enkels op het sneeuw, hooguit was kouden benen. Maar aangezien de zon ook al erg hard z’n best deed was dat zo erg nog niet. Zowaar voor het eerst sinds ooit zonder shirt gelopen! Lekker bronzen op de piste.. kan het nog beter? Toen ik het vlakker kinderachtige gedoe achter me had gelaten was het tijd om de berg te beklimmen. Tjonge, dat was lang, hoog en stijl zeg. En maar klimmen en maar klimmen. Toen begon ik het toch wel wat dom te vinden dat ik de dag voor dat ik de hoogste berg van Zweden te lijf ga mezelf moest uitputten op die andere berg want zwaar had ik het er wel mee. Maar aangezien je met bitchen en huilen geen meter verder komt heb ik die zelfmedelijden maar weer snel doorgeslikt en als een taaie berggeit afgemaakt waar ik voor kwam. DE TOP!!! En wat was het er mooi! Helemaal bedekt in een mooie laag sneeuw. Het was echt een bergpunt zoals een kind hem tekent. Grijse berg met een schattige witte punt op 2106 meter. Net voor mij gingen er 5 lawaaierige gasten vanaf waardoor ik 10 minuten alleen daar even lekker kon genieten. Toen kwam er nog een stelletje bij aan wie ik vroeg of ze van mij en ik van hen even wat foto’s moest maken. De man gaf gewillig zijn camera aan mij en zodra ik begon met plaatjes te schieten ging de romanticus door z’n knieen en toverde een doosje uit z’n broekzak! Wat een held. Je vriendin ten huwelijk vragen op de hoogste berg van je land. Zij uiteraard in tranen en gelukkig voor hem zei ze ja! Ik uiteraard veelvuldig fotos knippen en het was zeer mooi om hier getuige van te mogen zijn op deze locatie. Overals sneeuw, ijs en bergtoppen. Haha.. ondanks dat het mijn vrouw niet zou worden en ik daar alleen was voelde ik me ook heel blij en oprecht gelukkig om daar te mogen zitten. Hierna moest de afdaling ingezet worden. Op de heenweg had ik al gezien dat de hele bovenrug van de bergen waar ik langs liep nog onder het sneeuw zaten, en had ik gister (bij het laatste gedeelte) geleerd dat de sneeuw op glooiende stukken papperig en dik is. Dus ben in een murderhard tempo via sneeuwvlaktes naar beneden gesjeesd. Soms glijend/skieend, en soms grote sprongen naar beneden maken en het was echt heerlijk. Ik was bijna nog een keer omhoog gegaan omdat het zo belachelijk leuk was. Ik deed er een dikke 4 uur over om omhoog te komen en in minder dan twee uur was ik weer bij m’n tent. Ik voelde me ook echt top omdat ik het stomme moeizame pad dat iedereen volgt in het dal links had laten liggen en door m’n eigen pad te banen echt het idee had dat ik op wintersport was en tegelijk in een attractiepark. Zoals je begrijpt ben ik de afdaling van gister al weer compleet vergeten haha.. niet te lang bij stil staan. Toen ik bij m’n tent was zaten de twee Nederlandse jongens vlakbij m’n tent lekker in de zon. Dus even bij hun gaan zitten en wat gepraat. Ik had een blikje fanta en een flesje whisky (dat ik al meer dan 2000km met mee draag) helemaal naar boven meegenomen om te genieten, maar was ik dus helaas in al mijn euforie vergten. Zodoende heb ik in het dal mijn (wat bedoeld was als cola-whisky) fanta-whisky opgedronken. De zon had deze dag lopen branden als een gek, ik had me al twee dagen helemaal kapot gelopen en ik ga er niet vanuit dat die ene druppel drank ook maar iets bij droeg, maar van het ene op het andere moment was ik helemaal stuk. Ik zou met die jongens tegelijk wat gaan eten, maar toen ik even in m’n tentje ging zitten zakte ik als een stuk ellende in elkaar. Op, gaar en gesloopt. Dat was rond 18:00 gok ik. En om 23:30 werd ik voor het eerst weer wakker. En moest ik nog eten helaas. M’n kop gloeide en bonkte als een gek en had een bek als woestijn, m’n lippen waren uitgedroogd en alles deed echt zeer. Snel een vitamine tablet, (ik heb geen aftersun, dus alsnog..) factor 30 op m’n gezicht, lippen in het vet en veeeeel water gedronken en suiker d’r in gedaan. Eten met tegenzin weggewerkt en weer slapen. Misschien moet ik ook maar niet te veel hooi op m’n avontuurlijke vork nemen, want dit voelde niet heel soepel meer aan.

Dag 208 (180^e loopdag) Salkastugorna

Moeilijke ochtend, en ik was echt een beetje overwerkt volgens mij. Ik werd om 10:00 wakker en kon er niet uitkomen, ik heb eigenlijk de hele dag een beetje liggen lezen in m’n tent, en na ieder hoofdstuk gezegd; Na dit hoofdstuk ga ik echt wat doen. Nou, om 18:00 had ik m’n boek uit en kon ik dan toch eindelijk gaan lopen. Het was iets van 12 km tot de volgende stuga, dus me er maar op ingesteld dat ik vandaag niet al te veel zou presteren. Helaas merkte ik bij het lopen dat ik mijn hielbot en alle daaromheenliggende spieren teveel heb belast met het continu schuin lopen de afgelopen twee dagen, en een stekende pijn was hier het resultaat van. Wat helaas weer resulteerde dat ik m’n linker voet bij het neerzetten niet goed onder controle had, wat er weer op neer kwam dat ik om de zoveel stappen bijna onderuit ging. Gelukkig was het maar een kort dagje, en hadden ze bij de stuga waar ik sliep zelfs een bastu (sauna). Dus lekker gechilled daar, warm gedouched en m’n kleren maar weer eens gewassen. Was wellicht ook alweer iets te lang geleden.

Dag 209 (181^e loopdag) Tjaktastugorna

De batterij van m’n telefoon is dood, dus ik heb momenteel geen wekker meer. Vandaag werd ik dan ook om 12:20 wakker. Ik weet niet zo goed wat er met me aan de hand is, maar het gaat allemaal een beetje gek momenteel. Chronisch vermoeid, last van m’n spieren maar in m’n hoofd voel ik me eigenlijk heel goed. Dus daarom lukt het allemaal nog wel. Lopen was vandaag wederom niet heel boeiend, behalve dan dat ik de hoogste pas moest oversteken zoals ik werd gewaarscuwd. Ik heb op het Kungsleden wel hogere en steilere stukken meegemaakt volgens mij, dus ik snap niet waarom men je bang probeert te maken voor deze heuvel. Maargoed, dat ging weer vrij makkelijk. In tjakta aangekomen zag ik twee mannen die ik in Vakkotavare ook al had gezien. Ze waren verbaasd mij te zien omdat ze dachten dat ik veel sneller was. Maar door mijn Kebnekaise uitstapje en mij gesloopte dag erna was ik dus op gelijke afstand met deze twee heren van begin 70(!). Echt briljant om te zien dat twee van die oude knarren gewoon nog lekker anderhalve week door de bergen lopen met volle bepakking op. Gezellig met ze gegeten en lekker optijd naar bed gegaan, want morgen stond er een tochtje van 36 kilometer op het program. Owja, spieren voelen al wel weer wat beter, maar m’n hiel doet nog niet helemaal goed mee.

Dag 210 (182^e loopdag) Abiskojaurestugorna

Ik had mezelf al even laten inlichten, en wist al dat het geen hele moeilijke stukken zouden worden op deze 36km, anders had ik ’t waarschijnlijk in twee dagen moeten hakken. Ik was vanmorge om 07:00 opgestaan tegelijk met de twee opa’s zodat ik mijn volle dag kon benutten. Ik begon te lopen toen het net gestopt was met regenen, en heb de hele dag tussen de buien doorgelopen. Uiteraard was ik hier erg blij mee, omdat ik geen enkele keer nat ben geworden maar wel de hele dag overal regen zag neervallen. Halverwege bij een pauze plek kreeg ik nog van een man en z’n familie 200kronen toegestopt omdat ze mijn trip een mooi initiatief vonden. Vandaag is trouwens de 4^e dag dat m’n Ipod leeg is, dus ook deze laatste 20 kilometer van vandaag moets ik weer met mezelf doorbrengen. Uiteindelijk rond 19:00 bij de hut aangekomen waar ik van de Stugvard en z’n vrouw weer gratis mocht overnachten. Vlak voor het slapen een overheelijke avondduik in het meer genomen zodat ik fris en schoon m’n mand in dook. Uiteraard na dat ik een kleine 50 keer door muggen was geprikt tijden het aan en uitkleden op het strandje. Niet-Te-Doen!!. Maar zolang je met je hoofd onder water zat was er niets aan de hand. Om 22:00 lag ik op bed omdat ik vanwege deze lange dag weer goed gesloopt was.

Dag 211(183^e loopadg) Abisko

Oke, wellicht was ik iets te vroeg naar bed gegaan voor mijn doen. Ik werd om 03:30 ongeveer wakker, en in de slaapkamer naast me lag een gozer te snurken. Luid & hard, waardoor mijn slapen niet meer ging. Om 04:45 ben ik met een kop thee maar m’n nieuwe boek gaan lezen omdat ik helemaal gek werd van die vent. Om 06:00 was ik denk ik moe genoeg om hem te negeren en verder te slapen. Tot 09:00, dus weer een goeie nacht achter de rug. Vandaag is m’n laatste dag op het Kungsleden en hoef ik maar 13km te lopen over een vrij makkelijk pad. Zo rond 11-en lekker op m’n dooie gemakje in de zon naar Abisko gewandeld. Heerlijk gewoon, en wat een fijn gevoel was het dat ik bij het bord aankwam en dat hele pad van A tot Z had uitgelopen. Schouderklopje voor mezelf, en een ijskoud Pilsie! Hier mocht ik weer een rusitg gratis nachtje tukken, en ik herkende 3 jongens van mijn leeftijd uit de hut van gister. Aardige gasten die me uitnodigde om hun fles Jagermeister leeg te maken en gezellig een paar biertjes te drinken. Eerst heb ik bij de supermarkt (jeeej, de eerste supermarkt in 17 dagen ongeveer!) een heerlijke ovenpizza Dr. Oetker Funghi gehaald. My favorit. Dus een lekker rustig avondje.

Dag 212 rust in Abisko, trein naar Narvik in Noorwegen

Gisteravond en vandaag ben ik na praten met verschillende mensen tot de conclusie gekomen dat ik met de trein naar Narvik in Noorwegen moet gaan. Vanaf hier zal ik de E9 (snelweg) volgen om z.s.m. op de Noordkaap aan te komen. De andere optie was een kronkelig, maar uiteraard rustiger en mooier, natuurpad. Helaas moest ik dan weer voor een week of langer al m’n eten meesjouwen en schiet het weer niet echt op. Aangezien Pa & broer mij op komen zoeken moet ik nu wel een beetje rekening met dat soort dingen gaan houden. Dus (kijk maar op de kaart!) een rechte lijn van oost naar west zal ik straks met de trein afleggen, om vervolgens in Narvik een paar lichte hardloopschoenen te kopen en dan is het verstand op 0 en kilometers maken over het asfalt. Ik laat m’n mooie Hanwag’s en nog een hoop andere dingen achter ergens in Narvik om deze op de terugweg weer op te halen. Scheelt me een hoop onnodige kilo’s en energie. Morgen begin ik dus aan m’n laatste etappe van 745 kilometer, en over 23 dagen heb ik gasten dus dat word in iedergeval 30km per dag lopen, maar na zoveel kilometers de afgelopen maanden zal dat het probleem niet meer moeten vormen lijkt me. Ik heb er in iedergeval veel zin in om dit laatste stukje naar m’n hand te zetten!!... En om lekker veel te eten bij terugkomst.. ik weeg nog maar 70 kilo …. Oi oi oi

Kleinere blog

Kleine Blog/ Small Blog

Little English summary

I’m doing very well! At the moment i’m meeting so many nice, friendly and interesting people along the road that the “lonely” feeling disappeared totally! And I’m very happy with that ofcourse. The first two days from Kvikjokk Emelie walked with me. She’s working at Kvikjokk’s Fjallstation and had a few days of and wanted to go north. So we might as well walk together. I had a very nice time walking with her although she fell on her face what, of course, was kind of a bad thing. Luckily no lasting damages on her face, but a few bruises and cuts were the result. So we made an early camp on the side of a like and I had to cook for two since I had lost a bet we made earlier that morning. The next day we went to Partestugan which was not so far from where we were, but since it was raining it was far enough haha.. Later in the afternoon we tried some fishing but again without result. Even with your lucky fish-thing that you gave me in Saxnas Rune I didn’t have any luck. The next day I had to say goodbye to Emelie because she had to go back, and I was going further. I had to cross a nice lake by rowing boat to Aktse where I had a beautiful view that was truly amazing. The next morning a helicopter that dropped off some goods for the stugan was also my signal to wakeup, but then you realize how far from everything you are when a helicopter has to bring the groceries!! The next day I had to cross a bigger lake were I met Alex and Suzanna from Germany. The three of us rowed over the lake, but because of quit strong winds it was pretty hard to get to the other side. At one shallow part I jumped out of the boat and start pushing, because else we still would have been rowing now I think haha.. Afterwards I followed them in to the mountains en we made camp at a very nice spot near a small lake. The last days I have a real holiday/camping feeling because of the great people that I meet! Thanks so much for your help.. At night we made a nice fire and chilled a lot. The next morning we woke up quite late, but it didn’t matter since we were not far from our destination. So I even went on a small fishing expedition in the lake, and ofcourse I caught nothing once again! But it was very nice sitting there. Meanwhile, Suzanna made tea in old German sock… mmm.. haha.. No the sock was brand new, but still it looked very funny to me. That’s about it in a short version!

Pictures are here -> http://www.flickr.com/photos/56603631@N07/

Dag 197 (171^e loopdag) Halverwege Partestugan

Vanmorge heb ik nog wat tips van Bjorn meegekregen waaronder het eten van zeezout. Iets met mineralen in je bloed die de gelijke golflengtes als het zeezout hebben. Ofzo? Haha.. weet iemand waar ik het over heb? Heb in iedergeval een busje van hem meegekregen en moeten beloven dagelijks een dosis in te nemen. Baat het niet, dan zal ik er wel ziek van worden. Maar ik kan het uiteraard altijd proberen! Daarna ben ik in het lekkere weer op pad gegaan, en dit keer voor het eerst sinds heeeeeele lange tijd niet alleen. Emelie, 1 van de medewerksters van het Fjallstation, was 4 dagen vrij en wilde richting het noorden lopen. Aangezien dat ook mijn richting op was had ik zowaar een looppartner! Wel even wennen om op iemand anders tempo te moeten lopen, maar het was een kleine 100 maal gezelliger dan weer alleen te gaan dus dat had ik er graag voor over. We zouden naar Partestugan gaan, maar iets over de helft gebeurde er wat verveldends. Emelie ging headfirst de heuvel af en knalde met d’r gezicht op een steen. Ik schrok hier uiteraard ook goed van, maar zij verkeerde hierdoor in lichte shock. Dus heb ik haar overeind geholpen en 100 meter verder besloten om ons kamp daar aan het meer op te zetten en niet meer verder te lopen. Daarna moest ik haar enigszins verzorgen, want ze had schrammen en bloed op d’r gezicht, was heel stil en voelde zich erg misselijk. Gelukkig had ik die ochtend een weddenschap over de hoogte van Kvikkjokk verloren dus ik moest toch al koken, en kon zij een beetje bijkomen. Achteraf gezien had ze nog heel veel mazzel, aangezien d’r gebit en kaak de klap hadden overleefd. Dus bij een chill vuurtje over van alles en nog wat gepraat en ik had zowaar weer een beetje een vakantiegevoel te pakken. Geen haast, geen stress en wat gezelligheid.

Dag 198 (172^e loopdag) Partestugan

De volgende dag waren we prima aan het lopen, maar Emelie had volgens mij nog een beetje last van de val en toen we bij Partestugan aankwamen en het ook nog ging regenen was eigenlijk al snel besloten dat we daar binnen bleven chillen. Hier was ook voor het eerst een hutbeheerder aanwezig, van wie ik een hoop vistips heb gekregen. Later op de dag kwamen er nog andere wandelaars bij waardoor er opeens nog meer aanpsrak was. Na een tijdje hebben we nog geprobeerd wat vis te vangen, en ik had zowaar voor het eerst in m’n leven met deze hengel beet! Helaas haalde ik de lijn iets te etnhausiast binnen waardoor het avondmaal er weer vandoor kon gaan. Ik werd wel helemaal leip van alle muggen die je aan het opvreten zijn, maar met de juiste netten, handschoene e.d. en als je net doet alsof ze er niet zijn valt het allemaal wel mee. Althans, dat hou ik mezelf maar voor haha.. Het begint eindelijk wat drukker te worden op de route en wat gezelliger met alle mensen waardoor ik met een heel fijn gevoel momenteel aan het wandelen ben en het gevoel van eenzaam zijn eigenlijk geheel verdwenen is.

Dag 199 (173^e loopdag) Aktse

Deze ochtend ging Emelie weer terug naar Kvikkjokk, en ging ik uiteraard weer op m’n eigen wat hogere tempo naar het noorden! Wel weer alleen, maar zulke ontmoetingen met mensen geven me veel energie om weer door te gaan. De natuur was weer echt adembenemend, en ik was lekker aan het doorlopen. Doordat ik zo lekker aan het doorlopen was, stapte ik toen ik over een paar loopplanken liep mis, waardoor ik tot m’n knie in de smerige drek verdween haha.. Moet niet al te veel gaan flierefluiten en wel een beetje scherp blijven natuurlijk! Uiteindelijk kwam ik bij een meer uit waar ik een goeie 3 kilometer moest gaan roeien. Gelukkig lagen aan mijn kant weer twee bootjes waardoor ik zo in kon stappen. Het meer was groen-blauwig en m’n camera kon niet zo mooi vast leggen wat ik zag. Toen ik midden op het meer in de zon aan het roeien was, was er achter een op zichzelfstaande berg een regenbui aan het neervallen waar de zon doorheen scheen. Kijk maar even bij de foto’s en begrijp dat het in het echt nog 100x zo mooi was! Ik heb lekker een kwariertje stil op het water gezeten en om me heen gekeken. Gelukkig waren er ook geen muggen op het water waardoor het een stuk aangenamer was. Toen ik uiteindelijk bij Aktste aankwam bleek dit niet meer dan een stugan en 3 huizen te zijn, zonder weg of wat dan ook. Wel wat aardige Duitse en Zweedse lopers tegen gekomen wat wel weer gezellig was. Ook de Stugward en z’n vrouw waren ontzettend vriendelijke mensen en er was een ijskoudwaterdouche waardoor ik lekker fris en fris en schoon m’n bed in dook.

Dag 200 (174^e loopdag) Halverwege Saltoluokta

Vandaag werd ik wakker door een vrij overheersend geluid. Ik mertkte al snel dat er een helikopter op 10 meter aan het landen was, want zo gaat dat hier. De boodschappen worden bezorgd met een helikopter haha.. Dat je even doorhebt hoe afgelegen het hier is. Tevens doet de helikopter hier dienst als taxi, maar ligt de kilometer prijs wel een stukje hoger dan in Amsterdam volgens mij. 190 euro voor een stuk van 8 kilometer las ik ergens. Toen de helikopter er weer vandoor ging vlogen de dozen met chips door de lucht, dus daarna even geholpen met het terugvinden van de boodschappen in de bosjes. Hierna volgde een prima stukje klimmen met een zeer mooi uitzicht. Toen ik over het hoge plateau heen was zag ik nog net twee mensen ver voor mij uit de bossen inlopen. Ik had al op de kaart gezien dat zij snel bij een meer zouden uitkomen en vervolgens ruim 4 kilometer over open water moesten roeien. Als ik niet opschoot waren er twee mogelijkheden. 1; Er lag geen boot meer en moest ik dus lang wachten, of betalen voor een motorboot 2; er lag nog maar 1 boot en moest ik 3 keer heen en weer roeien wat niet te doen is in je eentje. Dus in volle draf de berg af gedenderd en al spoedig had ik ruim een kilometer op ze ingelopen. Twee Duitsers, Alex en Suzanna. We konden nu gelukkig met z’n drieen het water over, en aangezien de wind alles behalve gunstig was hadden we zoveel spierkracht ook wel nodig. Zij waren allebei rond de 32 jaar, en het was erg gezellig met ze in de boot. Halverwege op een eilandje even pauze gehouden en daarna ben ik door een kilometer ondiep water de boot voort gaan duwen omdat de wind echt straf was. Bij het diepe weer aangekomen werd het weer peddelen, en hadden we vaak het idee echt geen meter per minuut vooruit te komen. Wat een ellende! Gelukkig kun je met meerdere mensen praten en domme grappen maken waardoor het allemaal zo erg niet was. Aan de overkant aangekomen ging ik naar de Vandrarhem en liepen zij verder om op in de bergen ergens hun tent op te zetten. Maar toen ik alleen in die hut zat dacht ik waarom ik daar eigenlijk alleen ging zitten!? Een muf hok met muggen, terwijl een leuk stel lekker in de bergen aan het kamperen is. Dus, tas op m’n rug en er voor de tweede keer vandaag een inhaalsprint ingezet. Gelukkig had ik ze ook dit keer redelijk vlug ingehaald. Na nog een kleine 1,5 uur lopen hebben we op een mooi plekje op hoog plateau aan een meer onze tenten opgezet. Nog een tijdje hout gesprokkeld, en onderwijl we aan het eten waren knetterde er al een lekker vuurtje. Tot 01:00 lekker buitgen gezeten (in de zon haha..) En toen maar eens naar bed. Maar heb wederom zeer goed vermaakt! Ik begin er nog echt plezier in te krijgen ;)

Dag 201 (175^e loopdag) Saltoluokta

Om 11:30 werd ik wakker.. wow, 11:30? Dat was best laat, maar dan zal ik het wel nodig hebben gehad. De Duitsers sliepen ook nog, dus die konden schijnbaar ook wel wat rust gebruiken. Zo ontzettend rustig aan gedaan vandaag dat ik wederom een echt vakantie gevoel niet kon onderdrukken. Even lekker ontbeten met een kop koffie, echte Hollandse Goudse kaas van Suzanna en ben vervolgens nog een uurtje gaan vissen! Wederom geen geluk. Alex heeft het ook nog een poos geprobeerd, maar het zelfde resultaat als ik had. Daarna gingne we nog even lunchen voordat we echt op pad gingen en hier heb ik een eeuwen oud Duits gebruik geleerd. Suzanna had namelijk thee bij zich, en een schone (nieuwe) sok. Je stopt de losse thee in de sok, en vervolgens doe je de sok in de pan met kokend water. Et Voila! Daar heb je geen fancy thee-ei of dergelijke attributen voor nodig. Gewoon een sok. Weer iets geleerd voor de volgende reis. Om 15:15 waren we dan toch eindelijk aan het lopen. Na een kleine twee uur lopen hebben we nog even pauze gehouden met een Zweeds stel die ik al 3 dagen af en toe tegen kom, waardoor het weer een leuk en gezellig gebeuren in de kleine schuilhut was. Helaas ging het vlak na de pauze miezeren en regenen, maar we hoefde ook al niet al te ver meer. Uiteindelijk kwamen we bij Saltoluokta aan, maar bleven Alex en Suzanna iets daarvoor in de bossen kamperen. Ik had behoefte aan stroom, een douche en ik had geen eten meer, dus ben doorgelopen naar de Vandrarhem. Een hele aardige gozer hielp mij en regelde een zeer chille kamer met eigen douche & toilet, en onder de toonbank sneakde hij me ook nog even 4 gedroogdvriesde maaltijden toe die meer dan 45€ in totaal kosten! Het eten word echt duurder en duurder hier, bijna tot het belachelijke aan toe. Maar goed, dat zal misschien nog wel erger worden hier. In deze hut (grote jeugdherberg van 5 gebouwen) zitten veel families met kinderen en stellen en vriendengroepen, waardoor het hier lekker druk momenteel is. Morgen moet ik eerst weer een stuk met de boot, en als het goed is ben ik binnen drie dagen bij de hoogste berg van Zweden waar ik de top van even ga aantikken! Tot de volgdende blog..