Kleinere blog

Kleine Blog/ Small Blog

Little English summary

I’m doing very well! At the moment i’m meeting so many nice, friendly and interesting people along the road that the “lonely” feeling disappeared totally! And I’m very happy with that ofcourse. The first two days from Kvikjokk Emelie walked with me. She’s working at Kvikjokk’s Fjallstation and had a few days of and wanted to go north. So we might as well walk together. I had a very nice time walking with her although she fell on her face what, of course, was kind of a bad thing. Luckily no lasting damages on her face, but a few bruises and cuts were the result. So we made an early camp on the side of a like and I had to cook for two since I had lost a bet we made earlier that morning. The next day we went to Partestugan which was not so far from where we were, but since it was raining it was far enough haha.. Later in the afternoon we tried some fishing but again without result. Even with your lucky fish-thing that you gave me in Saxnas Rune I didn’t have any luck. The next day I had to say goodbye to Emelie because she had to go back, and I was going further. I had to cross a nice lake by rowing boat to Aktse where I had a beautiful view that was truly amazing. The next morning a helicopter that dropped off some goods for the stugan was also my signal to wakeup, but then you realize how far from everything you are when a helicopter has to bring the groceries!! The next day I had to cross a bigger lake were I met Alex and Suzanna from Germany. The three of us rowed over the lake, but because of quit strong winds it was pretty hard to get to the other side. At one shallow part I jumped out of the boat and start pushing, because else we still would have been rowing now I think haha.. Afterwards I followed them in to the mountains en we made camp at a very nice spot near a small lake. The last days I have a real holiday/camping feeling because of the great people that I meet! Thanks so much for your help.. At night we made a nice fire and chilled a lot. The next morning we woke up quite late, but it didn’t matter since we were not far from our destination. So I even went on a small fishing expedition in the lake, and ofcourse I caught nothing once again! But it was very nice sitting there. Meanwhile, Suzanna made tea in old German sock… mmm.. haha.. No the sock was brand new, but still it looked very funny to me. That’s about it in a short version!

Pictures are here -> http://www.flickr.com/photos/56603631@N07/

Dag 197 (171^e loopdag) Halverwege Partestugan

Vanmorge heb ik nog wat tips van Bjorn meegekregen waaronder het eten van zeezout. Iets met mineralen in je bloed die de gelijke golflengtes als het zeezout hebben. Ofzo? Haha.. weet iemand waar ik het over heb? Heb in iedergeval een busje van hem meegekregen en moeten beloven dagelijks een dosis in te nemen. Baat het niet, dan zal ik er wel ziek van worden. Maar ik kan het uiteraard altijd proberen! Daarna ben ik in het lekkere weer op pad gegaan, en dit keer voor het eerst sinds heeeeeele lange tijd niet alleen. Emelie, 1 van de medewerksters van het Fjallstation, was 4 dagen vrij en wilde richting het noorden lopen. Aangezien dat ook mijn richting op was had ik zowaar een looppartner! Wel even wennen om op iemand anders tempo te moeten lopen, maar het was een kleine 100 maal gezelliger dan weer alleen te gaan dus dat had ik er graag voor over. We zouden naar Partestugan gaan, maar iets over de helft gebeurde er wat verveldends. Emelie ging headfirst de heuvel af en knalde met d’r gezicht op een steen. Ik schrok hier uiteraard ook goed van, maar zij verkeerde hierdoor in lichte shock. Dus heb ik haar overeind geholpen en 100 meter verder besloten om ons kamp daar aan het meer op te zetten en niet meer verder te lopen. Daarna moest ik haar enigszins verzorgen, want ze had schrammen en bloed op d’r gezicht, was heel stil en voelde zich erg misselijk. Gelukkig had ik die ochtend een weddenschap over de hoogte van Kvikkjokk verloren dus ik moest toch al koken, en kon zij een beetje bijkomen. Achteraf gezien had ze nog heel veel mazzel, aangezien d’r gebit en kaak de klap hadden overleefd. Dus bij een chill vuurtje over van alles en nog wat gepraat en ik had zowaar weer een beetje een vakantiegevoel te pakken. Geen haast, geen stress en wat gezelligheid.

Dag 198 (172^e loopdag) Partestugan

De volgende dag waren we prima aan het lopen, maar Emelie had volgens mij nog een beetje last van de val en toen we bij Partestugan aankwamen en het ook nog ging regenen was eigenlijk al snel besloten dat we daar binnen bleven chillen. Hier was ook voor het eerst een hutbeheerder aanwezig, van wie ik een hoop vistips heb gekregen. Later op de dag kwamen er nog andere wandelaars bij waardoor er opeens nog meer aanpsrak was. Na een tijdje hebben we nog geprobeerd wat vis te vangen, en ik had zowaar voor het eerst in m’n leven met deze hengel beet! Helaas haalde ik de lijn iets te etnhausiast binnen waardoor het avondmaal er weer vandoor kon gaan. Ik werd wel helemaal leip van alle muggen die je aan het opvreten zijn, maar met de juiste netten, handschoene e.d. en als je net doet alsof ze er niet zijn valt het allemaal wel mee. Althans, dat hou ik mezelf maar voor haha.. Het begint eindelijk wat drukker te worden op de route en wat gezelliger met alle mensen waardoor ik met een heel fijn gevoel momenteel aan het wandelen ben en het gevoel van eenzaam zijn eigenlijk geheel verdwenen is.

Dag 199 (173^e loopdag) Aktse

Deze ochtend ging Emelie weer terug naar Kvikkjokk, en ging ik uiteraard weer op m’n eigen wat hogere tempo naar het noorden! Wel weer alleen, maar zulke ontmoetingen met mensen geven me veel energie om weer door te gaan. De natuur was weer echt adembenemend, en ik was lekker aan het doorlopen. Doordat ik zo lekker aan het doorlopen was, stapte ik toen ik over een paar loopplanken liep mis, waardoor ik tot m’n knie in de smerige drek verdween haha.. Moet niet al te veel gaan flierefluiten en wel een beetje scherp blijven natuurlijk! Uiteindelijk kwam ik bij een meer uit waar ik een goeie 3 kilometer moest gaan roeien. Gelukkig lagen aan mijn kant weer twee bootjes waardoor ik zo in kon stappen. Het meer was groen-blauwig en m’n camera kon niet zo mooi vast leggen wat ik zag. Toen ik midden op het meer in de zon aan het roeien was, was er achter een op zichzelfstaande berg een regenbui aan het neervallen waar de zon doorheen scheen. Kijk maar even bij de foto’s en begrijp dat het in het echt nog 100x zo mooi was! Ik heb lekker een kwariertje stil op het water gezeten en om me heen gekeken. Gelukkig waren er ook geen muggen op het water waardoor het een stuk aangenamer was. Toen ik uiteindelijk bij Aktste aankwam bleek dit niet meer dan een stugan en 3 huizen te zijn, zonder weg of wat dan ook. Wel wat aardige Duitse en Zweedse lopers tegen gekomen wat wel weer gezellig was. Ook de Stugward en z’n vrouw waren ontzettend vriendelijke mensen en er was een ijskoudwaterdouche waardoor ik lekker fris en fris en schoon m’n bed in dook.

Dag 200 (174^e loopdag) Halverwege Saltoluokta

Vandaag werd ik wakker door een vrij overheersend geluid. Ik mertkte al snel dat er een helikopter op 10 meter aan het landen was, want zo gaat dat hier. De boodschappen worden bezorgd met een helikopter haha.. Dat je even doorhebt hoe afgelegen het hier is. Tevens doet de helikopter hier dienst als taxi, maar ligt de kilometer prijs wel een stukje hoger dan in Amsterdam volgens mij. 190 euro voor een stuk van 8 kilometer las ik ergens. Toen de helikopter er weer vandoor ging vlogen de dozen met chips door de lucht, dus daarna even geholpen met het terugvinden van de boodschappen in de bosjes. Hierna volgde een prima stukje klimmen met een zeer mooi uitzicht. Toen ik over het hoge plateau heen was zag ik nog net twee mensen ver voor mij uit de bossen inlopen. Ik had al op de kaart gezien dat zij snel bij een meer zouden uitkomen en vervolgens ruim 4 kilometer over open water moesten roeien. Als ik niet opschoot waren er twee mogelijkheden. 1; Er lag geen boot meer en moest ik dus lang wachten, of betalen voor een motorboot 2; er lag nog maar 1 boot en moest ik 3 keer heen en weer roeien wat niet te doen is in je eentje. Dus in volle draf de berg af gedenderd en al spoedig had ik ruim een kilometer op ze ingelopen. Twee Duitsers, Alex en Suzanna. We konden nu gelukkig met z’n drieen het water over, en aangezien de wind alles behalve gunstig was hadden we zoveel spierkracht ook wel nodig. Zij waren allebei rond de 32 jaar, en het was erg gezellig met ze in de boot. Halverwege op een eilandje even pauze gehouden en daarna ben ik door een kilometer ondiep water de boot voort gaan duwen omdat de wind echt straf was. Bij het diepe weer aangekomen werd het weer peddelen, en hadden we vaak het idee echt geen meter per minuut vooruit te komen. Wat een ellende! Gelukkig kun je met meerdere mensen praten en domme grappen maken waardoor het allemaal zo erg niet was. Aan de overkant aangekomen ging ik naar de Vandrarhem en liepen zij verder om op in de bergen ergens hun tent op te zetten. Maar toen ik alleen in die hut zat dacht ik waarom ik daar eigenlijk alleen ging zitten!? Een muf hok met muggen, terwijl een leuk stel lekker in de bergen aan het kamperen is. Dus, tas op m’n rug en er voor de tweede keer vandaag een inhaalsprint ingezet. Gelukkig had ik ze ook dit keer redelijk vlug ingehaald. Na nog een kleine 1,5 uur lopen hebben we op een mooi plekje op hoog plateau aan een meer onze tenten opgezet. Nog een tijdje hout gesprokkeld, en onderwijl we aan het eten waren knetterde er al een lekker vuurtje. Tot 01:00 lekker buitgen gezeten (in de zon haha..) En toen maar eens naar bed. Maar heb wederom zeer goed vermaakt! Ik begin er nog echt plezier in te krijgen ;)

Dag 201 (175^e loopdag) Saltoluokta

Om 11:30 werd ik wakker.. wow, 11:30? Dat was best laat, maar dan zal ik het wel nodig hebben gehad. De Duitsers sliepen ook nog, dus die konden schijnbaar ook wel wat rust gebruiken. Zo ontzettend rustig aan gedaan vandaag dat ik wederom een echt vakantie gevoel niet kon onderdrukken. Even lekker ontbeten met een kop koffie, echte Hollandse Goudse kaas van Suzanna en ben vervolgens nog een uurtje gaan vissen! Wederom geen geluk. Alex heeft het ook nog een poos geprobeerd, maar het zelfde resultaat als ik had. Daarna gingne we nog even lunchen voordat we echt op pad gingen en hier heb ik een eeuwen oud Duits gebruik geleerd. Suzanna had namelijk thee bij zich, en een schone (nieuwe) sok. Je stopt de losse thee in de sok, en vervolgens doe je de sok in de pan met kokend water. Et Voila! Daar heb je geen fancy thee-ei of dergelijke attributen voor nodig. Gewoon een sok. Weer iets geleerd voor de volgende reis. Om 15:15 waren we dan toch eindelijk aan het lopen. Na een kleine twee uur lopen hebben we nog even pauze gehouden met een Zweeds stel die ik al 3 dagen af en toe tegen kom, waardoor het weer een leuk en gezellig gebeuren in de kleine schuilhut was. Helaas ging het vlak na de pauze miezeren en regenen, maar we hoefde ook al niet al te ver meer. Uiteindelijk kwamen we bij Saltoluokta aan, maar bleven Alex en Suzanna iets daarvoor in de bossen kamperen. Ik had behoefte aan stroom, een douche en ik had geen eten meer, dus ben doorgelopen naar de Vandrarhem. Een hele aardige gozer hielp mij en regelde een zeer chille kamer met eigen douche & toilet, en onder de toonbank sneakde hij me ook nog even 4 gedroogdvriesde maaltijden toe die meer dan 45€ in totaal kosten! Het eten word echt duurder en duurder hier, bijna tot het belachelijke aan toe. Maar goed, dat zal misschien nog wel erger worden hier. In deze hut (grote jeugdherberg van 5 gebouwen) zitten veel families met kinderen en stellen en vriendengroepen, waardoor het hier lekker druk momenteel is. Morgen moet ik eerst weer een stuk met de boot, en als het goed is ben ik binnen drie dagen bij de hoogste berg van Zweden waar ik de top van even ga aantikken! Tot de volgdende blog..