De een na laatste blog vanaf the road!!

Dag 212 In Noorwegen!

Pictures -> http://www.flickr.com/photos/56603631@N07/?saved=1

For the English people, i am at Alta at the moment. 2 days ago I crossed my 6000km barrier, en now I have only 237 k's left.. And I have 10 days of time to get there before my father and brother are picking me up.. So no hurry, no worry!

When i'm back in Holland, I'll write a big and nice English summary about my trip, but for now I'm done typing.. sorry.

But as you can read/see, I'm doing great and the end is within sight!!!!..

Dag 212

Vanmiddag heb ik dus de trein naar Noorwegen gepakt en was ik na (volgens mij) dik 10 weken Zweden uit. Vanaf het station in Narvik was het maar een klein stukje naar het eerste de beste guesthouse www.breidablikk.no waar ik gelijk een eigen kamer toegewezen kreeg, en de boodschap dat ik in de ochtend bij het ontbijt mocht aanschuiven. Dit guesthouse is op een heuvel aan de rand van de staat gelegen, en het uitzicht over de baai was dan ook werkelijk schitterend!! Later op de avond kwam er nog een jongens langs die ik op de weg van het station naar het guesthouse ontmoet had die een interview met me wilde doen. Hij betaalde hiervoor twee biertjes om het interview af te mogen leggen haha.. Nee, maar gewoon lekker gepraat op het dakterras met een (nooit helemaal) ondergaande zon, en een lekker biertje erbij. Toen ik om 22:00 vertelde dat ik eigenlijk nog even wat moest gaan eten, stond hij erop om mij nog naar een pizzeria mee te nemen omdat hij m’n reis zo mooi vond. Slechts 10 dagen geleden had hij namelijk zelf een goedaardige-tumor uit de zijkant van z’n gezicht laten verwijderen, en daarom voelde hij zich geroepen om mij zoveel mogelijk te helpen. Veel dank hiervoor!

Dag 213 (184e loopdag) Bjerkvik

De dag begon grauw en grijs, en na slechts enkele kilometers lopen kreeg ik al een beetje spijt dat ik voor deze route gekozen heb. Auto’s, vrachtwagens, campers en auto’s met caravans & aanhangwagens zijn mijn metgezellen op deze lange lap asfalt van meer dan 700 kilometer. Want van Narvik tot aan de Noordkaap is eigenlijk maar 1 weg mogelijk. De E6, al kronkelen langs fjorden en over lage berg-passen om uiteindelijk bij de NoordKaap uit te komen. Wat een voortuizicht. Net na Bjerkvikk stond ik even te rusten, en kwam er een leuk volkswagenbusje aan rijden. Ik wilde graag weten of er nog campings in de buurt waren dus maande het busje tot halt. Hierin zat een hele relaxte Franse dude met een goeie slag reggae vibrations in z’n bloed. Voor dat ik het wist stonden we een uur te praten, en had ik mezelf uitgenodigd voor een overnachting bij hem. Neill woont in een oude mercedescamper, en deze volkswagencamper was z’n dagelijks vervoer en mijn onderkomen voor de nacht. Deze gast heeft zoveel dingen gedaan die nog op mij to-do list staan in het leven, dat het een zeer bijzondere en memorabele ontmoeting was. Zo heeft hij in Canada een cursus Logging gedaan (het leren bouwen van traditionele houten huizen) en woont hij zo nu en dan hier, en dan weer daar, en dan in Tarifa (mijn startpunt) om lekker een paar weken te surfen. Het vrije leven zoals het bedoeld was om het zo maar te zeggen. ’s Middags bij een vriend van hem gegeten, en in de avond mooie gesprekken gevoerd, en veel nieuwe inzichten opgedaan over hoe je je leven ook kan indelen. Hij is tevens bouwkundig ingenieur en heeft daarom tot in detail z’n eigen huis al ontworpen, van hout uiteraard, en wacht alleen nog op de goedkeuring van de overheid om z’n droom te verwezenlijken.

Dag 214 (185e loopdag) Brattli

De dag begon grauw en grijs. En dat bleef het ook, maar met het geluk voor de plantjes en het gras dat het zo nu en dan ook nog eens met bakken uit de lucht kwam zetten. Tel daarbij een eindeloze rij met vrachtwagens die een goeie spray aan asfaltwater over mij heen jaagde, en dan kun je je voorstellen hoe mijn dag was. Ik kon wel in een hutje op een camping gratis overnachten, maar daar heb ik de hoogtepunten van deze dag wel weer mee opgenoemd.

Dag 215 (185e loopdag) Olsborg

Lang leve de zomers van Noorwegen. De dag begon grauw en grijs. Ik ben overdag geen enkel bedekte of beschutte plaats tegengekomen waar ik eventueel droog zou kunnen pauzeren waardoor ik dus genoodzaakt was om staand in de regen te lunchen. Verder was de dag hetzelfde als gister. Ik merk ook dat ik bijna geen foto's meer maak aangezien alle heuvels in wolken gehuld zijn en m’n handen doorweekt en te verkleumd zijn om de camera recht te houden. En ik dacht dat ik het beste van mijn reis tot het laatst had bewaard? Wel weer een hutje waar ik gratis kon slapen op een camping.

Dag 216 (186e loopdag) Nordkjosbotn

Zelfs m’n blog typen is op deze manier niet echt avontuurlijk meer. Zelfde verhaal als gister, en zonder m’n Ipod had het zomaar gekund dat ik enkele dagen voor het einde van m’n reis de brui er had aangegeven ;) Nee, dat zou niet gebeuren, maar met dit weer en de eindeloze stroom langsrijdend verkeer is het moraal weer op een nieuw dieptepunt. Toen ik uiteindelijk bij Nordkjosbotn aankwam liep ik bij www.vollangjestestue.no binnen wat een Hotel en Restaurant is wat al sinds 1946 door een familie gerund wordt. De eigenaar, een hele sociale en vriendelijke vent, moest mij helaas vertellen dat ze geen kamer meer hadden, maar dat hij mij zeer graag een goeie maaltijd aanbood. Ik had ongeveer 800 gram aan rendierstoofvlees met aardappelpuree en groente op mijn bord, zodat ik in ieder geval zonder honger (en met pijn in m’n maag haha..) m’n weg kon vervolgen. Gelukkig had in de tussentijd dat ik zat te eten iemand z’n kamer alweer gecanceld en mocht ik toch nog zomaar gratis in dit hotel tukken. Chille douche, chille bedden en internet! En ben m’n buik zo rond als een kogel voelde ik me alweer een stuk gelukkiger dan de afgelopen 3 dagen bij elkaar. Mocht je ooit nog naar de Noordkaap gaan, moet je hier even stoppen voor een bakkie koffie. Toptent.

Dag 217 (187e loopdag) Elvevollen

Toen ik vanmorgen naar het ontbijtbuffet liep kwam ik twee Nederlandse Harley-Davidson rijders tegen met wie ik even gepraat heb. Ook zij vonden m’n reis schijnbaar een goed initiatief daar ze me wat geld toestopte. Dit soort opstekers zijn altijd goed voor je humeur kan ik je vertellen. Daarbij scheen de zon zelfs enigszins vandaag, en had ik op de kaart gezien dat ik 2 dagen parallel aan de E6 kon lopen aan de andere zijde van een fjord en dan over 2 dagen de boot naar de overkant kon pakken. Dit wetende liep het alweer een stuk lekkerder. Dus toen ik eenmaal van de E6 af was, liep ik heerlijk rustig over een mooie weg met geweldige uitzichten waar ik ook weer een beetje van kon genieten. ’s Avonds was er aan deze zijde van het fjord geen camping, hotel of iets dergelijks waardoor ik weer lekker in mijn tentje mocht gaan slapen op een lek matras. Je kan niet alles hebben, maar het uitzicht was wel weer super en ik voelde me weer top!

Dag 218 (188e loopdag) Djupvik

Ik werd wederom wakker met aardig weer. Zelfs zo aardig dat ik m’n korte broek maar weer eens uit m’n tas gevist heb. Lopend over een rustige weg merk je eigenlijk hoe saai het lopen kan zijn haha.. Wederom niets te melden behalve dat het me allemaal wel gemakkelijk af gaat momenteel. Aan het einde van de dag kwam ik bij de veerboot uit waar ik gratis mee naar de overkant mocht. Aan de andere kant zou een hotel en een camping zijn waar ik vast wel een gratis overnachting kon fixen. Helaas, beide waren al jaren gesloten. Goeie kaart gekocht dus weer. Maar goed, een ouder stel wilde mij graag helpen en die hebben wat heen en weer gebeld, en mij vervolgens iets verder op de route naar een familie gebracht die huisjes verhuurden. De huisjes waren allemaal verhuurd, maar ik mocht wel in een caravan slapen. Zo, hebben we dat ook weer eens gehad.

Dag 219 (189e loopdag) Sorkjosen

Ik had nog 100 Noorse Kronen gekregen van de eigenaar, maar met m’n slaperige hoofd helaas op de tafel in de caravan laten liggen. Zonde, maar toch bedankt voor het gulle gebaar. Vandaag liep ik dus weer gewoon op de E6 maar met fatsoenlijk weer, en ik merkte dat het daardoor toch allemaal wat mooier was dan de eerste 3 dagen. Ik heb mijn Ipod wel ECHT nodig om het verkeersgeluid wat te filteren, want anders zou je gek worden. Toen ik al een flink eind was liep ik langs een huis waar ik voor koffie werd uitgenodigd. Een ontzettend aardig stel en binnen 5 minuten stond er een bord met roerbak-ei en brood met bacon voor me neus. Dat is nog eens gastvrijheid. Dus een heerlijke voedzame pauze later kon ik de laatste 14 kilometer zonder pauze en in een stuk doorzetten. In Sorkjosen aangekomen ben ik het hotel aldaar binnen gegaan, en ook hier mocht ik weer gratis slapen! En aanschuiven bij het buffet, en in de ochtend ook een ontbijt nuttigen. www.reisafjord-hotel.com was waar ik sliep. Ontzettend aardig personeel en heeeeerlijke bedden! Een aanrader als je het mij vraagt. Dus wederom flink voldaan gaan slapen. Ik denk dat ik langzaam aan al een beetje aan het aankomen ben weer haha..

Dag 220 (190e loopdag) Gildetun

Op weg naar mijn volgende bestemming was het zo als alle andere afgelopen dagen, maar gelukkig lag er nog een kleine uitdaging op mij te wachten. Toen ik namelijk na ongeveer 26 kilometer bij het plaatsje uitkwam waar ik mijn zinnen op had gezet bleek het hotel en de plaatselijke camping niet meer te bestaan. Wel wisten de medewerkers van de lokale supermarkt me te vertellen dat op nog geen 8 kilometer hier vandaan een motel op een prachtig uitzichtpunt lag. Ik was nog fit en had goede zin, en bovenal was het droog. Dus waarom ook niet nog eventjes 1,5 uur doorlopen. Die 8 kilometer waren er uiteindelijk 13 maar dat was nog niet het vervelendste. Van die 13 waren er 10 met een stijging van de 7%. Dus meer dan 2,5 uur op op op op op. Daar hadden ik en de beide benen toch even niet op gerekend. Maar uiteindelijk moe en voldaan bij Gildetun Mountain Lodge aangekomen. Gelukkig kreeg ik hier ook weer een mooie gratis kamer aangewezen, maar mocht ik niet bij het toch al gemaakte lopendbuffet aanshuiven. Je kan niet altijd alles hebben schijnbaar.

Dag 221 (191e loopdag) Sekkemo

Ik begin langzaam aan te merken dat m’n lichaam vermoeider en op raakt. Vandaag weer ruimschoots klokkie-rond geslapen en nog moeite met uit bed komen. Op de kaart had ik al gezien dat ik niet al te ver hoefte te lopen, dus kon me gelukkig nog een keertje omdraaien. Rond 14:00 ben ik van start gegaan. Op de klif waar Gildetun stond waaide een beste storm, waardoor recht lopen de eerste kilometers zelfs al lastig was. De regen liet zich af een toe een beetje zien, maar hield zich over het algemeen redelijk koest waardoor het toch nog wel een aardige dag was. Wederom duizend auto’s, motoren en campers als metgezel waardoor je nooit echt lekker rustig loopt. Bij Sekkemo aangekomen was het weer behoorlijk opgeklaard, had ik weer een gratis hutje bemachtigd en zat ik heerlijk in de avondzon een boekje te lezen met een uitzicht over een gigantische baai. Dat was dan wel weer goed genieten. Daarbij zou ik morgen bij 3FM weer op de radio komen, dus ik had er zin in.

Dag 222 (192e loopdag) Natuur 1

Om 06:20 stond de wekker al, zodat ik even goed wakker kon worden als 3FM me om 06:30 zouden bellen. 06:30, 06:35, 06:40.. nog steeds niets. En over 5 minuten zou ik al in de uitzending komen. 06:45, 06:50 en om 07:00 belde ik maar even met de producent. Helaas konden ze geen buitenlandverbinding tot stand brengen vanaf de Nijmeegse vierdaagse. Vanaf een sattelietwagen zat er een te lange vertraging in, en dat klinkt op zich ook best logisch. Jammer maar helaas. Wel apart dat een bekende mij belde en dat er schijnbaar wel een Nederlandse skate-ster in italie oid aan de lijn hadden om 06:45. Of is Itali� een plaatsje in Nederland tegenwoordig? Kan het helaas niet terugluisteren omdat internet niet mee werkt, maar vreemd vind ik het wel! Nou, met de weinige leuke dingen die je hier zo in je eentje meemaakt, kun je je voorstellen dat bij 3FM in de uitzending komen toch wel een hoop leuke en positieve energie in je losmaakt. Goeie domper was dit uiteraard ook, en ik heb me nog maar een keer recalcitrant omgedraaid in bed om een boos statement te maken. Dat zal ze leren! Haha.. Om 13:30 werd ik pas weer wakker. En snel m’n spullen maar bij elkaar geraapt. Er stond namelijk nog wel iets aardigs op het program; Ik zou namelijk vandaag een stuk afsnijden door 2 dagen door de natuur te gaan lopen. Even heerlijk van die rot weg af, en door een mooi heuvel/bergachtig gebied te gaan lopen. Met de informatie die ik had ingewonnen bij een tankstation had ik genoeg aan de kaart die ik had en makkelijker dan dit werd het niet. Het was ook nog eens maar 50 kilometer, dus 2 dagen zou makkelijk te doen zijn. Dus hop, de natuur in. Heerlijk om weer even over zandpaden langs rivieren te lopen en geen auto’s te zien, horen of ruiken en het water uit de rivier weer te kunnen drinken. Ik moest dit pad volgen tot ik bij de telefoonlijn (niet te missen) uit kwam. Halverwege de dag begon het al lekker te regenen, en op m’n nieuw lage schoenen liep het over de stenen toch wat minder chill. Tot 20:00 doorgelopen en toen m’n tent achter een grote steen opgezet om een wellicht opkomende storm een beetje uit de weg te gaan. Wat ook nog wel “grappig” was, dat ik die steen had uitgezocht omdat daarop lekker kon eten omdat het wolkvrij en zonnig was toen ik m’n tent wilde opzetten. Toen ik 10 minuten later alles ge�nstalleerd had zat het potdicht en regende het. Het heeft tot de volgende dag niet meer opgehouden met regenen. En daarbij ben ik ook weer in het land van de muggen. Die zijn bij de Fjorden stukken minder aanwezig, maar hier zijn ze hongerig en agressief als wat!

Dag 223 (193e loopdag) Natuur 2

Ik denk dat ik rond 23:00 lag te slapen en zelfs op een lek luchtbed lukte het me om rond 13:00 pas echt wakker te worden. Wellicht kwam dat ook omdat er een quad naast m’n tent stopte met een raggend motor geluid. Haha.. dan is slapen al een stuk lastiger. Weer een rendierhouder uit de regio waar ik even mee heb staan praten. 5 minuten en 100 muggenbeten later snel m’n tent weer ingedoken om even te ontbijten zodat ik nog even verlost was van die beesten. Wachten op de regen heb ik ook nog maar even wat gelezen, maar deze kwam niet zodat ik rond 15:00 alsnog maar van start ging. Na een half uur kwam ik bij de telefoonlijn uit zoals mij beloofd was. Nu hoefde ik alleen deze maar te volgen, en zou ik bij Alta uit komen is mij verteld. Ik had beter moeten weten, en eigenlijk weet ik ook beter. Toch heb ik mezelf er ingeluisd door zonder goeie kaart een natuurgebied in te gaan. Dom dom dom. Gelukkig begon het na een uur goed te regenen en moest ik op m’n lage schoenen keer op keer door een rivier heen banjeren. Heerlijk. Maar het lopen ging wel aardig, en volgens de kaart die ik had zou ik na ongeveer 18 kilometer (4 tot maximaal 5 uur lopen in de natuur) bij een Hut moeten uitkomen waar ik ook in Zweden vaker sliep. Het landschap was heuvel, dal, heuvel, dag, heuvel, dal en ga zo maar eindeloos door, dus na ruim 4 uur dacht ik: oke, na deze heuvel zal ik er wel zijn. Nee. Owkee, na deze dan. Nee. Op een gegeven moment na bijna 6 uur kun je ook niet meer stoppen omdat je compleet doorweekt bent en het risico loopt dat die klote hut achter de volgende heuvel ligt. Het was alsof ik in het Casino was.. aaaah.. nog 1 keertje proberen, wellicht heb ik nu wel geluk. Ik had ondertussen ook al uren niets gegeten omdat het stortregende en ik geen zin had om zittend in de regen te eten, dus al met al voelde ik me helemaal top! Of niet. Na meer dan 8 uur om 23:15 zag ik eindelijk mijn langverwachte klote-hut. Dus dat kon onmogelijk 18 kilometer zijn zoals mij verteld was, maar goed. Ik was er!! (alvast excuses voor mijn taalgebruik, maar je hebt geen idee hoe ik me voelde) Toen was hoeren-pest-klote hok op slot.. Heb je net op je tandvlees in de storm en regen jezelf tot een nieuw uiterste gepusht omdat je wist dat je heerlijk droog kon slapen en al je spullen kon laten drogen, zit ‘ie dicht. Nog een half uur in iedere kier en hoek en onder iedere steen gezocht naar een sleutel, maar geen geluk. Er was wel een piepklein afdakje waar ik m’n natte zooi onder kon leggen zodat dat niet mee de tent in hoefde. Gelukkig was de inhoud van m’n rugzak (droge kleren, slaapzak etc) ook allemaal vochtig geworden dus mmmm.. heerlijk in m’n tentje in de stortregen geslapen. Ik was ook compleet over m’n honger heen door alle ellende, en ondanks dat ik weet dat je gewoon moet eten konden “ze” (wie dat ook mogen zijn) me wat. Slapen ging zonder enig probleem, want 8 uur lopen bijna zonder pauzes putten je goed uit. Owja, hoera! Vandaag m’n 6000 kilometer grens bereikt!!!

Dag 224 (194e loopdag) Alta

Om 07:00 werd ik wakker van de honger. Dikke stortregen op m’n tent waardoor ik m’n honger nog maar even heb doorgeslikt, want m’n eten en rugzak lag onder het afdakje buiten. 11:30 weer wakker van de honger, en ik moest naar de wc. Nog steeds met bakken uit de lucht. Dus m’n lichaam moest nog even wachten met alles omdat ik niet m’n laatste droge kleren ging opofferen. Rond 15:00 weer wakker geworden en de zon scheen zowaar!! Ik wist niet eens dat dat ding het nog deed, maar gelukkig scheen hij weer als nooit te voren. Dus heerlijk ontbeten met veel rijst, soep en tonijn uit blik. Rond 17:00 begon ik vandaag eindelijk met lopen. Ik snapte nog steeds geen klap van de kaart, maar of de schaal klopte van geen kant of er was wat anders aan de hand. Na iets minder dan 2 uur kwam ik een vrouw met haar moeder tegen die bessen aan het plukken waren, en maar eens even om inlichtingen gevraagd. Ik zat dus zeker niet op het spoor dat die lul van een supermarkteigenaar me vertelde, en ik had gister een behoorlijke afstand van meer dan 40 kilometer afgelegd. Daarbij was die hut waar ik gister was een prive-huis en zat ‘ie daarom op slot. Aaaahhh.. dat verklaard een hoop. En ik was al bijna bij Alta. Juist. Nooooooit meer zonder juiste kaart op pad gaan! Maar keer op keer schijnt het me toch te gebeuren. Irritante locals met hun waardeloze informatie. Ik liep met de vrouw en moeder mee naar hun auto, en toen vroeg ze of ik bij haar en haar gezien wilde logeren. Ze had een auto met een groen kenteken (max 2 personen) dus ik moest nog wel naar Alta lopen. Maar gelukkig kon ik m’n tas achterin leggen, en ben ik zelf die kant opgegaan. Vlak voor Alta pikte ze mij weer op en nam ze mij mee naar haar gezin. Ondertussen was het rond 22:00 en heb ik nog even een bord met vet gebakte eieren en belachelijk veel bacon naar binnen gewerkt.

Dag 225 Rust, Alta

Het is een hele aardige vrouw met twee behoorlijk ongeinteresseerde kinderen waar ik slaap. Ze is communistisch opgevoed en ze is nog steeds groot voorstander van deze denkwijze waardoor het erg leuk is om met haar te praten over wereldproblematiek en oplossingen voor de toekomst. Verder heeft ze een verzameldrang of weggooi-angst, maar welke van de twee het ook is, het hele huis staat vol met dingen. Van de keukentafel tot de kelder, van de sauna tot het bad, en van de gang tot en met de garage. Afgeladen en volgestopt met allerlei spullen, dingen, snuisterijen, prullaria en ontiegelijk veel meubels. Meer meubels dan er in 1 huis zouden horen te staan. Wederom grappig om te zien hoe sommige mensen leven. De dag werd natuurlijk wel behoorlijk overschaduwd door het nieuws van wat er in Oslo gebeurd is met die bom-aanslag en die kinderen op het eiland. Daar hebben we het ook goed lang over gehad. Tragisch en onbegrijpelijk dat zo’n idioot zich voordoet als agent en dan in het wilde weg kinderen neerschiet…….

Dat ze maar een passende middeleeuwse straf voor hem (en wellicht z’n handlanger) mogen verzinnen.

Mijn reis zit er nu bijna op. Nog 237 kilometer en over 10 dagen zijn m’n vader en broer hier. Dan is het me gelukt om van A naar B te lopen. Haha.. mijn hele reis past in negen letters. Van A naar B. Maar het koste me bijna wel 9 maanden. Ben al hard aan het visualiseren wat ik zal voelen als ik er ben, of als ik terug ben in NL, of als ik in de auto bij m’n Pa en broer zit. Maar om eerlijk te zijn heb ik nog geen idee, ik hoop alleen niet dat het als een domper zal aanvoelen dat het afgelopen is.

Over 10 dagen krijg je antwoord!