Fotos staan weer op de gebruikelijke plek: http://www.flickr.com/photos/56603631@N07/
En mijn excuses voor de lange blog.. maar m'n laptop is weer gemaakt, dus ik hoop (al 'ie heel blijft) dat ik nu vaker weer kan bloggen...
Dag 77 (69e loopdag) Vermenton
Vandaag zouden m’n ouders langs komen! Zin in! Dat motiveert mij toch wel behoorlijk. Het weer werkte alleen niet echt mee deze morgen, maar daar komen we ook wel overheen. Verder was het gewoon maandagmorgen en schijnbaar hoef je als bakker dan niet te werken. Gelukkig was er ergens ander een klein supermarktje open wat van dat heerlijke “extra-lang-houdbaar” brood verkocht. Het lopen gingen verder wel lekker omdat ik goede zin had vandaag, maar na een kleine pauze een stuk voor Vermenton gebeurde iets verschrikkelijks!! Ik zwiepte m’n tas weer op mijn rug en zonder waarschuwing of wat dan ook knapte een van de plastic verbindingen van mijn schouderband. Neeeeuh!! Gelukkig was ik maar 20km oid van Auxerre verwijderd zodat ik daar snel heen kon liften en reserve onderdelen kopen. Uiteraard was alles gesloten op maandag, maar gelukkig wilde de Decathlon wel geld verdienen op deze normale werkdag waardoor ik toch spoedig geholpen was. Alleen het reparen konden zij niet voor mij doen waardoor ik nu nog met een probleem zit. M’n ouders arriveerden tegen het begin van de avond, en het was uiteraard erg fijn ze weer te zien. Aangezien het al donker was moesten we snel nog opzoek naar een camping in de buurt. Jammer, maar alles was dus dicht. Ergens naast een sportveld konden we prima veilig staan, dus heb ik m’n tentje er naast opgezet en was m’n moeder de oer-Hollandse echte Boerenkool aan het opwarmen met de goeie ouwe Unox-Rookworst erbij! 2 Borden later was ik bijna verzadigd. Bedankt moeders!
Dag 78 (70e loopdag) Chaource
Vandaag voor het eerst zonder rugzak gelopen!!! Jeetje wat een verademing. Door mijn goed getrainde benen had ik vandaag het idee dat ik op springveren liep. Dit uiteraard na een goed Hollands ontbijt met brood van de AP en Calve Pindakaas. Bij deze maak ik graag even reclame voor mijn favoriete ochtendmerken! Het regende tijdens het lopen wel zo nu en dan, maar gelukkig lag m’n regensjas in mijn tas in de camper. Juist. Zo tegen 16:00 waren m’n ouders klaar met toerist zijn in Auxerre, en pikte ze mij onderweg op om vervolgens naar een camping te gaan die wel open was. Hier was ook nog een gratis internet, en aangezien Pa een extra beeldscherm mee had waar ik m’n laptop op kon aansluiten kon ik m’n gehele vorige blog typen en uploaden. Uiteraard ook deze avond weer heerlijk (veel) gegeten en lekker geborreld om de avond af te sluiten zodat ik moe en voldaan kon gaan slapen op een grote leren bank in de recreatieruimte. Beter dan in de tent!
Dag 79 (71e loopdag) Van Deuvre Sur Barse
Vandaag ook weer lekker vroeg begonnen met lopen. Hoefde gelukkig dus ook geen tent op te ruimen. Met een mooi nieuw klein dag-rugzakje ging ik vandaag op pad terwijl m’n ouders verder gingen met toeristen. Het was wat lopen betreft niet heel bijzonder, maar het blijft lekker om zonder die 18 kilo’s te lopen. Daarna pike m’n ouders me weer open hebben we aan het eind van de middag Troyes bezocht. Leuk stadje, en gelijk mijn rugzak bij een schoenmaker achtergelaten die vertelde dat hij het wel kon maken. Let’s hope so! Toen we op de camping aankwamen hadden we nog een klein uurtje om van de zon te genieten die toen scheen. Dus lekker met een borrel en een boek proberen de laatste restjes zon op te vangen. Wie ook iets probeerde op te vangen was de stoel. Die probeerde m’n vader op te vangen. Helaas lukte dit iets minder goed en heeft hij vakkundig een mooie tuinstoel om zeep geholpen haha.. M’n moeder en ik konden er in ieder geval hartelijk om lachen! Aangezien we weer op dezelfde camping waren sliep ik weer lekker op “mijn” leren bank in de recreatieruimte.
Dag 80 (72e loopdag) Bettincourt
Nadat m’n ouders mij er weer op de route hadden uit geknikkerd liep ik in heerlijke dikke koude mist. Wel eerst goed ontbeten uiteraard. M’n ouders gingen naar Troyes om mijn rugzak op te halen, en ik liep heerlijk zonder me druk te maken om eten en een slaapplek. Deze avond was alweer de laatste avond van hun bezoek helaas. Dus moest me nog maar even een avondje goed volstoppen. Ik heb echt het idee dat ik alweer 2 kilo ben aangekomen in deze paar dagen! Niet te doen, maar ik kan het wel gebruiken. Helaas voor mij had deze camping geen recreatieruimte, dus kon ik weer lekker in m’n koude tentje kruipen.
Dag 81 (73e loopdag) Vitry les Francois
In de ochtend alle spullen weer ingepakt, en daarna uiteraard even afscheid nemen van paps en mams! Heel leuk dat jullie er waren, en dat mogen jullie in het noorden altijd nog een keertje doen natuurlijk. Toen dus weer lekker op pad met m’n volle rugzak. 10 meter was het wennen, maar daarna was het weer vertrouwd als vanouds. In Vitry was gelukkig een gratis slaapplaats bij de nonnen. Toen ik de supermarkt binnenliep was deze eigenlijk al gesloten. Gelukkig mocht ik na wat smeken toch nog boodschappen doen, maar wel heeeel snel. Dus, kwark, muesli en veel fruit waren vandaag de ingrediënten voor een top-maal.
Dag 82 (74e loopdag) Tilloy et Bellay
Vandaag was het weer tijd voor een ouderwetse rotdag. Het lopen ging zeer moeizaam, ik kon totaal niet op gang komen, d’r stond een veel te koude wind en ga zo maar door. Owja, het landschap was weer als de Spaanse mazeta. Kaal, bruin en ellendig. Toen ik tegen 5en aan iemand vroeg waar een camping was, bleek deze helaas nergens in de buurt te zijn. Ook geen pelgrims plekken. Gelukkig bood deze man, Christophe, mij bij hem thuis een plek aan om te overnachten. ’t Was wel een einde terug voor mij, maar hij zou mij de volgende dag weer op de route afzetten. Dan heb ik er uiteraard geen moeite mee. De beste man had zelf z’n huis ontworpen en gebouwd, en was naar mijn inziens een kundig persoon. Daarbij (lucky for me) hield hij van lekkere wijn en nog veel lekkerder eten! Echt super gegeten. Ook hield hij ervan om zijn badkamers (dat was zijn beroep) te laten zien die hij eigenhandig gemaakt had. Zo zat ik dus ruim een uur naar foto’s van allerlei badkamers te kijken. Heel mooi hoor. Daarna lekker onderuit op de bank een filmpje gekeken met een pilsie erbij. Top gozer die Christophe!
Dag 83 (75e loopdag) Monthois
Christophe probeerde me nog enkele kilo’s eten toe te stoppen voordat ik wegging. Maar uiteindelijk werd het hem duidelijk dat ik onmogelijk al die etenswaren kon meetillen. Daarna heeft hij me weer netjes op de route afgezet en liep zelf ook nog een stuk met z’n hond mee. Hij had me ook het adres meegegeven van de ouders van een basisschoolklasgenoot van hem. Dat was ruim 30 jaar geleden, maar uiteraard een gokje waard. Weer “on the way” begon het al snel weer te regenen. M’n broer Barry was vandaag ook nog jarig, dus bij deze nog van harte! Alweer 30 jaar oud. Ik had vandaag ook nog een klein primeurtje te pakken. Op een glad en glibberig klei-pad ben ik met volle bepakking en al op m’n plaat gegaan. Beide benen in de lucht, even blijven hangen.. en Bam! M’n linker kant zat van onder tot boven onder de klei. Hierna heb ik als een echte zwerver mezelf staan wassen met een doekje in een plaswater aan de kant van de weg. Veel kariger dan dit wordt het niet! Maar ik had het best naar m’n zin vandaag dus ook dit zou mijn humeur niet verpesten. En nu kon ik weer redelijk schoon om een slaapplaats gaan bedelen. Toen ik bij “Le Petite Rue 10” aankwam heb ik m’n verhaal proberen uit te leggen, maar het kwartje viel niet echt snel. Toen ik een foto van Christophe liet zien ging er gelukkig een lampje bij het oudere echtpaar branden. Uiteraard mocht ik komen logeren. Wederom super aardige mensen waarbij ik moest doen alsof ik thuis was. Lekker een boekje op de bank gelezen met een wijntje en hierna lekker Hollands pannekoeken gegeten. Al m’n modderige kleding zat in de was zodat ik morgen weer fris en vrolijk op pad kon. M’n camping-Frans is in de afgelopen weekend getransformeerd tot redelijk-Frans en ik voer nu dus al 2 dagen achter elkaar lange, en best aardige (even mezelf op de schouder kloppen) gesprekken. Voor de avond stond er een schoon en vooral groot 2-persoons bed op mij te wachten.
Dag 84 (76e loopdag) Ambly
In de ochtend kreeg ik nog zelfgemaakte Jam en wijn toegestopt zodat m’n tas zwaarder en zwaarder wordt als ik niet gauw dooreet. Vandaag komt gelukkig ook m´n vriendinnetje weer langs. Ik heb haar 2 maanden geleden voor het laatst in Salamanca gezien, dus hier heb ik uiteraard veel zin in! De hele dag dus een beetje heen en weer smsen om te zien hoe haar reis verloopt en wat uiteindelijk ons rendevouz punt zou gaan worden. Aangezien ze het laatste gedeelte ging liften vanaf Belgie was het enigszins lastig, maar we hadden elkaar snel gevonden op een klein landweggetje ergens in nowere-ville. Heel fijn om haar weer even bij me te hebben! Verder leek het me wel leuk als ze er eens achterkwam hoe leuk mijn reis in de kou&tent echt is, dus nergens om een slaapplaats gevraagd, maar gewoon lekker wildkamperen in m’n zeker niet voor 2 personen bedoelde tentje! Gelukkig konden we alle spullen in een nabijgelegen schuurtje kwijt waar wij ook nog een beetje beschut tegen de wind konden eten. Uiteraard vanuit onze lekker warme slaapzakken. En gek genoeg was het voor het eerst eens een keer niet koud ’s nachts in de tent!
Dag 85( 77e loopdag) Sedan
Toen we wakker werden was Carla d’r verjaardag aangebroken! Nog 1x; Gefeliciteerd lieverd. Op deze zonnige dag moesten we 24 kilomter lopen en het ging allemaal zeer aardig. Genoeg tijd om rustig aan te doen en zelfs even lekker te slapen in de zon. Had helaas niet echt een cadeau voor d’r, dus hoop dat deze enerverende dag leuk genoeg was! Omdat ze jarig was mocht ze ook even de route bepalen, en laten we het erop houden dat dat de enige keer was haha.. Rond 17:29 stonden we 1 minuut voor sluitingstijd bij de T.O. en de dame achter de balie sprak zowaar Nederlands! Leuke verrassing. Ze bracht ons in contact met een familie die ook naar Santiago gelopen, en 10 minuten later pikte hun zoon ons op. Onderweg nog even een verjaardagstaart + andere inkopen gedaan. Eerst was het wat gek om daar zo zijn met z’n twee, maar het bleke hele aardige en sociale mensen te zijn. Lekker geborreld en daarna gezond gegeten, met als klap op de vuurpijl uiteraard de taart. Deze mensen hadden zelfs kaarsjes erin gestopt, een fles champagne erbij opengetrokken en toen met z’n allen gezongen. Volgens mij voelde Carla zicht op dat moment best een beetje jarig. Al met al 5 uur nog aan tafel gezeten, en toen heerlijk geslapen.
Dag 86 (78e loopdag) Bouillion
Met een goed ontbijt achter de kiezen gingen we weer op pad. Ik vind het erg leuk dat ik eens kan laten zien hoe mijn reis is, en hoe het contact maken met vreemde mensen steeds weer vergaat. Vandaag was wel een stuk kouder dan gister, maar helaas. Zolang het droog is ben ik uiteraard allang blij. Na bijna een uur gelopen te hebben zagen we opeens onze gastheer van afgelopen nacht draaien op de weg voor ons. Gek genoeg had hij mijn handdoek in zijn hand die ik (dat gebeurt me anders nooit!!) schijnbaar vergeten was. Op dat moment begon ik me serieus af te vragen of het mogelijk is om een handdoek operatief aan m’n lichaam te laten bevestigen. Een aantal kilomter voor Bouillion was het dan zover! Frankrijk was geschiedenis, en Belgie een feit. Wat een lekker gevoel is dat toch! Bouillion was niet al te ver meer, zodat we ’s middag naast de verwarming van een cafe lekker gechilled hebben. Onze gastvrouw van gister had al met het klooster gebeld, en een slaapplek was al geregeld. Toen we aankwamen werd er van ons verwacht dat we de mis zouden bijwonen. Dus daar zaten we dan met z’n tweeen… De kerk was echt zo goed als leeg, en zodra de mogelijkheid er was gingen we maar weer naar buiten. Toen kregen we onze kamers toebedeeld. Gek genoeg kregen we 2 1-persoons kamertjes haha.. Ja, dat was wellicht ook wel te verwachten. Dus als boefjes hebben we de regels daar overtreden om toch samen in 1 bed te liggen. Maar uiteraard was voor het slapen gaan nog het eten, samen met 3 andere bezoekers van het klooster. Er is tijdens het hele diner geen 1 woord gewisseld. Heel bizar. Als je iets wilde (water, rijst etc) moest je diegene naast je z’n aandacht zien te krijgen en dan knikken in de richting van wat je wilde hebben. Heel gezellig dus zoals je snapt. Gek genoeg ook niet uren aan het na-tafelen geweest, maar lekker op bed boekje lezen. Best rustgevend zo’n klooster
Dag 87 (79e loopdag) St. Hubert
De volgende ochtend werden we wakker met een verassing! Voor het eerst sinds mijn reis was alles onder een goeie laag sneeuw bedekt. Verre van ideaal voor het wandelen, maar het was wel mooi om zo’n heuvel landschap in het wit te zien. Een bijkomend nadeel was alleen wel dat de wegen bijna onbegaanbaar waren. Wel was de hoofdweg uit Bouillion schoongeveegd waardoor we over deze drukke weg moesten lopen wat verre van ideaal en veilig was. Een zeer lastig gedeelte van mijn route met al dat verkeer. Ik zag me dan ook genoodzaakt om een stuk van 6 kilometer te moeten liften aangezien ik graag wilde dat zowel Carla als ikzelf dit gedeelte zou overleven. Dus toen we 6 kilometer verder, en weer van de grote weg af, verder liepen ging het alweer een stuk soepeler zonder angstzweet op m’n rug. In de middag al schuilend in een bushokje en met een slaapzak over onze benen heen gelunched. I Love Camping J ! Het lopen ging gelukkig verder wel prima, maar de Adidasjes van Carla waren helaas toch niet zo waterdicht als dat ze gehoopt had waardoor ze de gehele dag op sjompe natte schoenen liep. In de middag kwamen bij de Tourist Office van St. Hubert aan waar de vriendelijke medewerkster het klooster belde om voor ons een slaapplaats te regelen. Nog bedankt daarvoor. Vervolgens hebben we in een zeer niet-gastvrij cafe gezeten waar het gelukkig wel lekker warm was. Toen nog even een kebabje naar binnen geharkt en op naar het klooster. De T.O. vrouw zij dat het 2km lopen was, dus na 5km arriveerden we eindelijk in het donker. Nog bedankt daarvoor! Stond wel een heel fijn 2 persoonkamer op ons te wachten, maar we konden er niet koken of dergelijks. Broodjes Speculoos zijn uiteraard ook zeer voedzaam, dus geen man overboord en smullen maar.
Dag 88 (80e loopdag) Marche
In de ochtend nog even mogen mee ontbijten met de nonnen en bezoekers, en na de vaat gedaan te hebben konden we weer verder. Uiteraard eerst bijna 5km terug naar het dorp maar het was niet mistig, donker of besneeuwd dus dat viel al weer helemaal mee. Het werd een mooie droge dag lopen met een aantal leuke klimmetjes erin waardoor ik Carla goed kon laten zien hoe mooi het lopen kan zijn. Toen we uiteindelijk in het stadje aankwamen zat ze er toch wel een beetje doorheen want de laatste klim was nog redelijk uitputtend. Dus op naar de VVV om een slaapplek te regelen. Helaas zat er log zak aardappelen achter de toonbank die gek genoeg alles behalve behulpzaam was. (wat is dat toch dat bijna de helft van alle VVV medewerkers niet doen wat de kern van hun baan is: het helpen van toeristen. Het is zelfs zo dat ze je eigenlijk tegenwerken. Ga dan lekker aan de lopende band in een fabriek staan!) Maargoed, aangezien er geen klooster, camping of iets anders goedkoops was zijn we maar hotels binnen gegaan en heb ik m’n KiKa praatje gehouden. Bij het tweede, vrij luxe, hotel was het raak en mochten we voor meer dan 60% korting slapen. En aangezien het Carla’s laatste avond was vonden we dat we onszelf wel mochten trakteren op een fijne avond. Dus hebben we gebruik gemaakt van deze aanbieding. Helaas was de welness-Spa er niet bij inbegrepen, maar het was wel erg gezellig.
Dag 89 (81e loopdag) Hamoir
In de ochtend wederom afscheid genomen, maar in de wetenschap dat ik binnen twee weken alweer in het noorden van Nederland ben. Verder was het voor mij geen hele vervelende dag omdat ik deze avond alweer bezoek kreeg. Mi amigo Hielke Oomens zou vandaag namelijk zijn entree maken en mij voor een paar dagen vergezellen. Ik mocht wel gelukkig de hele middag in een grote stortbui lopen om het allemaal niet TE leuk te maken natuurlijk maar zelfs dat kon mijn humeur niet verpesten. Ook het feit dat ik over 3 dagen in NL ben stemt mij zeer vrolijk. Aangezien Hielke nog al laat met de auto vertrokken was heb ik ook nog een stuk in het donker gelopen omdat het toch geen nut had om al ergens te stoppen met lopen. Helaas was hij getuige van een behoorlijk ernstig auto-ongeluk en als eerste en enige aanwezig bij het autowrak waar een bloedhoestende en met alcohol benevelde opa in zat, dus hierdoor liep het allemaal nog wat langer uit. Zo rond 8en was hij er en kon ik ‘m eindelijk weer eens in m’n armen sluiten J. Direct even een camping opgezocht en de tent er gratis geparkeerd. Lekkere boerenkool opwarmmaaltijden van de AP gegeten, en toen maar (puur en alleen vanwege de kou) een cafe ingedoken. Verrassend genoeg werd het weer erg gezellig. En wat laat.
Dag 90 (82e loopdag) Luik
Ik had deze morgen toch wel de nodige moeite om op te staan, maar als er twee volwassen mannen van 1,90m in een piepklein tentje liggen te stinken dan is wat frisse lucht zeer welkom zodat het opstaan toch nog vrij vlot verliep. Aangezien Hielke met de auto was gekomen hadden we besloten dat hij maar met de wagen naar Luik moest rijden (met uiteraard mijn zware tas erin) en vervolgens de trein terug moest nemen naar waar ik ongeveer liep. Dit plan verliep zowaar zonder enig probleem en zeer soepel zodat hij zich na het middaguur bij mij voegde en vervolgens nog een kleine 20km meeliep. We hebben ons verbaasd over de schoonheid die voor de stad Luik zo tekenend is. Als je Luik binnenloopt krijg je namelijk helemaal niet het idee dat je een verpauperende Russische Sovjet-stad binnenwandelt met z’n kapotte industriële troep, half vergane fabrieken en uiteraard veel troep. Kuch. Maar eerlijk is eerlijk, er staat een treinstation wat regelrecht uit 2025 geïmporteerd moet zijn. Erg mooi, maar niet op z’n plaats in Luik. Verder was het echte oude centrum van Luik toch ook nog wel erg gezellig en zag er behoorlijk leuk uit. Slapen deden we ditmaal in een jeugdherberg en toen dit eenmaal geregeld was hebben we nog even het gezelligheidsgehalte van de Luikenaren getest. Er waren een paar studenten die ons graag mee naar wat kroegen namen, en het was wederom een geslaagde dag. Gelukkig blijft Hielke niet te lang, want erg gezond voor mijn ritme, rust en gezondheid is het volgens mij niet. Maar wel erg gezellig! En da’s ook belangrijk.
Dag 91 (83e loopdag) Maastricht
Wederom een ochtendje met moeite opstaan. Maar onder het motto ’s avonds een vent, ’s ochtends een vent moesten we toch maar weer optijd uit de veren. Net buiten de stadsgrenzen van Luik ben ik langs de Maas op pad gegaan. Hielke reed vlug naar Maastricht om daar de auto te parkeren om vervolgens weer met het openbaar vervoer mijn richting op te komen en ook deze keer verliep dit weer redelijk vlekkeloos. Zodat we wederom een kilometer of 15 hebben samen gelopen. Het was prima weer en mijn stemming was opperbest omdat ik over een paar km eindelijk Nederland zou enteren! Na 3 maanden zou ik weer terug zijn in het land van de kaas, tulpen en klompen. Toen het eenmaal zover was hadden we niet eens door dat we het beloofde land weer inliepen, omdat we over een klein paadje langs de Maas liepen waardoor we weer 200 meter terug over de weg richting België moesten lopen. Weer in België aangekomen kon ik nogmaals de grens overlopen met de camera in de aanslag zodat dit momentje vereeuwigd kon worden. Yes.. Finally there. Ondanks dat ik nog best een eind van “thuis” verwijderd was voelde het bijna als een warme deken toen we door de binnenstad van Maastricht liepen. Je merkt echt dat alles weer klopt. Uiteraard gezien door de ogen van een Nederlander, want ondanks dat er niets mis is met de steden in Spanje en Frankrijk voelt het lekker om weer onder de Nederlanders te zijn. Direct hebben we een senior van mijn studenten-dispuut gebeld die in Maastricht woont om te kijken of we een slaapplaats bij hem konden regelen en gelukkig was dit geen probleem. We moesten wel nog even wachten tot hij uit z’n werk was, en hebben als echte homeless-people liggen slapen in Hielke z’n auto. Kachel op standje 10. Na een uurtje had ik het idee dat ik door een trein was overreden, maar we moesten weer in actie komen. Rene was zelfs nog zo aardig om Hielke en mijzelf mee uit eten te nemen naar een erg gezellig klein eetcafe. Na lekker en vooral gezellig getafeld te hebben, hebben we bij hem thuis nog een paar glazen rode wijn met hem en zijn vrouw gedronken, maar aangezien zij 3 jongen kinderen hebben en wij nog moe van de nacht ervoor en het lopen waren lagen we volgens mij al rond 23:30 te tukken.
Dag 92 (84e loopdag) Sittard
In de ochtend heel leuk met z’n 7-en ontbeten want Rene en zijn vrouw hadden namelijk ook nog een jongen en een jongen/meisje tweeling die gisteravond al in bed lagen. Uiteraard was het voor hen zeer interessant, en een beetje eng dat er twee van die grote vreemde jongens aan tafel zaten maar binnen no-time waren ze lekker brutaal zoals je van dat soort jonge kinderen kan verwachten. Een vrolijk en druk begin van de dag. Hielke heeft mij aan de andere kant van het centrum afgezet aangezien we de dag ervoor daar ongeveer geindigd waren. Uiteraard kwam ik, toen ik eenmaal mijn rugzak weer op mijn rug had en mijn wandelstok in de hand had, erachter dat ik een tasje met o.a. mijn Ipod nog bij Rene had laten liggen! Ik hou mezelf wel bezig op deze manier, en het is een vaste factor waar ik altijd weer op rekenen dat het eens in de zoveel tijd gebeurt! Dus weer met Hielke op- en neer gereden en een half uur later was ik dan eindelijk weer op pad in m’n eentje. Hielke, nog bedankt voor de 3-dagen support. De omgeving boven Maastricht was echt ontzettend mooi. Ik had geen idee dat Nederland van dat soort leuke heuvelachtige plekjes had. Het was wel een goeie ijzig-koude winderige dag helaas, maar met af en toe een zonnetje erbij was het best aangenaam. In m’n Pieterpad boekje (van 11 jaar oud) stonden adressen van mensen in Sittard die kamers aan wandelaars verhuurden, en toen ik aan de eerste mevrouw mijn verhaal vertelde zei ze mij dat ik wel een nachtje gratis mocht slapen daar inclusief een ontbijtje! Midden in het centrum van Sittard heb ik dan ook heerlijk mijn tweede nacht in Nederland doorgebracht.
Dag 93 (85e loopdag) Roermond
Het was weer feest vanmorgen toen ik wegging uit Sittard. Na een klein uurtje was ik namelijk al weer even lekker verkeerd gelopen. Maar hier komt dus het punt waarom Nederland voor mij heel makkelijk lopen is; Overal zijn parallel paden en wegen en ook al loop je een stukje verkeerd, binnen no time zit je weer in de goede richting! Niks aan het handje dus. Verder was het lopen weinig spectaculair omdat de heuveltjes van de dag van gister ook al weer verleden tijd zijn en het nu gewoon weer ouderwets plat is. Ik merk ook dat ik een stuk minder foto’s neem aangezien boerderijen en akkers niet het meest spectaculaire uitzicht is wat ik me kan bedenken. Aan het einde van de middag begon ik met adressen te bellen die achter in m’n boekje stonden maar helaas zonder resultaat. Niemand nam of, maar als dat wel gedaan werd dan bestond de camping of B&B niet meer of het nummer was veranderd. In Roermond aangekomen was ik om 17:50 bij de VVV in het centrum, maar om een of andere reden werken deze mensen doordeweeks maar tot 17:00! Waarom vraag ik me dan af? ’t Is toch ook gewoon een winkel in het centrum? Maar goed, toen ik op de Maas-brug stond zag ik een perfect plekje waar ik illegaal kon camperen. Toen ik daar na een halfuur lopen was kwam de domper. De jachthaven met z’n gladgemaaide gras waar ik ideaal een nachtje kon staan had een hoog hek, met camera’s en meer van dat soort fratsen waardoor het enigzins onmogelijk voor mij werd om er te gaan staan die nacht! Maar tijdens die wandeling had ik een goeie vriend van mij, Bas, aan de telefoon en hij had even aan z’n ouders gevraagd of die iemand in de buurt van Roermond kende. En gelukkig voor mij was dit het geval! Een oud collega van z’n vader woonde even buiten Venray en wilde mij wel voor een nachtje huisvesten. Ik moest nog wel even wachten want er moest eerst oppas voor de kinderen geregeld worden, waarvoor ik uiteraard ontzettend dankbaar ben dat zij dit allemaal wilde doen voor mij. Hele aardige mensen zijn Hans en Carola en het gesprek liep op zo’n positieve manier voor mij dat ik, als ik de volgende dag van Roermond zou beginnen, weer bij hen kon slapen aangezien het toch op mijn route lag! Daar zeg ik uiteraard geen nee tegen, want dan kon ik ook nog eens mijn tas laten liggen wat mij weer het nodige gezeul scheelt. Het slaapt ook heel lekker met deze wetenschap.
Dag 94 (86e loopdag) Oosterum
Rond een uur of 07:00 werd ik al wakker. Ook ditmaal was mijn gastgezin in het bezit van drukke kinderen haha.. Twee hele leuke vrolijke jochies dienden dus als wekker. Een lekker en gezellig familie ontbijt met pindakaas, vlokken en nutella. Veel beter kan het niet. Zonder tas heeft Hans mij dus terug gebracht vanwaar ik gister kwam en het lopen ging uiteraard heerlijk gezien het feit er geen gewicht op mijn schouders rustte. Het was lekker weer en net als gister heb ik ook vandaag weer veel gebeld met vrienden en bekenden. Carola had geregeld dat de plaatselijke krant (Peel & Maas) een stukje over mij wilde schrijven, en toen ik rond 17:30 43Km gelopen had kon ik dan ook bijna direct een inerviewtje afleggen. Uiteraard heel leuk. De rest van de avond was ook nog erg gezellig en lekker oer-Hollands stampot gegeten. Ik was redelijk stuk na de 43 van vandaag dat ik er behoorlijk optijd ben ingegaan.
Dag 95 (87e loopdag)Molenhoek
De kinderwekker van 07:00 was ook vandaag weer optijd. Wellicht moet ik ook maar snel kinderen nemen, want het gewoon niet mogelijk om je te verslapen volgens mij! Met een goeie voorraad voedsel ben ik op pad gegaan. Ik wilde even een stukje afsteken langs het spoor, maar toen er een trein hevig toeterend langs reed werd ik toch een beetje angstig voor het feit dat dit wellicht helemaal niet mocht. Helaas werd het bos en het spoor afgescheiden door prikkel- en schrikdraad waardoor ik helaas niet snel het bos meer in kon. Dus toen de volgende trein naderde maar achter wat bosjes verscholen, en toen pas zag ik dat hij stapvoets en af en toe toeterend voorbij kwam. Misschien had de vorige trein verteld dat er een debiele zwerver (wellicht levensmoe) bij het spoor liep. Aangezien ik geen vrienden wilde worden met de spoorwegpolitie ben ik snel zodra het kon het bos ingelopen en op veilige afstand van het spoor. Vandaag liep trouwens ook heel soepel omdat een collega van Carola, Ronald, namelijk net onder Nijmegen woonde op zo’n 34 km bij Oosterum vandaan. Hier mocht ik overnachten en liep ik alweer zonder overnachtingsvrees. Het was een lekkere zonnige dag geworden en het laatste stuk langs de Maas(?) liep echt voortreffelijk. Eenmaal aangekomen bij het huis van Ronald & Karin was het direct echt super gezellig. Ze hebben een zoon van 18 en twee tweeling-dochters van 16 en zijn zelf ook nog heel jong van geest. Anders gezegd; het is gewoon een hele gezellige en drukke familie. De wijntjes vloeide rijkelijk en het eten was heerlijk want de familie Broere vind dit vrij belangrijk volgens mij. Hierdoor werd het allemaal erg gezellig. Zo gezellig zelfs dat ook zij vonden dat ik echt de volgende dag terug moest komen. Er zo namelijk Zwitsers-geraclette worden, en aangezien er ook nog andere vrienden langskwamen wilde ze graag dat ik bleef. En waarom ook niet! Moet toch ook een beetje van de erg gastvrije momenten genieten. Er werd gelijk de deal gemaakt dat ik een van de dochters, Nadine, lopend mee zou nemen naar Arnhem en we daarna de trein weer terug zouden pakken. Zo gezegd zo gedaan!
Dag 96 (88e loopdag) Arnhem
’s Ochtends aan het ontbijt kroop Nadine bijna terug van de avond daarvoor gesloten deal, maar stoer als ze was durfde ze het avontuur wel aan. En ik moet zeggen dat voor een ongetrainde 16-jarige ze de 36 gelopen kilometers zeer makkelijk volbracht. Het was voor het eerst dat een (min-of-meer) vreemde een dag met me meeliep, maar het was zeker een leuke dag. Uiteraard nog een beetje verkeerd gelopen maar dat hoort er ook bij. Wat ook uniek voor mij was, was om vervolgens de trein terug te pakken waar ik de hele dag over gedaan had. Eenmaal “thuis” aangekomen en even gedoucht te hebben kwam de visite al snel. Wederom echt een ontzettend leuke en gezellige avond waar de nodige wijntjes, borrels en biertjes vloeide en (ja Karin) Heerlijk Zwitsers gegeten. Daarna toen iedereen naar bed was nog met Phillip hun zoon een film proberen te kijken, maar ik wordt ook dagje ouder dus dat hield ik helaas niet meer vol. Vlug naar bed dus maar.
Dag 97 (89e loopdag) Twello
Moeite, heel veel moeite met opstaan. Bedankt voor de wijn etc. maar het komt m’n lopen niet echt ten goede. Wel wil ik jullie nog eenmaal ontzettend bedanken voor deze 2 gezellige avonden! Top. Na het ontbijt ben ik weer met de trein terug naar Arnhem gegaan om vanaf daar dwars de veluwe over te steken om zo bij Twello uit te komen. Hier is namelijk volgende overnachting alweer gepland bij de familie Eilering. De ouders van de goeie vriend van me die me 4 dagen geleden geholpen hebben aan een slaapplek. Het was een mooie dag en de veluwe was fijn om overheen te lopen. Bij de Familie Eilering aangekomen was het alweer een gezellige avond. Lekker met het bord op schoot studio sport gekeken. Het is voor mij gewoon zoveel makkelijker om een gezellige avond met Nederlanders te hebben dan wanneer je van die gebrekkige en hakkelende gesprekken heb. Opzich wel logisch, maar niet iets wat ik me had gerealiseerd voor deze reis.
Dag 98 (90e loopdag) Nijverdal
Gisteravond kwam ik er opeens achter dat ik gewoon al bijna thuis ben!! Wow, dat ging toch allemaal sneller dan ik eigenlijk had gedacht. Maar je hoort mij niet klagen hoor. Dus toen ik zag dat Nijverdal al binnen loopbereik van vandaag was direct even mijn clubgenoot Maarten Koelen gebeld die daar van origine vandaan komt. Studeert nog gewoon in Groningen, maar z’n moeder woont er nog wel. Gelukkig kwam de beste vent die ochtend net terug van wintersport en was hij gewoon in Nijverdal. Wat een geluk! Dus halverwege de dag heeft z’n moeder hem bij mij ergens in het veld afgeleverd en zodoende liep er vandaag alweer iemand mee. Het was nog iets van 12 kilometer, maar door een kleine richtingsfout van mijn gastheer van vandaag hebben we bijna drie rondjes om de holterberg heen gelopen en uiteindelijk ongeveer nog 16 kilometer afgelegd. Gelukkig had hij wel onder beide voeten 2 blaren zodat hij z’n straf voor deze fout direct kreeg toebedeelt. ’s Avonds heerlijk stampot hutspot met hachee gegeten. Was de eerste keer in m’n leven op deze manier, maar heel lekker hoor mw. Koelen! Na het eten weer lekker rustig tv gekeken met een pilsje. Ik voel dat ik bijna thuis ben!
Dag 99 (91e loopdag) Hardenberg
In de ochtend nog even goed ontbeten en kreeg ik van mw. Koelen nog Chocola etc. mee zodat ik m’n een na laatste dag met genoeg energie kon volbrengen. Voor de 5e achtereen volgende dag liep ik in de zon, en heb mijn middagpauze dan ook weer lekker slapend in een veld doorgebracht. Ik weet dat m’n verhalen wat minder spectaculair zijn de laatste dagen, maar zo is het leven in Nederland natuurlijk ook. Alles is goed voor elkaar, overal is hulp, bekenden, wegen, veiligheid en ga zo maar door. Hierdoor gebeurt er nauwelijks iets maar dit zal in Scandinavië wel weer veranderen. Ik had ook vandaag alweer een slaapplek geregeld bij de ouders van m’n oud-huisgenootje Karlijn. De familie Cazemier woont net buiten Hardenberg in een mooie boerderij en (het klinkt bijna afgezaagd) ook hier was het ontzettende gezellig. ’s Avonds beetje aan het zappen, biertje erbij en wat praten over van alles en nog wat. Voor mij zijn dit soort rustige avonden echt om van te genieten. Rond 23:30 mooi optijd naar bed want de volgende dag zou ik thuis komen!!
Dag 100 (92e loopdag) Borger
De dag begon met een lekker familie-ontbijt en toen ik eenmaal opweg was kwam ik er pas achter dat het qua weer echt klote was. Gure Hollandse wind wat gecombineerd werd met lichte buien zo her en der. Maar het vooruitzicht dat ik bijna thuis zo zijn maakte het lopen uiteraard een stuk makkelijker! Aangezien Hardenberg-Borger 46km was had ik al besloten dat m’n moeder me bij Schoonoord ongeveer zou ophalen, en die laatste 8 Km’s zou ik in mijn rustweek wel lopen. Zo kwam het dan ook dat ik herenigd met mijn moeder werd rond een uur vier! Daarbij was ik vandaag ook nog 100 dagen onderweg en had ik de 3000 kilometer grens gepasseerd!! Je hebt niets aan die cijfers, maar het voelt toch wel lekker als alle cijfers mooi rond zijn. En wat een genot om weer thuis te zijn. Direct m’n chill-broek, capuchon-trui en sloffen aangedaan om me direct weer eventjes helemaal thuis te voelen. Ook uiteraard nog even een goeie warme douche gepakt, en ja; het is heel fijn om thuis te zijn!! Nu even 10 dagen niets doen, behalve dan veel gezelligheid mee pakken. Tot de volgende blog!!
