Nog maar 1000 kilometer..

Fotos -> http://www.flickr.com/photos/56603631@N07/

And for all the English speaking people: I’m doin very well at the moment. I’m just under a 1000 kilometer separated from my goal, so the end is nearing! At the moment I’m walking at the Kungsleden and walking from Ammarnas today up north again. My dad and my brother are coming to visit me in the first 2 weeks of August, and I’ll be probably finishing at that time to. So, lonely for just 5 weeks, but that’s something I can live with after almost 7 months haha.. Mentally I’m also feeling quit strong lately and within two days the walking season starts at the Kungsleden, so I hope to meet some more people along the route! All and all together it’s still an amazing experience every day, but I’m also happy that the end is within sight. And everybody along the way; Thank you so much for your help and support. That’s what really keeps me going here.

Geen tijd gehad om de hele bende na te lezen, weet alleen dat de eerste drie dagen wellicht wat negatief over komen, maar alles is helemaal top! Alleen wat zwaar soms haha..

Dag 179 (157^e loopdag) Saxnas

Vanmorgen moest ik m’n heerlijke vakantiewoning weer opgeven voor het avontuur. Het was in iedergeval bijzonder aangenaam weer, waardoor de kortebroek om 08:00 al direct aan kon. Nog even de laatste dingen in het huisje aan kant gemaakt en met een halve kilo yoghurt & musli kon ik gaan. Bordjes waren nogal schaars in het begin, en aangezien mijn kaart pas over 10 kilometer begint moet ik het daar wel van hebben eigenlijk. Dit resulteerde in een vrij matig begin wat efficientie betreft, maar zoals gezegd het was lekker weer, dus what ever.. Heb toch nog de hele dag voor me. Toen kwam ik een ouder stel tegen op de berg en die beste man herkende mij van een krantenartikel waar ik 6 week geleden in Falkenberg in stond. Hey.. You are that crazy English guy!? Nouja, hij had het bijna goed. De rest wist hij nog redelijk accuraat te herinneren. Hij vertelde me ook dat ik beter pad A dan pad B kon nemen aangezien de rivieren wat breed zijn momenteel. Wat hij natuurlijk ook niet kon weten was dat 3 kilometer verder de brug in meerdere delen tegen wat bomen aan in stukken lag door het vele smeltwater. Ik had een ondiep stukje gevonden waar ik met schoenen en al door heen kon, maar door de kracht van het lage water liep het binnen een paar seconden alsnog mijn schoenen in. Top! Dus, na drie uur lopen had ik een paar natte schoene en 5 kilometer afgelegd ongeveer. Haha.. maar goed dat ik net 2 dagen rust gehad heb, want kon er wel weer om lachen. Sokken uit wringen, schoenen uitknijpen en gaan. De berg op en de mooie natuur in. Owja, 2 kilometer verder was er weer geen brug, maar een overhellende boom en wat circus-capriolen brachten mij dit keer wel droog naar de overkant. De uitzichten werden weer echt super!! Ik doorkruisde ook nog vele sneeuwvelden waar nog prima op geskied kon worden. Nouja, stukjes dan. Op een besneeuwde heuvel zag ik een mooie muts die door z’n vorige eigenaar was achtergelaten, en zwerver die ik ben heb ‘m maar uitgewassen in een bergbeek en ben nu dus de trotse bezitter van een echte tweedehands muts! Als je er uit ziet als een zwerver mag je je er toch ook naar gedragen dacht ik? Daarna ging het letterlijk en figuurlijk bergafwaarts. Doordat ik nog steeds niet “op” de kaart liep heb ik waarschijnlijk de verkeerde route gevolgd die uitkwam op een sneeuwscooterpad. Het verleden had me al geleerd dat dit niet garand stond voor smooth-walking, en zo ook deze keer. 12 kilometer van drassig, tot aan je enkels in water, mosland. Goed om de calorietjes te verbranden, wat minder voor m’n gemiddelde km/ph verhouding. Zoals ooit een wijs man in Udevalla tegen mij zei: Van dingen die zwaar zijn wordt je sterker, dus uiteindelijk zal je je voordeel er mee doen door de extra kracht die je met deze oefening vergaard hebt. Met m’n tong op m’n enkels dat in mijn achterhoofd houdende doorgeploeterd en ja hoor, het is waar. Aan het einde van de tunnel is licht, ook na de langste nacht wordt het dag en zonder diepe dalen geen hoge pieken! Dus uiteindelijk was ik waar ik (ook volgens de kaart!) moest zijn. Een hele aardige man die met z’n gezin in een klein dorje woonde had een klein huisje naast zijn huis waar ik kon slapen. Heb nog met de familie van Rune mee gegeten, en deze man wist heel veel van de omgeving omdat dat bij zijn werk hoorde waardoor ik een hoop waardevolle informatie (+ een topo-kaart + 2 blinkers voor het vissen + een slijpsteen voor m’n mes) heb gekregen. Echt super dat hij mij zo wilde helpen. Ik moest ook nog een aantal cadeautjes, zoals een verrekijker, afslaan omdat ik me bijn schuldig ging voelen door alles wat hij wilde geven.

Dag 180 (158^e loopdag) Fatmomakke

Ik zou vandaag ongeveer 30 kilometer over asfalt moeten lopen volgens Rune, omdat andere paden er niet waren/slecht begaanbaar waren. If you say so. Maar wederom was het bizar lekker weer, dus vond het wel prima na de zware etappe van gister. Weinig nuttigs gebeurd, tot ik bij een dorpje 8km voor de eindstreep aankwam. Daar een man ontmoet van wie ik wat te drinken kreeg, hij vond m’n reis helemaal geweldig en ik kreeg ook nog zelf gemaakt versgebakken brood en een groot stuk zelf geschoten en gedroogd rendierenvlees! Heerlijk. Ook wist hij me te vertellen dat ik binnendoor af kon steken over zijn land en zo 4 van de laatste 8 kilometers zou afsnijden. Ik natuurlijk informeren of het terrein (met twee flinke heuvel en een rivier in het midden) niet al te zwaar zou zijn. Nee was het antwoord. Zodoende heb ik mezelf er weer in een akelig hard ingeluisd. Want ik luisterde naar deze man, en het resultaat was een 3 en een half uur durende worsteling met knie-hoog struikgewas, drassig land, muggen en nog veel meer muggen. In plaats van de dag lekker afgelopen te hebben op 8 km asfalt (1,5 uur) heb ik mezelf tot de laatste druppel energie uitgelopen. Maar volgens de man in Udevalla wordt ik er sterker van haha.. Jippie. Gelukkig was er een piepkleine camping waar ik kon staan waar een heel aardig Zwitsers stel met de camper was. Met hen heb ik dan ook mogen mee-eten. 2 Zwiterse braadworsten, met echte Zwitserse Rosti (van Aviko was dat altijd al mijn favoriete makkelijke eten!) Salade en als desert een dikke kop half om half Koffie/Schnaps! Zwitsers recept uiteraard. En na een goeie douche was het ook weer helemaal goed, en sliep ik als een baby.

Dag 181 (159^e loopdag) Storbacken

In de ochtend nog ontbeten met de Zwitsers. Lekker gekookte eieren en Zwitserse kaas & melk. Echt goed voor de locale economie zijn ze niet, maar voor mij zeker wel! Rond 10:00 ging ik dan weer op pad. Ik moest 25 kilometer en het weer bleef goed, dus geen vuiltje aan de lucht dacht ik. Na 200 meter kwam de eerste beproeving van de dag. Een goeie 200 meter aan hoogte meters op minder dan een kilometer lengte als ik het goed heb. In iedergeval was het een akelige verhit begin van de dag. Maar Rune had me 2 dagen geleden al voor deze steile wand gewaarschuwd, dus bovenaan gekomen even 10 minuutjes gepakt om weer bij te komen. Daarna bleef het terrein maar omhoog gaan eigenlijk, waardoor ik al best vroeg op de dag een beetje stuk zat. Daarna veel dalen waardoor ik voor het eerst sinds 6 maanden een blaar kreeg wat het lopen uiteraard niet bevorderde. Even een kleine pauze bij een rivier, een hoop en klimmen en dalen en toen een lange pauze bij een volgende rivier. Ik keek op mijn kaart en kwam er achter dat ik na 4 uur nog verre van de helft had gelopen en dat er nog 2 a 3 echte goeie beklimmingen aan zaten te komen. Het zwaarste gedeelte van de dag lag dus nog voor me, en mede door de hitte kon je me toen al opvegen. Maar, schoudertjes d’r onder en gaan. En klimmen en klimmen en klimmen en er kwam maar geen einde aan. Na dik 2 uur zwoegen had ik er net 6 kilometer opzitten, was het kwart voor vijf en zat ik stuk. Dus op de berg een powernap van 1,5 uur gehouden. Nog even wat gegeten en om 19:00 weer verder in de wetenschap dat er eerst een beste afdaling aankwam, dan nog een takke beklimming en wederom een steile daling. Dat kon dus nog lachend 3 uur duren. Alleen was ik niet diegene die aan het lachen was. Gelukkig verspreidde Bob Marley en zijn Wailers hartslagverlagende reggae door mijn oren, en scheen de zon nog fel waardoor het na de powernap allemaal al weer beter was. Behalve dan de muggen… grrrr de muggen! M’n antimuggenspul zat ergens onder in m’n tas, en had geen tijd om stil te staan omdat ik dan direct werd opgegeten. Dus volle vaart bergafwaarts, en gelukkig werkt de zwaartekracht prima als je 25KG bagage op je nek hebt. Uiteindelijk kwam ik in het dal bij de rivier waar gewoon wederom geen brug meer was. En het was al 8 uur geweest, dus die hele afdaling had me een uur gekost. Ondanks dat ik dacht dat ik snel was. De rivier was snel, te breed en te diep om met m’n schoenen te doorkruizen. Dus onder uit m’n tas m’n teva’s gevist, en muggenolie ook maar gelijk gepakt. Tas weer inpakken, goeie doorwadingsplek uitzoeken. Hoppa, door het water heen. Voeten afdrogen, schoenen aan. WEER tas inpakken en 30 minuten later was ik weer set to go. Waarom vraag je je soms af.. waarom zo vaak op zo’n manier? De beklimming die er toen aankwam was nog steiler en pittiger dan diegene die ik vanmorgen om 10:00 al moest doen, maar gelukkig werkte de muggenolie wel waardoor die rotbeesten me met rust lieten. Het was ondertussen 21:00 geweest, ik had nog geen avondeten gehad en het zweet gutste aan alle kanten omdat het windstil op die berg was. Je vraagt je misschien af waarom ik niet eerder al m’n tent ergens had opgezet maar dat was omdat ik wist dat ik in het volgende dorp een bed ergens had staan waar ik mocht slapen. Als uitsmijter en klap op de vuurpijl was van de laatste afdaling 80% over groen en glibberig mos waardoor mijn evenwicht en vermoeide ledematen nog een aantal keren flink werden getest, maar ik bleef overeind ondanks dat de natuur anders wilde haha.. Uiteindelijk was ik dan bij het huisje om 22:30 stuk, vies en hongerig en klaar voor een douche! En die was me toch een potje lekker! Een ijskoude douche was nog nooit zo lekker volgens mij, mede omdat m’n schouders nogal verbrand zijn door 12 uur zonlicht achterelkaar. Er stond ook een weegschaal in de douche en deze gaf aan dat ik ondertussen nog maar 72 kilo weeg. Daar ik ben begonnen op 86 ben ik gewoon al 14 kilo kwijt. Die reis moet niet veel langer meer duren, want er blijft weinig over volgens mij. En goeiedag, wat heb ik deze avond lekker geslapen zeg. Ben zelden zo uitgeput in m’n leven geweest! Van de eigenaar van het huisje ik ook wel een dagje langer blijven aangezien ik eruit zag als aangereden wild, en heb hier dan ook dankbaar gebruik van gemaakt.

Dag 183 (160^e loopdag) Virisen

Vandaag een lekker dagje zoals het volgens mij hoort te zijn. Geen rare achterlijke dingen, geen bruggen die er opeen niet waren. Geen paden die niet op de kaart staan of ik die verkeerd loop. De eerste 7 kilometer waren op een gravelweg, vervolgens werd ik de natuur ingestuurd en het klopte allemaal. Heerlijk pauze gehouden waarbij ik nog een uurtje in slaap was gevallen. Het terrein was gewoon heuvelachtig met een paar redelijke klimmetjes er in, maar ook dat was niet noemenswaardig. Uiteindelijk kwam ik weer op een weggetje uit wat naar 1 huis met een aantal stuga´s leidde, en dit stond al op de kaart vermeld als een nederzetting genaamd Virisen. Kijk op www.virisen.se wat ze allemaal te bieden hebben. Gelukkig mocht ik bij deze beste man gratis overnachten in een van zijn hutten. Een hele aardige en geschikte vent die het allemaal wel goed voor elkaar heeft. Hij begeleid toeristen tijdens het jagen, sneeuwscooterrijden, langlaufen, ijsvissen, kajakken en ga zo maar door! Dat is zijn beroep.. op een unieke en geweldige locatie. Lang niet gek dacht ik zo! Zijn vrouw heeft er nog een klein landswinkeltje bij waar ze nog het een en ander aan de toeristen verkopen. Zo ook pringels, chokolade koekjes en sinas! Zo, dat was in Groningen voor het laatst dat ik Pringels had gehad, en dat samen met een film en chokola maakte helemaal mijn avond!

Dag 184 (161^e loopdag) Hemavan

Deze dag zou een saaie dag worden, en dat werd het ook! Eerst 10 kilometer gravelweg, afslag linksaf 13 kilometer gravelweg, afslag linksaf 10 kilometer asfalt naar Hemavan. Einde. Zit al 4 dagen aan de noodles & pasta, en omdat ik die havermout alweer helemaal beu ben eet ik nu ook pasta in de middag. Ik verlang zooooo naar normaal lekker brood (Pain de Madelaine & Pain de Bologne) van de Albert Heijn en lekker Filet American Al Martino van Wilner (op de markt in Groningen!!) Begin spontaan te kwijlen als ik er aan denk. Maar goed, kale pasta met aanmaak carbonara saus kan met veel fantasie voor de zoveelste ook wel lekker zijn. Kuch! Aan het eind van de middag net toen ik op de asfaltweg liep zag ik een Hollandse camper geparkeerd staan. Even een gezellig praatje met de mensen uit Zwolle aangeknoopt, en een paar minuten later had ik een lekker pilsie en wat toastjes voor me staan. Leuke afwisseling van een saaie dag, dus erg bedankt hiervoor. Toen moest ik nog ongeveer 8 kilometer naar Hemavan, en liep ik direct bij binnenkomst in het dorp langs de Vandrarhem. www. ……… En na een gezellig gesprek met de eigenaren mocht ik hier ook weer een nachtje gratis komen logeren. Schijnt een zeer populaire ski-plaats te zijn waar een aantal van Zweden’s beste slalommer en weet ik ’t wat vandaan komen, want overal hangen aanplakbiljetten van hun lokale winstersport helden. De avond was een beetje vreemd, want om 20.00 was ik op mijn kamer en ging heel ff wat lezen voordat ik ging beslissen of ik pasta of pasta ging eten. het volgende moment werd ik wakker om 03.30, en het volgende moment om 08:30. Geen avond eten of wat dan ook gehad, maar schijnbaar zat er nog wat vermoeidheid in mijn lichaam. Wel lekker geslapen met al m’n kleren aan zonder deken.

Dag 185 (162^e loopdag) Syterstugan (27 km)

Vanmorge heerlijk ontbeten in de ontbijtzaal van het hostel. Gekookte eitje, yoghurt met muesli en wat al niet meer! Geen havermout, geen havermout! Kan het bijna zingen haha.. Hierna doorgelopen naar de lokale ICA en daar wat inkopen gedaan. Ik heb tegenwoordig best wel iets tegen voedsel weggooien, maar heb toch echt de havervlokken de container in geduwd. Doei! Lekker versgebakken brood, een stuk salami en nutella gekocht. Dat wordt lekker eten de aankomende drie dagen! Avond eten is helaas wel weer rijst en pasta geworden, maar er zijn nou eenmaal geen andere opties in de supermarkt. Daarna ben ik de berg opgelopen en ben ik aan het echte orginele Kungsleden begonnen. 450km lang naar het noorden. Binnen no-time was het werkelijk prachtig en liep ik door een gigantische door gletsjers uitgesleten vallei. Deze was gevormd in een scherpe U-vorm waardoor het niet moeilijk voor te stellen is hoe gigantisch veel dik ijs zich hier doorheen heeft gewrongen. En daar loop je dan als piepklein stipje tussendoor. Bijzonder mooi allemaal. Halverwege kwam ik voor het eerst sinds… ehm.. sinds heel heel lang andere wandelaars tegen. Samen met hen de lunch gegeten en dat is gelijk een stuk leuker. Helaas gingen ze de kant op waar ik vandaan kwam en moest ik na een uur toch weer alleen verder. Maar over 3 dagen begint het vakantie seizoen hier, en dan schijnt het drukker en drukker met wandelaars te worden, dus ik heb goede hoop voor de aankomende tijd. Het laatste gedeelte was wel weer goed pittig, mede doordat er een sneeuwveld van meer dan 2 kilometer was waar ik doorheen moest, en helaas is de sneeuw steeds minder sterk waardoor ik keer op keer tot m’n knieen in de sneew sta en zelf een paar keer tot m’n lies er in weg zakte. Samen met een kortebroek is dat wat aan de koude kant. Toen ik bij de bizar mooi gelegen hut aankwam waren er gewoon al weer 2 wandelaars! Zo zie je ze nooit…. Een heel leuk stel uit Stockholm die een midweekje aan het kamperen zijn. Met hen heb ik dan ook avondgegeten en lekker gepraat over het outdoors-gebeuren en uiteraard wat over mijn reis. Daar ontkom ik niet aan schijnbaar haha.. Zij liggen op ’t moment van schrijven in een tentje te verkleumen bij -5 vanwege de heldere nacht. Maar goed ik zit hier binnen dus mij maakt het niet uit. Ze zeggen dat ze speciaal voor het kamperen hierheen komen, en dan willen ze ook in de tent tukken ipv een lekker warm bed. ’t Blijft uiteraard helemaal zelf weten, maar ik ga lekker warm slapen nu!

Dag 186 (161^e loopdag) Tarnasjostugorna (14km)

In de ochtend vol gas op weg, omdat ik een kleine 30 kilometer door de bergen wilde afleggen. Het weer zat mee voor mij. Zonnig met een goeie wind waardoor de muggen niet goed tot leven kunnen komen gelukkig. Mooie uitzichten wisselde elkaar in rap tempo af, mede veroorzaakt door mijn hoge tempo natuurlijk haha.. Toen ik bij Tarnasjo aankwam had ik de helft er op zitten van de dag, en ging even een goeie mix van pasta en noodles maken voor de lunch. Ik zat lekker uit de wind in de zon, en kon een afterlunch-dutje wel erg goed gebruiken. Wekkers zijn in dit geval erg handig, want voor je er erg in hebt ben je bijna drie uur verder, word je bijzonder versuft wakker en is de dag alweer grotendeels voorbij. Ik had gelukkig eten genoeg bij me, en dacht; ’t zal mie allemoal wat! Dus, heb me nog een keer omgedraaid, boekje d’r bij en een lekkere vrije middag genomen. Het scheelde dat ik hierdoor ook al wist dat ik de volgende dag maar 15 kilometer moest. Lekker chillen hier dus!

Spiritueel tussendoortje

Door de boeken die hier beschikbaar zijn en die ik her en der heb toegestopt gekregen van mensen heb ik best wat over mediteren en daar aan gerelateerde zaken gelezen. En ach, als je toch alleen bent en niets om handen hebt dan kun je beter alles maar eens proberen in plaats van er een oordeel over klaar te hebben. Wonder boven wonder is mediteren momenteel voor mij heel rustgevend op mentaal gebied. Omdat ik geen afleiding heb behalve de natuur, was het heel lastig om bepaalde gedachtestromen een halt toe te roepen. Hierdoor, als ik bijvoorbeeld over m’n toekomstplan zat na de denken, was ik zo een hele middag en avond tot en met onder wol daar zo mee bezig terwijl er zich toch geen oplossing aandoet. De oplossing komt uiteraard pas als ik weer terug ben. Doordat ik nu een paar weken mediteer (1 a 2 keer per dag als ik er zin in heb) kom je voor het slapen gaan helemaal tot rust en nemen allerlei luidruchtige gedachtes niet meer de overhand. Klinkt misschien een beetje vreemd uit mijn mond, maar het voelt heel chill als je er mee bezig bent. Klinkt misschien ook een beetje spiritueel, en dat is het ook. En ik pluk er nu al de vruchten van doordat ik overdag m’n focus van onzinnige gedachtes kan verleggen naar het “nu”. Gewoon genieten van het moment wat ik allemaal aan het doen ben ipv zorgen maken over: Slapen, eten, op tijd aan komen, toekomst, werk, relaties, verleden onzin&onzin en ga zo maar door. Want ik verzeker je.. als je ooit een dergelijke (of kleinere reis) gaat maken; Je gedachtes laten je nooit los tenzij je ze zelf een halt toe roept. En als je je gedachtes analyseert (in mijn geval was dat zo) gaat het 80% over niets! En dat terwijl ik door de mooiste natuur van mijn hele route loop en het allemaal mis omdat ik vol zit met onzinnigheden. Je mag lachen, maar deze gedaches heb ik oprecht de afgelopen dagen gehad, en dan moet je er vanuit gaan dat ik meer dan een kwartier aan het onderwerp gedacht heb in allerlei vormen.

• - Ik ga dvd’s van mijn jeugdseries kopen voor mijn kinderen omdat dat minder geweld had dan tegenwoordig, dus dat lijkt me beter
• - Wow, je zal hier maar vallen en een slagaderlijke bloeding in m’n rechterarm krijgen. Kan ik wel een tourniquet aanleggen met links en mijn riem? En zoveel bosjes.. Kom ik dan de berg nog wel op zodat de helikopter kan landen?
• - Ik weet zeker dat als ik met Charlie Sheen en de producers om de tafel ga zitten dat ik ze wel zo ver krijg om verder te gaan met Two and a Half men, want wat een topserie is dat!
• - Toen ik in groep 8 zat en naar schiermonnikoog ging met schoolreisje heb ik een stuk door het wad gelopen, maar kun je dit nou wel of niet echt wadlopen noemen omdat we niet echt een route volgde. Meer gewoon een klein rondje door de modder

Ik bedoel.. Dit is gewoon even een momentje eerlijk, maar als iemand de hele dag om de zoveel tijd met dit soort onzin aankomt dan vraag je toch ook graag of die gene even z’n kop wil houden? Duidelijk een stukje te veel tijd en te weinig afleiding, en daarom helpt mediteren me om mijn gedachten even de mond te snoeren. Wat een rust…

Op stress momenten vergeet ik de rust weer totaal en stromen er weer 1000 gedachtes door me heen (en nee, ze zijn niet allemaal zo onzinnig als de 4 hier boven beschreven) maar het is goed om te weten dat ik ze kan stoppen en weer controle over het moment kan pakken. Wie weet is dit een mooi leermoment van mijn reis en ga ik hier na thuiskomst nog wel mee verder.

Dag 187 (162^e loopdag) Servestugan (15km)

Lekker uitgeslapen vanmorgen, en als op m’n dooie gemakje weer ingepakt. Ik had de kaart goed bekeken en ik hoefde maar 2 keer te klimmen over een heuvel. Prima dag met prima weer, appeltje eitje en binnen geen-time was ik dan ook al bij de volgende stugan. De batterij van m’n computer was op, ik had geen bereik met m’n telefoon en ik was nog steeds alleen. Dus, een uurtje getekend om de creatieve kant weer eens te belichten. Een uurtje andermans zooi opgeruimd in de hut bij gebrek aan betere bezigheden. Eten gemaakt en vervolgens gelezen en dus gemediteerd. Toen was het 10 uur en kon ik eindelijk naar bed. Wat een spanning en sensatie in de hut zeg. Ik mis thuis heeeeeeelemaal niet ;)

Dag 188 (163^e loopdag) Ammernas (25km)

Ik had al op de kaart gekeken en wederom niet echt een bijzondere dag. Het merendeel liep ik langs de kant van een meer op dat niveau waardoor klimmen en dalen er niet echt inzat. In de weinige afdalingen van de dag heb ik het toch nog voor elkaar gekregen om door m’n enkel te gaan en languit op m’n tronie te gaan. Pijn, modder, stenen, auw & shit. Uiteraard is het in de lage berkenbossen zo dat als je langer dan 5 seconden stil staat er direct muggen op je in komen steken waardoor me de kans niet eens gegund werd om normaal te herstellen. Rotmuggen. En doorlopen maar weer. Vlak voor Ammernas kwam ik nog een Nederlandse camper tegen en heb een praatje met de bestuurder en z’n vrouw gehouden. In return kreeg ik een zakje fisherments friends! Haha.. Best lekker, en dat verkopen ze hier nergens. In Ammernas twee behulpzame dames tegen het lijf gelopen die me lieten zien waar het hostel zat http://www.ammarnasfishing.com/ Echt superaardige mensen waar ik ook weer gratis mocht slapen. Wil je ooit nog vistochten e.d. doen, ben je hier aan het juiste adres. Grappig was dat er ook ee Sami-trouwerij aan de gang was, waardoo er een paar honderd mensen in traditionele kledij rondliepen. En aangezien de lokale winkel al dicht was, en ik geen eten had mocht ik van mezelf voor het eerst sinds lange tijd uit eten!! Ze hadden maar een restaurant in het dorp, en die zat in mijn hostel, waar ook de enige bar van het dorp was. Heerlijk Eland-biefstuk gegeten en lekker wat pilsies gedronken, en de zoon van de eigenaar maakte er een schappelijk prijsje van voor mij. De volgende dag dus een rustdag! Ik was door de twee vrouwen van gister bij hun thuis uitgenodigd om met hun gezinnen te komen lunchen. Dus werd ik om 13:00 opgehaald en zat ik aan een overheerljke luch van versgebakkenzalm. Waren ook erg gezellige mensen met een zoon van 24 en ze woonde op een locatie waar je van kan dromen. Een leuke middag gehad dus met veel Zweedse gastvrijheid. Daarna zijn ze nog met me naar de supermarkt gereden om mijn boodschappen te betalen, en vervolgens hebben ze in het hostel ook nog een diner voor mij betaald, en zat ik dit maal aan een heerlijke rendierenstoofpot. Dit dorp heeft namelijk de grootste rendierenslachterij van het land als ik het goed heb. Weer lekker bijgekomen, en morgen weer de wildernis in!

Nog een leuk laatste detail! Ik sprak mijn broer vandaag en hij komt samen met m’n Pa de 1^e en 2^e week van augustus op bezoek! Helemaal super, want nou ga ik het proberen te plannen dat ik dan ook op de NoordKaap aankom, en dan is het aftellen wel officieel begonnen volgens mij want dat houdt in dat ik over 5 weken al niet meer in m’n eentje hier rondloop.