For the English people!.. I MADE IT!! :) Finally I got to the end of my trip! It was a great succes.. When i'm back in Holland I'll make a big English summary for all my foreing followers!
Fotos staan hier -> http://www.flickr.com/photos/56603631@N07/
Dag 227 (195e loopdag) Bigas
Toen ik vanomorgen wakker werd merkte ik dat het al weer aan het regenen was. Ik draaide me dus ook nog maar een keertje lekker om in “mijn” bed. Gister had ik nog een rustdag gehouden omdat ik genoeg tijd had om optijd op de Noordkaap te komen voordat me pa en broer er zijn. Het was zo chill dat er niemand op me lette. Dus heerlijk filmpjes gekeken, beetje online gesurft, ontbijtje gemaakt en ga zo maar door. Een normale luie dag in Nederland bijna! Maar goed, met rusten alleen kom ik er niet. Had van de gastvrouw nog een paraplu meegekregen, en daar was ik eigenlijk best gelukkig mee, omdat ik nu al zittend op mijn tas eens een keer een droge boterham kon eten in de regen! Bij gebrek aan bushokjes, kerken en oude schuren dan maar zo! Heerlijk in de regen m’n tent opgezet, en zo droog mogelijk m’n tent ingedoken en m’n natte kleren in een bundeltje buiten laten liggen. Ik dacht trouwens dat ik een hele mooie plek aan een rivier had uitgekozen, maar pas toen ik wilde slapen merkte ik hoe knetterhard het water naar beneden denderde.. En geen oordopjes. Ik heb om 03:00 iets gedaan wat ik sinds m’n 3e nacht in Spanje tijdens deze niet meer gedaan heb. Hop, slik.. 2 spierverslappers naar binnen gegooid, en laat de medicijnen z’n werk doen haha.. Binnen een halfuur sliep ik volgens mij. Maar heb ik ze toch niet geheel zonder reden 6000 kilometer in m’n tas meegedragen.
Dag 228 (196e loopdag) Skaidi
Om 07:00 was ik al goed wakker omdat spierverslappers geen slaappillen zijn! Jammer. Om 09:00 had ik alweer een flink bord pasta opgegeten, en op een of andere manier heb ik van 10:00 tot 13:00 weer geslapen. After-dinner-dip denk ik. Toen ik net op weg was kwam ik een Nederlands gezin tegen dat uit vier personen op de fiets bestond, maar niet echt lang met ze gepraat. Vervolgens kwam ik 3 italianen tegen op de fiets met wie ik 6 dagen eerder op dezelfde camping zat, dus dat was wel even gezelig praten weer. Vervolgens een Autsralsische jongen van mijn leeftijd die van Engeland naar de Noordkaap fiets, vervolgens een Canadees stel op de fiets en vervolgens een jongen uit Wyoming USA, die in Rusland als fishingguide werkt, maar nu ook al 3 week op de fiets was. Zo kom je nooit iemand tegen om mee te praten, en zo kom je bijna geen meter vooruit omdat iedereen met je praat haha.. Wel erg leuk om al die verhalen te horen. Dat Canadese stel geeft bijvoorbeeld thuis bijna niets uit, hebben (naar eigen zeggen) 40 jaar oude meubelen van toen ze samen gingen wonen maar gaan wel ieder jaar of om de twee jaar een heel continent befietsen. Mooi verhaal weer. Helaas had ik voor het eerst sinds lange tijd een foutje gemaakt. Ik had een stuk geklommen, en was nu al 2 uur op een hoog-plateau aan het lopen. Mijn kaart geeft alleen geen hoogte weer waardoor ik dit niet bewust meekreeg, totdat m’n water op was. Nergens meer bergen waar riviertjes van af stromen om m’n fles te vullen. Dus doorlopen en campers proberen tot stoppen te manen. Helaas, geen reactie. Zelfs op een A-4tje VANN? (water in Noors) geschreven maar nog steeds stopte er geen camper om me te helpen. Nu moet ik ook zeggen dat rond 21:00 er nog maar weinig verkeer reed. Ik zag ook dat het plateau nog wel meer dan 20 km doorging en ik kon m’n rijst niet koken of m’n dorst lessen, dus heb ik uit nood m’n grote duim maar in de lucht gestoken. De 2e auto stopte al, en deze heeft mij dus 20km verder in Skaidi afgezet. Ik doe dit niet graag, maar uitdrogen of verhongeren doe ik liever ook niet. En droge rijstkorrels naar binnen werken doe ik al helemaal liever niet. Toen ik in Skaidi was stond er boven op een heuvel een mooi hotel dat mij een gratis overnachting en eten aanbood! En in dat hotel was het Nederlandse gezin ook aanwezig. Heel gezellig met hun aan tafel gezeten, en kreeg ook nog een lekker biertje van ze. Zij zijn dus met hun twee jongens van 10 en 13 (toch?) een supermooie fietstocht aan het maken van Alta naar de Noorkaap, dan met de boot richting Tromso, om vervolgens weer naar Alta te fietsen waar de auto staat! Echt stoer van die twee knapen dat ze die hele afstand op de fiets met hun ouders doen! Even een kleine verontschuldiging dat ik de namen niet kan noemen want sorry, sorry ik ben jullie kaartje dat jullie achterlieten bij de balie die avond alweer verloren. Als jullie dit lezen mail anders even een keer : )
Dag 229 (197e loopdag) Oldefjord
Vandaag eerst maar begonnen met een lekker ontbijtje van het buffet. Het Nederlandse gezin zat er ook al, dus daar ben ik nog even bij aangeschoven. Gelijk maar even een buffer in m´n maag opgebouwd zodat ik ook niet al te uitgebreid hoefde te lunchen. Ik wist dat het maar 23 kilometer was naar Oldefjord, dus ik kon heerlijk rustig aan doen. Heb ook maar eens van de gelegenheid gebruik gemaakt om m´n baard enigszins een beetje bij te trimmen, omdat het zwerversgehalte wel erg hoog aan het worden was. Daarbij draag ik 1 T-shirt waar je bij m’n schouders meer huid dan shirt ziet vanwege de slijtage, dus waarom mensen me nogsteeds helpen met overnachtingen in plaats van de politie te bellen weet ik eigenlijk zelf ook niet haha.. rond 12:00 zat ik nog even lekker in de zon met m’n laptopje toen de kok naar buiten kwam die mijn verhaal had gehoord. Een goed geheumerde Duitser die het als zijn plicht zag om mij met voldoende energie verder op reis te laten gaan. Dus, ondanks mijn toch al riante ontbijt zat ik om 12:30 aan een flink bord met rijst, groente en een halve gebraden kip. Ik had het gevoel alsof ik ontplofte, maar kon het halve bord met de kok mee teruggeven en zeggen dat ik al vol zat toch? Dus, met pijn in m’n pens de dag begonnen, maar over eten hoefde ik me gelukkig geen zorgen te maken vandaag. Al at ik niets meer, dan nog had ik volodende energie. Het weer was best aardig weer waardoor het lopen lekker soepel ging. Ergens halverwege kwam ik Paul en Elaine uit Australie tegen die wonder boven wonder ook van Tarifa naar de Noordkaap gingen. Zo bizar om te zien dat zij in grote lijnen dezelfde route als mij doen. Wel op de fiets, maar zij zijn ondertussen ook al sinds april onderweg. En ze hadden naar eigen zeggen nog geen 10 dagen met regen gehad! Ik weet niet hoe ze dat doen, maar daarmee hadden ze wel wat meer geluk dan ik. Echt leuk om een uurtje met hen langs de kant te hebben gepraat. Ze doen niets anders dan thuis werken en dan weer de wereld over fietsen. Na een uur ben ik dus weer verder alleen gegaan omdat ons tempo toch wel enigszins verschilde. Op het einde van de dag dacht ik na iedere bocht dat ik er wel zou moeten zijn, waardoor ik het psychologisch gezien nog erg zwaar voor mezelf maakte. Automatisch gaan je benen zwaarder aanvoelen en keer op keer denk je; Ben ik er nou noooooog niet!! Ik was dan ook blij dat ik er was. Een leuk praatje met een werknemer van het hotel zorgde ervoor dat ik gratis mocht overnachten in dit hotel, en om eten hoefde ik niet te vragen aangezien ik ongeveer nog steeds vol zat. Dus, 2 sneetje brood met pasta, en lekker naar bed.
Dag 230 Rust
Toen ik wakker werd had ik even berekend wat ik nog allemaal moest lopen de aankomende dagen, en concludeerde dat ik makkelijk nog een dag rust kon gaan houden. Zo gezegd, zo gedaan. De manager van het hotel even lief aangekeken, en het was gelukkig geen probleem. Mocht in het restaurant komen lunchen met haar, en ’s avonds kon ik daar ook nog een avondmaald van de kaart kiezen. Dus een erg rustgevend dagje gehad. Beetje docu’s streamen via het internet, en lekker op bed met een pak sap niets gedaan! Zo chill..
Dag 231 (198e loopdag) Nordmannsett
Vanmorgen toch maar weer op pad gegaan om de laatste 4 of 5 dagen uit te lopen! Ik weet niet goed of je als lezer kan begrijpen in wat voor emotionele achtbaan je zit als je na 8 maanden wandelen nog maar zo kort van je einddoel verwijderd bent. De hele tijd zijn er gedachtes van; YES! Eindelijk, bijna klaar en nooooooit meer wandelen. Maar aan de andere kant zijn er veel gedachtes van; Shit, het is gewoon bijna over, en dan moet ik weer “normaal” gaan doen. Uiteraard gaan de gedachtes een stuk dieper dan dit, maar moeilijk heb ik ’t er soms wel mee. Maar goed, het lopen opzich ging opzich wel weer lekker. Rond 15:40 heb ik nog een live interview op Amsterdamfm.nl gegeven wat volgens mij best goed ging. Altijd leuk om nog een beetje extra aandacht voor mijn reis te krijgen. De hele dag langs de E6 gelopen, waardoor ik weer veel campers, motoren en autos mocht begroeten. Weinig boeiend dus! Uiteindelijk wel op een mooie plaats een stuk van de weg m’n tentje weer neergezet, en ik merk dat ik wel echt bewust “hard” aan het genieten ben van deze momentjes, want the clock is ticking……
Dag 232 (199e loopdag) Repvag
Vandaag lekker in m’n tentje met een goeie bries wakker geworden. Gelukkig stonden de haringen diep in de grond, en had ik voor de zekerheid nog wat keien er op gelegd, zodat ik nog rustig verder kon tukken. Na een uur ging de wind redelijk liggen, en was het tijd om lekker in de zon te gaan wandelen. Vandaag ook m’n eerste echte lange tunnel van 3700 meter gehad. D’r was akelig weinig ruimte voor wandelaars waardoor ik af en toe mezelf tegen de natte smerige wand aan moest drukken om niet door een vrachtwagen geschept te worden.. Heerlijk! Verder net al gister trouwens een hoop rendieren gezien. Die beesten lopen gewoon een beetje dom over de weg en gaan bepaald niet snel aan de kant voor auto’s. Leuk om te zien : ) Wederom lekker in m’n tentje gelegen bij een baai waar ik zelfs dolfijnen zag zwemmen! Hoe mooi is dat. Langzaam aan wordt ook m’n tas lekker ligt omdat ik alle restjes aan het opschrapen ben. Bijvoorbeeld noodles waar ik al meer dan 800 kilometer als noodrantsoen mee loop.
Dag 233 (200e loopdag) Kafjord
Vandaag was het weer erg chill omdat de zon z’n warmte eens een keer niet door de wind werd weggenomen. D’r is vandaag echt niet gebeurd helaas. Heb 1 fietser gesproken van wie ik een energiereep kreeg voor de tunnel die ik morgen moet gaan lopen. Dat schijnt namelijk geen pretje te worden. Heb m’n kop lichtelijk verbrand en redelijk op tijd m’n tent opgezet omdat ik een zeer mooie stek gevonden had. Dus nog maar 1 nacht te gaan na deze… en dan.. Fini!! Wat een bizarre gedachte zeg. Meer dan 230 dagen bijna iedere dag gelopen, en dan hoeft het niet meer. Ik weet nog steeds niet of ik nou blij of verdrietig moet zijn, maar dat zal ik over 58 kilometer zien.
Dag 234 (201e loopdag) Honnigsvag
Een na laatste dag vandaag!! Het was toen ik naar bed ging al bijzonder lekker weer, en gelukkig vanmorgen weer, wat voor deze regio best bijzonder is! Normaal is er vaak een koude wind en veel mist waardoor de tempratuur in de zomer ook niet al te hoog is. Nu gelukkig wel! Na 5 kilometer mocht ik een tunnel van bijna 7 kilometer gaan bewandelen. Helaas geen zon in de tunnel waardoor ik ingepakt met muts, trui en jas onder het water door kon. 3 kilometer 9% naar beneden, 1 kilometer recht door en vervolgens 3 kilometer 10% naar boven. Dus 240 meter onderwater was het ongeveer nog 3 graden. Daarbij bulderden de windturbines om 10 om alle koolstofmonoxide uit die lange pijp te blazen en zodat ik niet vergiftigd aan het einde weer naar boven kwam. Het geluid van die apparaten was zo ontzettend oorverdoven dat ik m´n Ipod op volume 10 en harde techno helemaal niets meer van kon horen. Tel daarbij vrachtwagens en campers die op 20cm voorbij komen jagen en je hebt de leukste anderhalfuur van je leven! Wat wel erg grappig was, was dat ik mijn Australische vrienden tegenkwam op het 1 kilometer lange en windturbinevrije gedeelte. Dus 10 minuten lang terwijl we aan het verkleumen waren nog een beetje bijgepraat over de laatste dagen, maar moesten allemaals snel weer verder omdat het echt niet te doen was. Maar wel een leuke ontmoeting weer op een vrij unieke plaats. Toen ik de tunnel uitkwam zag ik een Nederlandse camper bij een picknick plaats staan, en heb brutaal maar even om een lekker koud glas melk gevraagd, en kreeg er van het echtpaar ook nog broodjes kaas bij. Lekker even een half uurtje op adem gekomen en gepraat over van alles en nog wat. Blijft leuk als je sociale mensen tegenkomt die je een beetje de dag door kunnen helpen. Ook nu op het einde nog. Hierna moest ik weer 10 kilometer verder om vervolgens weer op een bijna 5 kilometer lange tunnel te stuitten. Bah. Is het een super mooie dag loop ik bijna 3 uur in totaal door een stinkende gore donkere natte vervuilde buis. Wederom windturbines op 10, maar was te lui om me weer om te kleden waardoor ik het akelig koud had. Dit was uiteraard wel een goede reden om stevig de pas er in te houden. In de avond heb ik na 3 nachten zonder douche toch maar weer gezorgd dat ik in een jeugdhostel kon slapen. En dat was toch best wel lekker. Schoon en fris zou ik aan m´n allerlaaste dagje beginnen!
Dag 235 (202e loopdag) Parkeerplaats Knivskjellodden
Na wat heen en weer gesms met pa en broer wist ik dat ze in de avond rond 23:00 zouden arriveren. Mijn idee was om dan gezellig met z’n drieen een nachtelijke wandeling naar het meest noordelijke puntje te geen maken van 18 (9 heen, 9 terug)km te maken. Dus ik kon heerlijk uit slapen, nogmaals douchen. Lekker ontbijten en een beetje van het lekkere weer genieten. En rond 13:00 werd het tijd om maar eens aan deze laatste dag te beginnen. Ik voelde me wel beste een beetje droevig dat dit moment was aangebroken, maar ook erg blij dat m’n familie dus om de hoek was!! Het lopen ging best lekker, maar hoe verder ik kwam hoe matiger het weer werd. Tot twee keer toe stopte Nederlanders om mij te begroeten (1 maal de melk/kaas mensen, en 1 maal de mensen die zij weer hadden gesproken) zodat het een beetje voelde alsof er mensen waren die mij aanmoedigden op deze dag haha.. Gelukkig stelde het parcour mij ook nog even op de proef door op het einde enkel te stijgen, te stijgen en te stijgen. Dus in haarspeldbochten mezelf omhoog gehezen, maar op deze manier bleef ik wel warm in de 5 graden koude mist en regen. Om 19:00 nog een kopje koffie in een restaurantje verorberd, waarna ik al snel een sms kreeg dat het hulpteam al aardig dicht in de buurt was. Moest ik nog gaan haasten ook om optijd bij het rendevous punt uit te komen haha, maar ik heb nog nooit om een betere reden hoeven haasten!! En rond 21:00 hoorde ik een auto achter mij waarvan ik gewoon wist wie de passagiers zouden zijn.. En ja hoor, Pa & broer met de bolide uit Nederland.. Dat was een behoorlijk gelukzalig moment om hen weer te zien, om te weten dat het over was met eenzaamheid! Super dat ze dat hele graf-end voormij gereden hebben. Na de nodige omhelzingen en de “jeetje, dat jij/jullie hier helemaal naar toe zijn ge(reden/lopen)” moesten we uiteraard nog een stuk wandelen. Vrij snel kwam ik erachter dat beide chauffeurs behoorlijk gesloopt waren van 1100km die ze vandaag gereden hadden, waardoor lopen niet op hun agenda voorkwam. Het weer was ook mega slecht waardoor er snel besloten werd om een stuga te huren en lekker te eten en wat pilsies te nuttigen. Zo chill om met hen de avond door te brengen, praten over van alles wat leuk was, minder leuk was en hoe het met hun is. Ondanks dat ik uiteraard met hen gebeld heb, is het niet hetzelfde als face to face met elkaar zitten.
Dag 236 (203e loopdag) Knivskjellodden
Aller aller allerlaatste dag!! Ondanks dat ik dus gister eigenlijk dacht dat het de laatste dag zou zijn is dat vandaag het geval. Eerst dus maar weer naar de parkeerplaats gelopen waar het gister eindigde. Het regende en waaide flink en de gevoelstempratuur was niet al te hoog, dus bewapend met warme kleding en paraplu’s gingen we met z’n drieen op pad. M’n pa had z’n nieuwe lage wandelschoenen aan, en zijn waterdichte hoge Meindels stonden achter in de auto. Barry liep op z’n kisten waar hij straks een halfjaar in Afghanistan mee moet lopen, dus dat vertrouwde ik wel. Maar na 500 meter kreeg ik pa gelukkig zo ver dat we terug gingen om zijn schoenen om te ruilen aangezien de stenen zo glad als wat waren. Dus, 500 meter terug en schoenen omwisselen. Toen we ongeveer een kilometer weer onderweg waren kwam er een probleem om de hoek zetten. Doordat m’n pa zijn schoenen enkele jaren ongebruikt op zolder stonden waren de rubberzolen waarschijnlijk compleet uitgedroogd en vielen ze letterlijk onder zijn schoenen vandaan. In de regen en zonder zolen liep het niet echt goed zoals je je kan voorstellen, dus ik mocht als fitte jongen weer een kilometer terug en weer heen in de storm lopen met de andere schoenen bij mij. Uiteindelijk waren we dan eindelijk, maar al goed natgeregend, onderweg. Het terrein was door zijn gladheid voor mij op lage schoenen nog knap lastig omdat mijn enkels niet de sterksten zijn. Het was dan ook nog een best tippel om het richting het einde te lopen. Beetje zonde was ook dat het zicht nog geen 5 meter bedroeg, waardoor de mooie vergezichten over fjorden en de zee uit bleef. Ik moest tijdens het wandelen dan ook wel even hard mijn best doen om geestelijk te accepteren dat dit moment niet zo zou zijn als dat ik in mijn hoofd had. Want na bijna 7 dagen redelijk tot goed weer te hebben gehad had ik (niet slim uiteraard) een bijzonder mooi beeld in ’n hoofd gecreeerd met zon en aangename tempraturen etc. Striemende regen en kou is wat ik kreeg. Maar goed, op een gegeven moment hadden we een akelige steile daling achter de rug, volgde een glibberig schuin stenen-plateau en toen kwam het punt inzicht waar ik al 236 dagen voor aan het wandelen was! Ik voelde me heel lekker en best licht toen ik mijn pas enigszins versnelde naar het monument wat het noordelijkste punt van ons continent aanduid. Na een theatrale kus op m’n vinger raakte ik het monument aan het zat het er dan eindelijk dan toch op!! M’n vader hield zich nog aan een oude belofte door even een pet op te zetten. Op z’n knietjes in het drassige gras te gaan, en z’n pet gelijk weer heeel diep voor mij af te nemen! Altijd leuk als je vader dat letterlijk voor je doet! : ) Wat ook nog wel grappig was, was dat er een Italiaans stel aan kwam lopen die ook beide routes van Santiago de Compostella gelopen hadden. Het voelt gelijk als iets verbroederlijks als je dat soort ervaringen kan delen, en helemaal op zo’n uniek punt als waar we nu stonden. Vervolgens hebben de fles whiskey geopend en de sigaren aan gestoken om dit zeer heugelijke momentje te vieren. Het was zowaar even droog, en het zicht werd tijdelijk iets beter, waardoor we even rustig 10 minuutjes konden genieten van het moment, en de nodige foto’s konden schieten. Het avontuur was bijna voorbij! We moesten alleen nog even weer exact dezelfde route teruglopen om bij de auto aan te komen. Bij het begin bleef het droog met goed zicht, maar na een paar kilometer begon het weer te gieten als een gek met goeie windstoten. Verkleumd tot op het bot kwamen we uiteindelijk aan bij de auto, en zijn we snel naar het museum gelopen voor een kop koffie en wat te eten. Bij mij duurde het ruim een uur voordat ik weer enigszins op tempratuur was.
Hierna werd het gewoon een vakantie zoals dat is met een vader en twee broers, dus zal hier niet al te uitgebreid over schrijven. Het is in iedergeval erg gezellig, maar we moeten toch iedere dag flink doorrijden om nog tijd te hebben om wat te zien. Als je in de auto terug ziet merk ik eigenlijk pas echt hoe belachelijk lang het stuk is dat ik heb gelopen. Maar mooi was het allemaal wel.
Als ik weer een paar dagen in Nederland ben zal ik nog een afsluitende blog schrijven, maar voor nu ga ik even lekker genieten van een (vind ik) welverdiende vakantie!!..
0 reacties:
Een reactie plaatsen