Lange blog.. Laatste dag in Zweden!

Sorry… hele lange blog! Veel gezien, beleefd en gedaan.

Foto’s -> http://www.flickr.com/photos/56603631@N07/

Dag 204 (176^e loopdag) Vakkotavara

Eerst vandaag m’n blog bijgwerkt, want er was voor het eerst sinds dagen stroom, internet en telefoonbereik! Lopen stelde niet veel voor aangezien het een lang stuk over een weg was. Dit hoorde namelijk ook niet bij het Kungsleden, maar wel noodzakelijk om het pad te vervolgen. Bij de stuga aangekomen was er een allervriendelijkste Stugvardin (als je dat zo schrijft) genaamd Jenny. Hele hartelijke en aardige vrouw die mijn plan ook zeer mooi vond en me aanbood om voor mij en haar een maatlijd klaar te maken! Ook mocht ik weer gratis overnachten in de stuga en stond er de volgende ochtend ook nog een ontbijt voor me klaar. Waren nog meer aardige mensen in de hut, en heb dan ook weer een alleraardigste avond gehad. Zoals je wellicht kan begrijpen ben ik al een tijdje door mijn leesvoer heen, en het 1^e stuk Nederlands leesbare voorwerp wat ik hier tegenkom is het blad Happinez. Verassend genoeg een blad dat over meditatie e.d. gaat. Wel apart om te zien dat veel mensen het lopen dus gebruiken om wat dieper tot zichzelf te komen. Uiteraard heb ik het tijdschrift meegenomen, maar als was het de Viva of de Story en van mij part zelfs de Vriendin of Libelle. Dan nog had ik ze meegenomen haha.. Al was het maar om m’n Nederlands op peil te houden ;)

Dag 205 (177^e loopdag) Kaitumjaurestugorna

Vanmorgen dus begonnen met een ontbijtje met verse kaas!! Zo, dat was wel een tijdje geleden dat ik dat heb gehad, en d’r gingen dan ook een flink aantal knackerbrodjes met kaas naar binnen. Zowieso gaan er altijd een flink aantal knackerbrodjes naar binnen, aangezien dat spul voor geen meter vult.. och wat heb ik weer eens zin in lekker brood. Zacht en vers, van herinnering aan de geur alleen al krijg ik heimwee haha.. Ik kreeg ook nog wat chocola en ander spul mee van haar voor mijn reis. Ontzettend bedankt voor de gastvrijheid! Daarna op pad. Alles ging wel prima, lekker weertje en met de nieuwste dancedepartment in m’n oren was het allemaal fluitend te doen. Helaas kwam ik toen bij een meer dat ik met een bootje moest oversteken, maar helaas had ik de pecht dat er maar 1 boot aan mijn kant lag. En om die Stugvard aan de andere kant te seinen om me op te halen met de motorboot koste me weer een 10tje. Gelukkig was het lekker weer, en de afstand een kleine kilometer gok ik dus dat werd lekker drie keer roeien. Na dat ik de eerste keer over was heb ik nog eventjes gewacht in de hoop dat er nog mensen aan kwamen lopen die dan uiteraard mijn bootje mee mochten nemen. Helaas. Dat werd roeien. Bootje achter mijn bootje geknoopt en weer gaan. Weer aan de andere (de 1^e kant dus) kant aangekomen ben ik even lekker van de zon wezen genieten en met m’n blote voeten in het water was het heerlijk te doen langs de kant. Net toen ik voor de 3^e keer over wilde gaan kwam en man met zijn zoon aanlopen die ook die kant op wilde. Scheelde mij weer, want nu hoefde ik in iedergeval niet alleen te roeien. De man wist tijdens het roeien mij wel vier keer met de peddel tegen m’n hoofd aan te slaan, en na de derder keer wees ik hem op het al oude Nederlandse gebruik dat hij moest trakteren. Bij gebrek aan taart dan maar een pilsie dacht ik zo. Toen we aan de overkant kwamen had ik eigenlijk al meer dan 2 uur over gedaan (met relaxen en pauzeren) om over te komen dat ik direct besloot om verder te gaan. Een belachelijk steile klim stond mij op te wachten, dus het was weer ouderwets zweten in de brandende zon. Een kleine 10 kilometer later kwam ik bij de Stuga aan waar ik wilde overnachten. Wederom een bijzonder aardige Stugvard die toevallig net zelfs cake had gebakken. Dus lekker aan de koffie en cake, en wederom mocht ik gratis overnachten. Helaas was dit de eerste keer dat ik had gewild dat het niet had gemogen. Want wel het volgende is gebeurd en naar waarheid voor u uitgeschreven. Rond 23:30 ging ik slapen en had mijn kamerdeur dicht gedaan. Er waren een 5-tal muggen die mij waarschijnlijk uit mijn slaap zouden houden, dus met Happinez, een kussen en mijn handen had ik het binnen 5 minuten tot mug-vrije zone verklaard. Dat wordt lekker slapen straks. Toen ik een halfuurtje lag te tukken/sluimeren werd ik wakker van gezoem. Shit. Er waren dus toch meer. Wederom op oorlogspad gegaan en binnen no-time had ik er nog 2 naar de andere wereld geholpen. Weer liggen. Drie kwartier later het zelfde tafereel. Ondertussen was het bijna 1 uur geweest. Ik snapte er geen moer van waar die beesten vandaan kwamen. Een raam stond open, maar daar zat een goedsluitende hor voor, waar volgens mij geen beestjes door naar binnen kunnen. Maargoed, wie ben ik. Raam dicht, weer 5 muggen te pakken die achter het hor-raam zaten te wachten op een kans. Helaas dus geen kans. 5 minuten op de rand van het bed gezeten en na dat ik wederom zeker wist dat alle bewegende beestje niet meer bewogen, en geen zoemgeluid meer maakte weer proberen te slapen. Maar om eerlijk te zijn had ik het vertrouwen een beetje verloren dat dit een goeie nacht ging worden. Het gevolg was dus dat ik moeilijk de slaap kon vatten omdat ieder geluidje me mijn oren deed spitsen of het niet weer zo’n vervloekt beest was. Iets na drieen nog steeds zonder slaap en ja hoor.. bzzzzz.. Alles potdicht, maar het lijkt wel of ze hier zomaar ontstaan of opnieuw tot leven komen. Weer op jacht. Alles dood.. dit keer ben ik gaan proberen te slapen met een net over m’n hoofd. Ik denk dat ik ergens om half 5 een beetje lag in te dutten en prik!! Op m’n wenkbrauw door het net, en ik had niet eens gemerkt dat ik ook al op m’n lip geprikt was. Toch 5 minuten geslapen. Bijna had ik m’n tent gepakt en die buiten opgezet, maar toen kwam ik op een geniaal idee. Van verschillende dekbedden had ik een muur gemaakt om mijn stapelbed heen, zodat ik een soort van (semi) luchtdichte kooi had weten te construeren. Uiteraard na dat ik weer een ronde des doods door de kamer had laten gaan. Geen gezoem, binnen in mijn grot was geen kiertje licht te bekennen, wat uiteraard gelijk moet staan aan dat er geen muggen in kunnen komen mochten ze weer als zombies tot leven zijn gekomen voor de zoveelste keer. Rond kwart over 5 nam verminderde m’n hartslag en dacht ik lekker te kunnen slapen. Maar door zoveel ellende sliep ik maar half en met een oor en oog open. En een uurtje later hoorde ik het vertrouwde bzzzzz weer. Moedeloos, radeloos en hulpeloos had ik nog 1 optie niet uitgeprobeerd. Eers was die optie om het huisje inclusief mezelf in lichterlaaie te zetten, maar net op tijd kwam er nog een optie op zetten. Ik had van meerder de dekens de hoeslakens afgehaald en deze vakkundig over mijzelf heen gedrapeerd. Zodat ik het 1. Niet snik en snik heet zou krijgen. 2. Nog gewoon kon ademen door de stof heen. En het belangrijkste 3. De muggen me niet konden pakken. Ondertussen was het bijna 7 uur, en heb ik eerst de wekker van 07:30 maar uitgezet. Ik zou wel zien wanneer ik wakker werd. Eers slapen! En verdomd, het lukte. Wellicht speelde ook de vermoeidheid een grote rol hierin want ik werd om 11:40 wakker met flink wat bulten op m’n voet en kuiten aangezien ik die in mijn slaap vrij had geschopt, en dat laten de muggen zicht uiteraard geen tweede keer zeggen. Een Nederlandse auteur heeft het boek “nooit meer slapen” geschreven en dat gaat volgens mij over dit gebied. Altijd daglicht en altijd muggen! Een verrekte combinatie kan ik je vertellen, en zal het boek bij thuiskomst maar eens gaan lezen.

Dag 206 (178^e loopdag) Westerlijke Kebnekaise vallei

Zoals vermeld werd ik om 11:40 wakker en kwamen met netto slaapuren van deze nacht nog steeds niet boven de 5 uit volgens mij. Ondertussen waren er alweer andere wandelaars langsgekomen om te lunchen, en zo ook de vader en zoon van de dag ervoor door wie ik vakkundig met een peddel bewerkt werd. De zoon merkte “gelukkig” op dat ik nog een pilsie van z’n vader tegoed had, en zodoende heb ik voor het eerst sinds een aantal jaar mijn ontbijt met een blik bier weggespoeld haha.. Pilsie is hier trouwens een goeie 2,8% dus daar kun je er wel een paar van wegtikken voordat dat in je benen gaat zitten. Kreeg ook nog een zak nootjes van ze voor de energie. Hierna ging ik rapido er vandoor, want ik had een schematje gemaakt die ik graag even wilde volgend. Bijkomend voordeel van dat de zon nooit onder gaat is dat het eigenlijk geen klap uitmaakt wanneer je begint met lopen of wilt gaan slapen. Je biologische klok snapt het toch al allemaal niet meer. De natuur was deze dag weer echt schitterend en het lopen ging prima aangezien het pad ook behoorlijk makkelijk te behappen was. Rond 5en kwam ik bij de volgende stuga uit waar ik even wilde avondeten en vervolgens nog 1,5 of 2 uur verder wilde gaan richting de Kebnekaise (hoogste berg van Zweden) die ik morgen wilde gaan beklimmen. In de Stuga aangekomen bleek het een gezellige boel te zijn met leuke Zweden en 3 Koreanen. Van een van de Zweden kreeg ik een maaltijd voor mij reis en kon ik weer honderd en tien vragen beantwoorden over wat ik aan het doen was. Gelukkig voor mij was er een vrouw met wie ik in gesprek kwam die ook graag dingen vertelde waardoor ik even pauze had. Hele aardige vrouw met een lichte ADHD tik, en dat was ook wel te merken haha, maar leuke ontmoeting. Vervolgens kwam er nog een man binnenlopen in een “snel” pak. Hij was aan het trainen voor de Fjallraven-classic en dat houdt in dat je van Abisko naar Nikkaluokta rent over het (hobbelige en stenige) Kungsleden. 105 km zo snel mogelijk. Of je slaapt en eet moet je helemaal zelf weten. Ligt er maar net aan hoe graag je als eerste over die finishlijn wilt komen. De winnaar van afgelopen jaar deed het in 12 uur. Als je in je leven ooit op het Kungsleden heb gelopen moet je wel even slikken als je dit hoor. Nait Normaal. Deze dude deet het met z’n vriendin en hun doel was onder de 30 uur. Piepklein tentje en wat eten mee, en om de zoveel uur rennen even 2 uurtjes tukken. Ik was helemaal gefacineerd door het verhaal, en achter in m’n hoofd heb ik al een aanteking gemaakt op het lijstje “ooit nog te doen in mijn leven”. Dus mocht iemand zin hebben om met mij als team man/man of man/vrouw dit te lopen aarzel niet en bel !! : ) ik zou het zo doen. De renhaas beukte z’n eten naar binnnen, en spurtte er weer vandoor! Ajuus. Net toen ik er vandoor wilde gaan kreeg ik nog wat geld van de Zweden in mijn hand gedrukt en werd ik opeens staande gehouden door de Koreaanse vrouw. Bleek dat ze een schrijfster van reisboeken/reisverhalen was en ze was erg geinteresseerd in mijn verhaal. Ze had ook de Camino naar Santiago de Compostella al 2 keer gelopen en een keer de Spaanse variant waar ik ben begonnen. Mocht je ooit (wat is de kans haha..) een Koreaans boek over de route Via de la Plata, Camino Frances of het Kungsleden in je handen krijgen, dan heeft zij die geschreven. Die van het Kungsleden moet nog uitkomen, want daar werkt ze nu aan. Anyway, ze heeft mij geinterviewd op zo’n typisch (denk ik) Koreaanse manier. Vewy niiiiice vewy niiiiiice. En mij verteld dat ik in een Koreaanse krant kom te staan. Email adressen uitgewisseld, en nu maar afwachten! Maar was een mooie ervaring. Ik kreeg nog een gelukbrengend Koreaans souvenier van haar cadeau wat heel erg lief was, en ook nog wat geld om lekker eten van te kopen. Wederom zoveel hartelijkheid waar ik echt versteld om blijf staan dat ik het keer op keer weer tegenkom. Bijna 2 uur vertraagd op mijn orginele plan ben ik weer verder gelopen. Na drie kwartier kwam ik zomaar twee Nederlandse jongens tegen die ook de volgende dag de berg opgingen. Ik wilde alleen nog een eind verder de goeie kant uitlopen, dus na een kort gesprek tussen de muggen ben ik weer verder gegaan. Iets over negenen stond ik in een prachtige vallei (zie fotos) waar ik op een heel grappig klein eilandje van dikke mos mijn tentje heb opgezet. Qua kampeerplek had ik de jackpot wel geraakt denk ik. Zelde in zo’n belachelijk mooie plek geslapen. Helaas liet het slapen nog even op zich wachten (owja, sorry dat deze blog zo lang is, maar er is zoveel te vertellen dit keer!!!) Naast me stond een redelijke berg met de naam Sinnicohkka met een top aan de westkant van 1678 meter. Uiteraard was m’n bedoeling alleen maar om een stukje om hoog te gaan om de vallei wat mooier te aanschouwen. Gewapend met een flesje water en een zakje nootjes an de beklimming begonnen. Toen ik daar zat was het helemaal geweldig. Genietend van de stilte en een super uitzicht begon helaas mijn drang naar avontuur toch op te spelen. Mensen die mij een beetje kennen weten dat ik (toch wel vaak) wil kijken of ik net iets verder kan, net iets harder.. net iets.. vul maar in. Vaak is het totaal niet slim en kom je in situaties (bijvoorbeeld lopen van Tarifa naar de Noordkaap haha.. om maar 1 te noemen) terecht wat soms niet had gehoeven. Anyway.. ik naar boven sjouwen over de grote losliggende rotsblokken, het werd uiteraard steeds steiler en steiler en op een gegeven moment was ik er bijna van overtuigd dat de berg mij wilde laten zien dat ik er niet op kon komen omdat het me iedere keer nog wat moeilijker gemaakt werd. Hierna volgde een gedachte gang die wellicht niet al te pienter was, want ik liet doelbewust de weg terug achterwegen. Op geen mogelijke manier kon ik namelijk deze route zonder touwen e.d. naar benden terug. Haha.. omhoog ging wel met handen en voeten klauteren, maar dat kan je op de terugweg dus niet doen. Tenzij je Spiderman heet, maar ik heet Stefan en die vlieger ging dus ook niet op. Maar goed, de zorgen zijn voor later en eerst moest ik dus de top nog zien te bereiken. Uiteindelijk na een goeie 2,5 uur stond ik bovenop Sinnicohkka en had ik een uitzicht wat echt betoverend was. Het was dus rond 00:00 en de zon hing nog ruim boven bergketens die zich in de verte tegen de ijle lucht afschetste en om mij heen niets anders dan bergen en besneeuwde toppen. En heeeeele diepe dalen! Ik was zo intens blij dat ik toch maar ben doorgegaan naar de top. Hier heb ik ook een filmpje gemaakt die ik zal proberen online te zetten. Maar goed, toen de weg terug. Aangezien ik dit nu typ (pap & mam) kunnen jullie gerust ademhalen. Het eerste stuk terug ging wel lekker aangezien de werkelijke top vrij glooiend was. Hierna kwam ik bij het gedeelte waar het “lekker” steil naar beneden ging. Het ging niet helemaal soepel en ik kan ook niet beweren dat ik me er erg lekker bij voelde om bijna steil naar benende te moeten springen van losliggend rotsblok op het volgende. Van het volgende wat ik typ weet ik niet eens of ik het op mag schrijven of dat het een onderonsje tussen mij het “het lot” had moeten zijn. Hier heb ik ook 1 foto van gemaakt (genaamd Danger!) Als je rechts op de foto kijkt zie je heel klein de delta waar ik m’n tentje heb staan (zie andere fotos) En ik weet niet hoe duidelijk je het kan zien maar nog iets steiler dan dit en het had loodrecht geheten. Domme amateur-alpinist die ik denk dat ik ben wilde ik dus over deze ijs/sneeuw helling naar beneden glijden op m’n schoenen met behulp van m’n wandelstokken. Terwijl ik er heen klauterde flikkerde er wat goeie stenen naar beneden die (zonder grappen) na een vrijeval van 5 meter onderaan de “piste” kapotklapte op het steen. Maar deze henk was al te ver om nog terug te gaan. Daarbij was het hele gedeelte waar ik naar terug zou moeten loszand en dikke keien waar ik alleen maar mee naar beneden zou glijden. Dus centimeter voor centimeter stapte ik naar beneden op het sneeuw, en plots glee ik een stuk. Hak. Voeten in de sneeuw en stoppen. Ow dat ging best lekker, nog een stukje. Toen was ik opeens bijna halverwegen en ook zelfverzekerder. DOM! Heel F*cking dom. Ik gleed en had mezelf niet meer onder controle, met een aantal rampscenarios in m’n hoofd met m’n hakken staan beuken in het sneeuw en hetzelfde met m’n stokken geprobeerd en zo’n kleine 8 meter tot aan de rand kwam ik tot stilstand. Hart in m’n keel, traantjes in de ogen en de broek bijna vol met het eten van gister. Hallo Engel op m’n schouder.. was u daar weer? Met bibberende beentjes naar de rotsen toe gekropen en ik weet niet of je op foto “Danger 2” het beige gedeelte goed kan zien (waar ik op terecht was gekomen) maar in alle oprechtheid die ik in me heb kan ik je vertellen dat ik het er in iedergeval niet erg goed vanaf gebracht zou hebben mocht ik dat laatste stukje zijn doorgegleden. Maar ik was er nog niet. Moest nog steeds een groot steil stuk met rots, zand en stenen overbruggen. Enkels die knikten en knieen die kraakten en een paar keer met een lading stenen een paar meter naar beneden glijden, maar al doende kwam ik dichter en dichter bij het dal. Uiteindelijk (zie filmpje!) kwam ik weer bij een sneeuwhelling terecht, maar deze had een flauwe hoek helemaal naar beneden. Daarbij was de sneeuw dikkig en papperig zonder ijs en heb ik met veel sneeuwpret al skiened en glijdend op m’n reet m’n “dalfahrt” ingezet. Wat was ik blij dat ik beneden was!! Lag om 1:45 eindelijk in m’n nest, en wat was ik gesloopt zeg. Maar wat was het mooi en spannend…

Dag 207 (179^e loopdag) Westerlijke Kebenekaise vallei

Rond 09:45 was ik wakker en ben ik richting de Kebnekaise gelopen. Moet wel zeggen dat m’n benen niet stonden te juicehn na dat afmattende avontuurtje van gisteravond, maar als ik ga moeten ze nu eenmaal mee! Dus hop. Het lopen ging voornamelijk over dikke grote losliggende rotsen, wat dus weer meer neerkwam op springen en proberen je enkels niet te breken. Een groot voordeel was dat ik alleen een day-pack bij me had en alle zware ellende in m’n “base-camp” had achtergelaten. Op een gegeven moment zag ik dat ik al een halfuur paralel aan een groot stuk sneeuw liep te stuntelen, en ben dus daar maar op gaan lopen. In iedergeval gegarandeerd geen gebroken enkels op het sneeuw, hooguit was kouden benen. Maar aangezien de zon ook al erg hard z’n best deed was dat zo erg nog niet. Zowaar voor het eerst sinds ooit zonder shirt gelopen! Lekker bronzen op de piste.. kan het nog beter? Toen ik het vlakker kinderachtige gedoe achter me had gelaten was het tijd om de berg te beklimmen. Tjonge, dat was lang, hoog en stijl zeg. En maar klimmen en maar klimmen. Toen begon ik het toch wel wat dom te vinden dat ik de dag voor dat ik de hoogste berg van Zweden te lijf ga mezelf moest uitputten op die andere berg want zwaar had ik het er wel mee. Maar aangezien je met bitchen en huilen geen meter verder komt heb ik die zelfmedelijden maar weer snel doorgeslikt en als een taaie berggeit afgemaakt waar ik voor kwam. DE TOP!!! En wat was het er mooi! Helemaal bedekt in een mooie laag sneeuw. Het was echt een bergpunt zoals een kind hem tekent. Grijse berg met een schattige witte punt op 2106 meter. Net voor mij gingen er 5 lawaaierige gasten vanaf waardoor ik 10 minuten alleen daar even lekker kon genieten. Toen kwam er nog een stelletje bij aan wie ik vroeg of ze van mij en ik van hen even wat foto’s moest maken. De man gaf gewillig zijn camera aan mij en zodra ik begon met plaatjes te schieten ging de romanticus door z’n knieen en toverde een doosje uit z’n broekzak! Wat een held. Je vriendin ten huwelijk vragen op de hoogste berg van je land. Zij uiteraard in tranen en gelukkig voor hem zei ze ja! Ik uiteraard veelvuldig fotos knippen en het was zeer mooi om hier getuige van te mogen zijn op deze locatie. Overals sneeuw, ijs en bergtoppen. Haha.. ondanks dat het mijn vrouw niet zou worden en ik daar alleen was voelde ik me ook heel blij en oprecht gelukkig om daar te mogen zitten. Hierna moest de afdaling ingezet worden. Op de heenweg had ik al gezien dat de hele bovenrug van de bergen waar ik langs liep nog onder het sneeuw zaten, en had ik gister (bij het laatste gedeelte) geleerd dat de sneeuw op glooiende stukken papperig en dik is. Dus ben in een murderhard tempo via sneeuwvlaktes naar beneden gesjeesd. Soms glijend/skieend, en soms grote sprongen naar beneden maken en het was echt heerlijk. Ik was bijna nog een keer omhoog gegaan omdat het zo belachelijk leuk was. Ik deed er een dikke 4 uur over om omhoog te komen en in minder dan twee uur was ik weer bij m’n tent. Ik voelde me ook echt top omdat ik het stomme moeizame pad dat iedereen volgt in het dal links had laten liggen en door m’n eigen pad te banen echt het idee had dat ik op wintersport was en tegelijk in een attractiepark. Zoals je begrijpt ben ik de afdaling van gister al weer compleet vergeten haha.. niet te lang bij stil staan. Toen ik bij m’n tent was zaten de twee Nederlandse jongens vlakbij m’n tent lekker in de zon. Dus even bij hun gaan zitten en wat gepraat. Ik had een blikje fanta en een flesje whisky (dat ik al meer dan 2000km met mee draag) helemaal naar boven meegenomen om te genieten, maar was ik dus helaas in al mijn euforie vergten. Zodoende heb ik in het dal mijn (wat bedoeld was als cola-whisky) fanta-whisky opgedronken. De zon had deze dag lopen branden als een gek, ik had me al twee dagen helemaal kapot gelopen en ik ga er niet vanuit dat die ene druppel drank ook maar iets bij droeg, maar van het ene op het andere moment was ik helemaal stuk. Ik zou met die jongens tegelijk wat gaan eten, maar toen ik even in m’n tentje ging zitten zakte ik als een stuk ellende in elkaar. Op, gaar en gesloopt. Dat was rond 18:00 gok ik. En om 23:30 werd ik voor het eerst weer wakker. En moest ik nog eten helaas. M’n kop gloeide en bonkte als een gek en had een bek als woestijn, m’n lippen waren uitgedroogd en alles deed echt zeer. Snel een vitamine tablet, (ik heb geen aftersun, dus alsnog..) factor 30 op m’n gezicht, lippen in het vet en veeeeel water gedronken en suiker d’r in gedaan. Eten met tegenzin weggewerkt en weer slapen. Misschien moet ik ook maar niet te veel hooi op m’n avontuurlijke vork nemen, want dit voelde niet heel soepel meer aan.

Dag 208 (180^e loopdag) Salkastugorna

Moeilijke ochtend, en ik was echt een beetje overwerkt volgens mij. Ik werd om 10:00 wakker en kon er niet uitkomen, ik heb eigenlijk de hele dag een beetje liggen lezen in m’n tent, en na ieder hoofdstuk gezegd; Na dit hoofdstuk ga ik echt wat doen. Nou, om 18:00 had ik m’n boek uit en kon ik dan toch eindelijk gaan lopen. Het was iets van 12 km tot de volgende stuga, dus me er maar op ingesteld dat ik vandaag niet al te veel zou presteren. Helaas merkte ik bij het lopen dat ik mijn hielbot en alle daaromheenliggende spieren teveel heb belast met het continu schuin lopen de afgelopen twee dagen, en een stekende pijn was hier het resultaat van. Wat helaas weer resulteerde dat ik m’n linker voet bij het neerzetten niet goed onder controle had, wat er weer op neer kwam dat ik om de zoveel stappen bijna onderuit ging. Gelukkig was het maar een kort dagje, en hadden ze bij de stuga waar ik sliep zelfs een bastu (sauna). Dus lekker gechilled daar, warm gedouched en m’n kleren maar weer eens gewassen. Was wellicht ook alweer iets te lang geleden.

Dag 209 (181^e loopdag) Tjaktastugorna

De batterij van m’n telefoon is dood, dus ik heb momenteel geen wekker meer. Vandaag werd ik dan ook om 12:20 wakker. Ik weet niet zo goed wat er met me aan de hand is, maar het gaat allemaal een beetje gek momenteel. Chronisch vermoeid, last van m’n spieren maar in m’n hoofd voel ik me eigenlijk heel goed. Dus daarom lukt het allemaal nog wel. Lopen was vandaag wederom niet heel boeiend, behalve dan dat ik de hoogste pas moest oversteken zoals ik werd gewaarscuwd. Ik heb op het Kungsleden wel hogere en steilere stukken meegemaakt volgens mij, dus ik snap niet waarom men je bang probeert te maken voor deze heuvel. Maargoed, dat ging weer vrij makkelijk. In tjakta aangekomen zag ik twee mannen die ik in Vakkotavare ook al had gezien. Ze waren verbaasd mij te zien omdat ze dachten dat ik veel sneller was. Maar door mijn Kebnekaise uitstapje en mij gesloopte dag erna was ik dus op gelijke afstand met deze twee heren van begin 70(!). Echt briljant om te zien dat twee van die oude knarren gewoon nog lekker anderhalve week door de bergen lopen met volle bepakking op. Gezellig met ze gegeten en lekker optijd naar bed gegaan, want morgen stond er een tochtje van 36 kilometer op het program. Owja, spieren voelen al wel weer wat beter, maar m’n hiel doet nog niet helemaal goed mee.

Dag 210 (182^e loopdag) Abiskojaurestugorna

Ik had mezelf al even laten inlichten, en wist al dat het geen hele moeilijke stukken zouden worden op deze 36km, anders had ik ’t waarschijnlijk in twee dagen moeten hakken. Ik was vanmorge om 07:00 opgestaan tegelijk met de twee opa’s zodat ik mijn volle dag kon benutten. Ik begon te lopen toen het net gestopt was met regenen, en heb de hele dag tussen de buien doorgelopen. Uiteraard was ik hier erg blij mee, omdat ik geen enkele keer nat ben geworden maar wel de hele dag overal regen zag neervallen. Halverwege bij een pauze plek kreeg ik nog van een man en z’n familie 200kronen toegestopt omdat ze mijn trip een mooi initiatief vonden. Vandaag is trouwens de 4^e dag dat m’n Ipod leeg is, dus ook deze laatste 20 kilometer van vandaag moets ik weer met mezelf doorbrengen. Uiteindelijk rond 19:00 bij de hut aangekomen waar ik van de Stugvard en z’n vrouw weer gratis mocht overnachten. Vlak voor het slapen een overheelijke avondduik in het meer genomen zodat ik fris en schoon m’n mand in dook. Uiteraard na dat ik een kleine 50 keer door muggen was geprikt tijden het aan en uitkleden op het strandje. Niet-Te-Doen!!. Maar zolang je met je hoofd onder water zat was er niets aan de hand. Om 22:00 lag ik op bed omdat ik vanwege deze lange dag weer goed gesloopt was.

Dag 211(183^e loopadg) Abisko

Oke, wellicht was ik iets te vroeg naar bed gegaan voor mijn doen. Ik werd om 03:30 ongeveer wakker, en in de slaapkamer naast me lag een gozer te snurken. Luid & hard, waardoor mijn slapen niet meer ging. Om 04:45 ben ik met een kop thee maar m’n nieuwe boek gaan lezen omdat ik helemaal gek werd van die vent. Om 06:00 was ik denk ik moe genoeg om hem te negeren en verder te slapen. Tot 09:00, dus weer een goeie nacht achter de rug. Vandaag is m’n laatste dag op het Kungsleden en hoef ik maar 13km te lopen over een vrij makkelijk pad. Zo rond 11-en lekker op m’n dooie gemakje in de zon naar Abisko gewandeld. Heerlijk gewoon, en wat een fijn gevoel was het dat ik bij het bord aankwam en dat hele pad van A tot Z had uitgelopen. Schouderklopje voor mezelf, en een ijskoud Pilsie! Hier mocht ik weer een rusitg gratis nachtje tukken, en ik herkende 3 jongens van mijn leeftijd uit de hut van gister. Aardige gasten die me uitnodigde om hun fles Jagermeister leeg te maken en gezellig een paar biertjes te drinken. Eerst heb ik bij de supermarkt (jeeej, de eerste supermarkt in 17 dagen ongeveer!) een heerlijke ovenpizza Dr. Oetker Funghi gehaald. My favorit. Dus een lekker rustig avondje.

Dag 212 rust in Abisko, trein naar Narvik in Noorwegen

Gisteravond en vandaag ben ik na praten met verschillende mensen tot de conclusie gekomen dat ik met de trein naar Narvik in Noorwegen moet gaan. Vanaf hier zal ik de E9 (snelweg) volgen om z.s.m. op de Noordkaap aan te komen. De andere optie was een kronkelig, maar uiteraard rustiger en mooier, natuurpad. Helaas moest ik dan weer voor een week of langer al m’n eten meesjouwen en schiet het weer niet echt op. Aangezien Pa & broer mij op komen zoeken moet ik nu wel een beetje rekening met dat soort dingen gaan houden. Dus (kijk maar op de kaart!) een rechte lijn van oost naar west zal ik straks met de trein afleggen, om vervolgens in Narvik een paar lichte hardloopschoenen te kopen en dan is het verstand op 0 en kilometers maken over het asfalt. Ik laat m’n mooie Hanwag’s en nog een hoop andere dingen achter ergens in Narvik om deze op de terugweg weer op te halen. Scheelt me een hoop onnodige kilo’s en energie. Morgen begin ik dus aan m’n laatste etappe van 745 kilometer, en over 23 dagen heb ik gasten dus dat word in iedergeval 30km per dag lopen, maar na zoveel kilometers de afgelopen maanden zal dat het probleem niet meer moeten vormen lijkt me. Ik heb er in iedergeval veel zin in om dit laatste stukje naar m’n hand te zetten!!... En om lekker veel te eten bij terugkomst.. ik weeg nog maar 70 kilo …. Oi oi oi