Update!

Fotos -> http://www.flickr.com/photos/56603631@N07/

Dag 190 (164^e loopdag) ….Stugan

In de ochten nog met Marline en Ulf naar het natuurcentrum geweest waar ze nog 2 kaarten voor mij gekocht hebben zodat ik mijn route kon voortzetten. Vervolgens zijn ze ook nog een heel eind met de hond met mij mee gelopen zodat ik een gezellig begin van de dag had! Ik ben deze mensen zoals je snapt zeer dankbaar voor al hun hulp de afgelopen dagen. Als het goed is kom ik Ulf en zijn zoon Elias over 2 weken aan de voet van de Kebnekaise (hoogste berg van Zweden) tegen om dan deze samen met z’n drieen te beklimmen! Maar eerst moest ik dus nog alleen verder. Na een half uur zag ik twee jongens van mijn leeftijd ongeveer achter een steen schuilen, maar ze waren nog meer aan het doen zag ik al. En toen ik een praatje met ze aan wilde knopen wat ze daar aan het doen waren bleken het twee Nederlandse biologen (denk ik?) te zijn die onderzoek deden naar waar een bepaalde vogelsoort (naam alweer kwijt) overwinterd. Wel grappig om ergens in niemandsland 2 mensen te zien dat dan weer NL’ers zijn. Even gepraat, maar het weer werd al minder en minder, dus ook snel weer verder gegaan. De wind trok op een gegeven moment lekker aan, en het begon goed te regenen, waardoor ik handschoenen, muts & regenspullen weer eens tevoorschijn kon halen. Het is ook niet meer opgehouden helaas, waardoor pauze houden er ook niet echt meer in zat. Onder een lekkende Berkenboom natgeregend brood eten.. mmmm.. Uiteindelijk nog een stukje over het verkeerde en veel zwaardere pad gelopen omdat ik me even in een bruggetje vergist had. Kan gebeuren. Toen ik bij het kleine hutje aankwam was alles, maar dan ook alles zeik en zeiknat waardoor ik eerst naakt in de hut een vuurtje heb gestoken om op te drogen, en vervolgens alleen een lange thermo-onderbroek en een jas aan had, totdat de eerste spulletjes langzaam aan weer droog werden. Toen was alles weer prima uiteraard, en was het best een aangename hut waar ik in verbleef.

Dag 191 (165^e loopdag) Adolfstrom

Toen ik wakker werd goot het als een malle. Daarbij ging de wind nog een paar tandjes harder blazen in vergelijking met gister waardoor ik vol goede, en vooral nat/frisse moed er weer vandoor ging. Nu alle droge spullen weer veilig in droogzakken gestopt zodat de regen maar lekker z’n best mocht doen, maar ik hoe dan ook vanavond droge kleren had. Het pad was wel aardig, wel belachelijk veel gladde stenen wat het lopen wat bemoeilijkte maar ik vorderde lekker. In baverholmen aangekomen was er een 79 jarige man die geen engels sprak. Hem uitleggen dat ik voor een Nederlands goed doel liep en graag gratis wilde overnachten had dan ook geen nut. Wel had deze man een soort veerdienst opgezet tussen Baverholm en Adolfstrom, en voor een paar eurotjes zette hij me dan daar ook af. Dit is opgezet omdat het pad op bepaalde stukken zo slecht begaanbaar is, en aangezien ik al weer 6 uur in de regen liep vond ik het wel prima zo! In Adolfstrom kon ik slapen bij www.Adolfstrom.com gratis en voor niets! Heel erg bedankt voor de hulp. Hier konden me wederom natgeworden spullen weer even lekker drogen. En hier heb ik weer het overheerlijke menu gegeten van Tonijn uit blik + een schep rijst + een zakje cupasouop er doorheen gemengd.. Smullen!

Dag 192 (166^e loopdag) Jakkvikk

Nou, gelukkig was het droog toen ik wakker werd! Twee volle dagen regen hadden het moraal weer een paar tandjes naar beneden gekregen, dus dit was goed. Helaas was ik vannacht vergeten m’n schoen bij de verwarming weg te halen, waardoor er twee uitgedroogde stappers mij triest verwelkomde. Zo moet je dus NIET met dure goeie wandelschoenen omgaan. Direct maar een halve pot vet er tegenaan gegooid en iedere millimeter van m’n schoen met veel liefde nieuw leven ingeblazen. Na een klein uurtje stonden ze weer te glimmen alsof ze net uit de winkel kwamen, en ik was erg blij dat ik ze niet om zeep had geholpen. Bij het begin van de dag had ik een goeie schep pap in de benen, en was ik niet vooruit te branden, maar met behulp van de juste uptempo techno-deuntjes kwam ik toch nog aardig vooruit. Aan het einde van de dag had ik er dan ook bijna 30 kilometer door de heuvels opzitten. Even een momentje weer om trots op mijn conditie te zijn! In Jakkvikk aangekomen kon ik meteen naar een Hostel doorlopen omdat Marline voor mij had geregeld dat ik daar kon slapen. Het bleek wel een gelovig gebouw te zijn, en deze week zat er een hele groep jongeren 12 tot 18 jaar met begeleiders die een soort van commune deden. Aangezien ik al in meerdere kloosters, oude kerken e.d. geslapen was dit natuurlijk ook geen probleem. Wat ik eerst zeer vervelend vond, maar wat achteraf heel erg leuk bleek te zijn was dat ik in ruil voor mijn onderdak aan de jongeren moest vertellen wat ik en waarom ik doe wat ik doe. Eigenlijk had ik er geen trek in omdat ik moe was en gewoon lekker wilde slapen. Wellicht ook omdat ik nog niet eerder voor 25 vreemde mensen m’n verhaal heb moeten houden. Het bleek echter echt ontzettend leuk te zijn, en die kinderen waren een en al oor en ontzettend verbaasd en vol bewondering voor mijn reis. Natuurlijk heb ik nog een berg aan vragen beantwoord en zijn we met z’n allen op de foto gegaan. Wat ik echt heel leuk vond om te zien was dat een aantal kinderen me 20, 30 of 50 kronen kwamen brengen. Dat was echt heel lief van ze om van hun zakgeld voor deze week een gedeelte aan mijn reis te doneren. Wellicht ga ik in Nederland ook maar eens wat over mijn reis vertellen aan kinderen bij terugkomst. Had niet verwacht dat het zo goed ging en zo leuk zou zijn.

Dag 193 (167^e loopdag) Vuonatjviken

In de ochtend nog heel leuk met z´n allen ontbeten. Best lekker om een druk en goed ontbijt te hebben met veel mensen. Voor het ontbijt nog even de ochtenddienst meegepakt, maar aangezien alles in het Zweeds was ging dat grote deels langs me heen. Daarna wat inkopen weer gedaan en op weg! Een heel slecht gemarkeerde weg wel te verstaan. En als een pad slecht gemarkeerd is moet je zelf de hele tijd heel goed zoeken in een dicht bos hoe het pad precies loopt. Echt opschieten zat er dus helaas ook niet in. Daarna kwam ik wel weer op een leuk stukje aangezien ik bij een meertje was waar je zelf moest roeien. Er liggen drie bootjes, 1 aan de ene en 2 aan de andere kant. En het is jou taak als gebruiker om altijd te zorgen dat er aan beide kanten 1tje ligt. Dit kan dus inhouden dat je 3 keer moet varen om naar de overkant te komen en aan beide kanten een boot wilt hebben. Gelukkig voor mij lag er aan mijn kant twee, dus toen ik over gevaren was lag daar nog steeds 1 en aan de nieuwe “mijn kant” twee, en kon ik dus vrolijk verder lopen. Alleen verging het vrolijk zijn me wel erg snel

1. Ik had me goed ingesmeerd met muggenolie maar ze konden m’n achterhoofd nog wel bereiken waardoor hier binnen no-time 40 dikke bulten op zaten

2. Toen ging m’n waterzak lek, waardoor alles in m’n tas zeiknat was

3. Toen brak de binding van m’n rugzak weer af!

4. Het pad werd steeds minder duidelijker

Al met al voelde ik me toen niet heel chill, omdat alles tegenzat en zodra je stilstond je door 100 (zonder overdrijven) muggen belaagd werd. Uiteindelijk kwam ik op hogere grond waar meer wind was en dus gelukkig minder muggen. Daar heb ik m’n tas weer proffesorisch in elkaar gezet en kon ik na diep in en uit te ademen weer verder. Hierna volgde een fikse daling en kwam ik bij een groot meer waar geen paden omheen liepen. Ik had in de ochten al de man gebeld die me zou komen ophalen en die zat er gelukkig dan ook. Kon direct aan boord van z’n bootje en binnen 10 minuten waren we aan de andere kant. Of ik even 400 Kronen (45€) wilde aftikken. Ja, afpersen kunnen ze hier ook wel aangezien het noodzakelijk is om het bootje te nemen. Het verweer dat de benzineprijs zo duur is ging er natuurlijk bij mij niet in.. Maar goed, ik kon er weinig aan veranderen. Schoften. Ze wilde me ook niet helpen met een slaapplek, maar op de kaart zag ik dat ik nog 2 uur moest lopen door een bos voordat ik een plek kon vinden, en ik was helemaal klaar met deze dag dat ik (uit eigen zak) een nacht een bed heb gehuurd. Even op adem komen, waterzak plakken, tas normaal fixen etc.

Dag 194 (168^e loopdag) Tjaurakatan

Gister had ik ook de hele dag slecht gelopen door die tas en het klote pad. En helaas kon afgelopen avond mijn gedachtes overuren maken en werd ik vanmorgen een algeheel “Ik wil niet meer” gevoel wakker. Dit keer geen meditatie of wijze lessen maar schijnbaar wilde ik gewoon even zeiken tegen mezelf, mezelf zielig vinden en de enige oplossing uit de weg gaan. Lopen. Ik heb met buik en hoofdpijn tot 12:30 in bed gelegen en toen nam gelukkig de normale wandelaar de gedachtes weer over en heb ik mezelf het bed uitgebonjourd. Ik voelde me wel nog steeds heel min, maarja wat zijn de opties? Vandaag ook maar een pet opgedaan en het muskietennet over m’n hoofd getrokken, want m’n hoofd is gewoon oprecht dik aan de achterkant van alle bulten. Om 13:30 liep ik weg, en er stond een redelijk koel windje waardoor er minder muggen waren en het lopen best lekker ging tegen mijn verwachting in. Ik merkte dat m’n benen goeie zin hadden en er was nog weinig van mijn slechte humeur over. Ik had ook het daglicht in mijn voordeel omdat ik vandaag de poolcirkel zou doorkruizen en het de langste dag van het jaar was. Dus van het licht hoefde ik niet op een bepaald tijdstip te stoppen. Rond een uur of 5 kwam ik een 71 jarige man op de berg tegen met een enorme bult van een rugzak op. En hij had trombose of een andere aandoening in z’n linker knie, maar dat hij moest van zichzelf dit nog eenmaal doen. In de 60’er en 70’er jaren had hij het Kungsleden al gedaan, maar hij moest en zou het (ietsje langzamer dit keer) nog eenmaal doen. Respect voor die ouwe baas, omdat het met twee goedwerkende benen al een hele opgave is! Rond 19:30 was het tijd om even wat te gaan eten, om nog een paar uurtjes in de avond verder te lopen om de schade van vanmorge in te halen. Heerlijk gegeten boven op de berg al zittend in m’n slaapzak met het beste uitzicht ooit! Daarna per ongeluk twee uur in slaap gevallen haha.. Dus om 22:30 ging ik pas weer verder de berg langzaam af. Nogmaals, ik voelde me weer heel chill, en had er eigenlijk ook gewoon echt zin in om nog door te lopen. Na een uur liep ik langs een rendierhouders huisje van vroeger in de vorm van een Tipi. Deze oude dingen zijn van hout en gewoon open, dus leek me dat een mooi moment om te stoppen en hier op een bed van berkentakken te slapen. Uniek om in zo’n hut te kunnen slapen op die locatie. Ook zat er een hele brutale muis in het hutje die me niet erg graag alleen liet. Op een gegeven moment lag ik bijna te slapen en toen zat dat beest gewoon op m’n hoofd! Vond ik best grappig eigenlijk. Na tien keer vond ik het wat minder grappig maar het beest liet me niet met rust.

Dag 195 (169^e loopdag) Tsielekjakkstugan

Om 06:30 was ik voor de tiende keer wakker geworden door die muis, door de kou en door de wind die door het hutje heen trok dat ik maar ben gaan ontbijten en “lekker” vroeg op pad kon gaan. Iets voor 07:00 was ik dan ook al aan het lopen. Een ding scheelt als je veeeeel tijd hebt, en dat is dat je het lekker rustig aan kan doen. Dus om het de twee uur een uur pauze was ongeveer hoe mijn schema er van die dag uitzag. Lekker een beetje tukken met jas, handschoenen muskietennet en een handdoek over m’n hoofd om die klote-beestjes op afstand te houden. Maar op deze manier kregen ze me gelukkig niet te pakken. Ik heb echt achterlijk veel geklommen vandaag, en het bleef gewoon maar doorgaan. Uiteraard is de beloning die je krijgt een spetterend uitzicht en een goeie conditie, dus dat maakte het allemaal wel waard. Wel nog bijna flauw gevallen omdat ik te lui was om goed te lunchen (weer noodles koken!) Hierdoor ging ik dus bijna van m’n stokkie en heb ik gelijk een paar scheppen honing en gedroogd rendierenvlees gegeten. Een paar minuten later was ik er weer helemaal bij gelukkig. Slapen deed ik in een heel klein hutje, maar wel comfortabel genoeg om lekker te slapen op een matras na die ellendige harde berkentakken van afgelopen nacht. En moe was ik kan ik je vertellen aangezien ik meer dan 13 uur onderweg was uiteindelijk.

Dag 196 (170^e loopdag) Kvikkjokk

Vandaag hoefde ik niet al te ver, en kon ik lekker uitslapen. Over het lopen valt zeer weinig te vertellen behalve dat het mooi en vooral bergafwaarts ging. Na een kleine drie uur was ik bij het meer waar ik uit moest komen en heb ik Bjorn gebeld van www.battrafikikvikkjokk.com (even kijken! Staat zeer veel informatie over de regio op) of hij me op wilde komen halen. Dit was een hele aardige en zeer geschikte vent die mijn reis graag wilde sponsoren met een gratis overtochtje ipv die afzetters van drie dagen terug. Bjorn liet me gelijk nog wat mooie plekken met z’n boot zien zodat we langs een mooie waterval zijn gevaren, en langs een oude zilvermijn. Topvent dus! Toen we bij het hostel aankwamen waar zijn vrouw werkt kon er helaas geen gratis kamer geregeld worden voor mij. Maar daar was Tom Gerum van www.sommerregentutgut.ch die hier met z’n vrouw op vakantie was, en zij wilde mij helpen door mij een nacht te sponsoren zodat ik lekker binnen kon slapen en warm kon doucen na 4 dagen. Echt helemaal top dat de mensen hier zo vriendelijk en behulpzaam zijn. Daarna heb ik nog met hen meegegeten en met het personeel van het Hostel en nog wat mensen hebben we lekker een paar pilsies gehad! Heerlijk om even normaal onder de mensen te zijn.

Nog maar 1000 kilometer..

Fotos -> http://www.flickr.com/photos/56603631@N07/

And for all the English speaking people: I’m doin very well at the moment. I’m just under a 1000 kilometer separated from my goal, so the end is nearing! At the moment I’m walking at the Kungsleden and walking from Ammarnas today up north again. My dad and my brother are coming to visit me in the first 2 weeks of August, and I’ll be probably finishing at that time to. So, lonely for just 5 weeks, but that’s something I can live with after almost 7 months haha.. Mentally I’m also feeling quit strong lately and within two days the walking season starts at the Kungsleden, so I hope to meet some more people along the route! All and all together it’s still an amazing experience every day, but I’m also happy that the end is within sight. And everybody along the way; Thank you so much for your help and support. That’s what really keeps me going here.

Geen tijd gehad om de hele bende na te lezen, weet alleen dat de eerste drie dagen wellicht wat negatief over komen, maar alles is helemaal top! Alleen wat zwaar soms haha..

Dag 179 (157^e loopdag) Saxnas

Vanmorgen moest ik m’n heerlijke vakantiewoning weer opgeven voor het avontuur. Het was in iedergeval bijzonder aangenaam weer, waardoor de kortebroek om 08:00 al direct aan kon. Nog even de laatste dingen in het huisje aan kant gemaakt en met een halve kilo yoghurt & musli kon ik gaan. Bordjes waren nogal schaars in het begin, en aangezien mijn kaart pas over 10 kilometer begint moet ik het daar wel van hebben eigenlijk. Dit resulteerde in een vrij matig begin wat efficientie betreft, maar zoals gezegd het was lekker weer, dus what ever.. Heb toch nog de hele dag voor me. Toen kwam ik een ouder stel tegen op de berg en die beste man herkende mij van een krantenartikel waar ik 6 week geleden in Falkenberg in stond. Hey.. You are that crazy English guy!? Nouja, hij had het bijna goed. De rest wist hij nog redelijk accuraat te herinneren. Hij vertelde me ook dat ik beter pad A dan pad B kon nemen aangezien de rivieren wat breed zijn momenteel. Wat hij natuurlijk ook niet kon weten was dat 3 kilometer verder de brug in meerdere delen tegen wat bomen aan in stukken lag door het vele smeltwater. Ik had een ondiep stukje gevonden waar ik met schoenen en al door heen kon, maar door de kracht van het lage water liep het binnen een paar seconden alsnog mijn schoenen in. Top! Dus, na drie uur lopen had ik een paar natte schoene en 5 kilometer afgelegd ongeveer. Haha.. maar goed dat ik net 2 dagen rust gehad heb, want kon er wel weer om lachen. Sokken uit wringen, schoenen uitknijpen en gaan. De berg op en de mooie natuur in. Owja, 2 kilometer verder was er weer geen brug, maar een overhellende boom en wat circus-capriolen brachten mij dit keer wel droog naar de overkant. De uitzichten werden weer echt super!! Ik doorkruisde ook nog vele sneeuwvelden waar nog prima op geskied kon worden. Nouja, stukjes dan. Op een besneeuwde heuvel zag ik een mooie muts die door z’n vorige eigenaar was achtergelaten, en zwerver die ik ben heb ‘m maar uitgewassen in een bergbeek en ben nu dus de trotse bezitter van een echte tweedehands muts! Als je er uit ziet als een zwerver mag je je er toch ook naar gedragen dacht ik? Daarna ging het letterlijk en figuurlijk bergafwaarts. Doordat ik nog steeds niet “op” de kaart liep heb ik waarschijnlijk de verkeerde route gevolgd die uitkwam op een sneeuwscooterpad. Het verleden had me al geleerd dat dit niet garand stond voor smooth-walking, en zo ook deze keer. 12 kilometer van drassig, tot aan je enkels in water, mosland. Goed om de calorietjes te verbranden, wat minder voor m’n gemiddelde km/ph verhouding. Zoals ooit een wijs man in Udevalla tegen mij zei: Van dingen die zwaar zijn wordt je sterker, dus uiteindelijk zal je je voordeel er mee doen door de extra kracht die je met deze oefening vergaard hebt. Met m’n tong op m’n enkels dat in mijn achterhoofd houdende doorgeploeterd en ja hoor, het is waar. Aan het einde van de tunnel is licht, ook na de langste nacht wordt het dag en zonder diepe dalen geen hoge pieken! Dus uiteindelijk was ik waar ik (ook volgens de kaart!) moest zijn. Een hele aardige man die met z’n gezin in een klein dorje woonde had een klein huisje naast zijn huis waar ik kon slapen. Heb nog met de familie van Rune mee gegeten, en deze man wist heel veel van de omgeving omdat dat bij zijn werk hoorde waardoor ik een hoop waardevolle informatie (+ een topo-kaart + 2 blinkers voor het vissen + een slijpsteen voor m’n mes) heb gekregen. Echt super dat hij mij zo wilde helpen. Ik moest ook nog een aantal cadeautjes, zoals een verrekijker, afslaan omdat ik me bijn schuldig ging voelen door alles wat hij wilde geven.

Dag 180 (158^e loopdag) Fatmomakke

Ik zou vandaag ongeveer 30 kilometer over asfalt moeten lopen volgens Rune, omdat andere paden er niet waren/slecht begaanbaar waren. If you say so. Maar wederom was het bizar lekker weer, dus vond het wel prima na de zware etappe van gister. Weinig nuttigs gebeurd, tot ik bij een dorpje 8km voor de eindstreep aankwam. Daar een man ontmoet van wie ik wat te drinken kreeg, hij vond m’n reis helemaal geweldig en ik kreeg ook nog zelf gemaakt versgebakken brood en een groot stuk zelf geschoten en gedroogd rendierenvlees! Heerlijk. Ook wist hij me te vertellen dat ik binnendoor af kon steken over zijn land en zo 4 van de laatste 8 kilometers zou afsnijden. Ik natuurlijk informeren of het terrein (met twee flinke heuvel en een rivier in het midden) niet al te zwaar zou zijn. Nee was het antwoord. Zodoende heb ik mezelf er weer in een akelig hard ingeluisd. Want ik luisterde naar deze man, en het resultaat was een 3 en een half uur durende worsteling met knie-hoog struikgewas, drassig land, muggen en nog veel meer muggen. In plaats van de dag lekker afgelopen te hebben op 8 km asfalt (1,5 uur) heb ik mezelf tot de laatste druppel energie uitgelopen. Maar volgens de man in Udevalla wordt ik er sterker van haha.. Jippie. Gelukkig was er een piepkleine camping waar ik kon staan waar een heel aardig Zwitsers stel met de camper was. Met hen heb ik dan ook mogen mee-eten. 2 Zwiterse braadworsten, met echte Zwitserse Rosti (van Aviko was dat altijd al mijn favoriete makkelijke eten!) Salade en als desert een dikke kop half om half Koffie/Schnaps! Zwitsers recept uiteraard. En na een goeie douche was het ook weer helemaal goed, en sliep ik als een baby.

Dag 181 (159^e loopdag) Storbacken

In de ochtend nog ontbeten met de Zwitsers. Lekker gekookte eieren en Zwitserse kaas & melk. Echt goed voor de locale economie zijn ze niet, maar voor mij zeker wel! Rond 10:00 ging ik dan weer op pad. Ik moest 25 kilometer en het weer bleef goed, dus geen vuiltje aan de lucht dacht ik. Na 200 meter kwam de eerste beproeving van de dag. Een goeie 200 meter aan hoogte meters op minder dan een kilometer lengte als ik het goed heb. In iedergeval was het een akelige verhit begin van de dag. Maar Rune had me 2 dagen geleden al voor deze steile wand gewaarschuwd, dus bovenaan gekomen even 10 minuutjes gepakt om weer bij te komen. Daarna bleef het terrein maar omhoog gaan eigenlijk, waardoor ik al best vroeg op de dag een beetje stuk zat. Daarna veel dalen waardoor ik voor het eerst sinds 6 maanden een blaar kreeg wat het lopen uiteraard niet bevorderde. Even een kleine pauze bij een rivier, een hoop en klimmen en dalen en toen een lange pauze bij een volgende rivier. Ik keek op mijn kaart en kwam er achter dat ik na 4 uur nog verre van de helft had gelopen en dat er nog 2 a 3 echte goeie beklimmingen aan zaten te komen. Het zwaarste gedeelte van de dag lag dus nog voor me, en mede door de hitte kon je me toen al opvegen. Maar, schoudertjes d’r onder en gaan. En klimmen en klimmen en klimmen en er kwam maar geen einde aan. Na dik 2 uur zwoegen had ik er net 6 kilometer opzitten, was het kwart voor vijf en zat ik stuk. Dus op de berg een powernap van 1,5 uur gehouden. Nog even wat gegeten en om 19:00 weer verder in de wetenschap dat er eerst een beste afdaling aankwam, dan nog een takke beklimming en wederom een steile daling. Dat kon dus nog lachend 3 uur duren. Alleen was ik niet diegene die aan het lachen was. Gelukkig verspreidde Bob Marley en zijn Wailers hartslagverlagende reggae door mijn oren, en scheen de zon nog fel waardoor het na de powernap allemaal al weer beter was. Behalve dan de muggen… grrrr de muggen! M’n antimuggenspul zat ergens onder in m’n tas, en had geen tijd om stil te staan omdat ik dan direct werd opgegeten. Dus volle vaart bergafwaarts, en gelukkig werkt de zwaartekracht prima als je 25KG bagage op je nek hebt. Uiteindelijk kwam ik in het dal bij de rivier waar gewoon wederom geen brug meer was. En het was al 8 uur geweest, dus die hele afdaling had me een uur gekost. Ondanks dat ik dacht dat ik snel was. De rivier was snel, te breed en te diep om met m’n schoenen te doorkruizen. Dus onder uit m’n tas m’n teva’s gevist, en muggenolie ook maar gelijk gepakt. Tas weer inpakken, goeie doorwadingsplek uitzoeken. Hoppa, door het water heen. Voeten afdrogen, schoenen aan. WEER tas inpakken en 30 minuten later was ik weer set to go. Waarom vraag je je soms af.. waarom zo vaak op zo’n manier? De beklimming die er toen aankwam was nog steiler en pittiger dan diegene die ik vanmorgen om 10:00 al moest doen, maar gelukkig werkte de muggenolie wel waardoor die rotbeesten me met rust lieten. Het was ondertussen 21:00 geweest, ik had nog geen avondeten gehad en het zweet gutste aan alle kanten omdat het windstil op die berg was. Je vraagt je misschien af waarom ik niet eerder al m’n tent ergens had opgezet maar dat was omdat ik wist dat ik in het volgende dorp een bed ergens had staan waar ik mocht slapen. Als uitsmijter en klap op de vuurpijl was van de laatste afdaling 80% over groen en glibberig mos waardoor mijn evenwicht en vermoeide ledematen nog een aantal keren flink werden getest, maar ik bleef overeind ondanks dat de natuur anders wilde haha.. Uiteindelijk was ik dan bij het huisje om 22:30 stuk, vies en hongerig en klaar voor een douche! En die was me toch een potje lekker! Een ijskoude douche was nog nooit zo lekker volgens mij, mede omdat m’n schouders nogal verbrand zijn door 12 uur zonlicht achterelkaar. Er stond ook een weegschaal in de douche en deze gaf aan dat ik ondertussen nog maar 72 kilo weeg. Daar ik ben begonnen op 86 ben ik gewoon al 14 kilo kwijt. Die reis moet niet veel langer meer duren, want er blijft weinig over volgens mij. En goeiedag, wat heb ik deze avond lekker geslapen zeg. Ben zelden zo uitgeput in m’n leven geweest! Van de eigenaar van het huisje ik ook wel een dagje langer blijven aangezien ik eruit zag als aangereden wild, en heb hier dan ook dankbaar gebruik van gemaakt.

Dag 183 (160^e loopdag) Virisen

Vandaag een lekker dagje zoals het volgens mij hoort te zijn. Geen rare achterlijke dingen, geen bruggen die er opeen niet waren. Geen paden die niet op de kaart staan of ik die verkeerd loop. De eerste 7 kilometer waren op een gravelweg, vervolgens werd ik de natuur ingestuurd en het klopte allemaal. Heerlijk pauze gehouden waarbij ik nog een uurtje in slaap was gevallen. Het terrein was gewoon heuvelachtig met een paar redelijke klimmetjes er in, maar ook dat was niet noemenswaardig. Uiteindelijk kwam ik weer op een weggetje uit wat naar 1 huis met een aantal stuga´s leidde, en dit stond al op de kaart vermeld als een nederzetting genaamd Virisen. Kijk op www.virisen.se wat ze allemaal te bieden hebben. Gelukkig mocht ik bij deze beste man gratis overnachten in een van zijn hutten. Een hele aardige en geschikte vent die het allemaal wel goed voor elkaar heeft. Hij begeleid toeristen tijdens het jagen, sneeuwscooterrijden, langlaufen, ijsvissen, kajakken en ga zo maar door! Dat is zijn beroep.. op een unieke en geweldige locatie. Lang niet gek dacht ik zo! Zijn vrouw heeft er nog een klein landswinkeltje bij waar ze nog het een en ander aan de toeristen verkopen. Zo ook pringels, chokolade koekjes en sinas! Zo, dat was in Groningen voor het laatst dat ik Pringels had gehad, en dat samen met een film en chokola maakte helemaal mijn avond!

Dag 184 (161^e loopdag) Hemavan

Deze dag zou een saaie dag worden, en dat werd het ook! Eerst 10 kilometer gravelweg, afslag linksaf 13 kilometer gravelweg, afslag linksaf 10 kilometer asfalt naar Hemavan. Einde. Zit al 4 dagen aan de noodles & pasta, en omdat ik die havermout alweer helemaal beu ben eet ik nu ook pasta in de middag. Ik verlang zooooo naar normaal lekker brood (Pain de Madelaine & Pain de Bologne) van de Albert Heijn en lekker Filet American Al Martino van Wilner (op de markt in Groningen!!) Begin spontaan te kwijlen als ik er aan denk. Maar goed, kale pasta met aanmaak carbonara saus kan met veel fantasie voor de zoveelste ook wel lekker zijn. Kuch! Aan het eind van de middag net toen ik op de asfaltweg liep zag ik een Hollandse camper geparkeerd staan. Even een gezellig praatje met de mensen uit Zwolle aangeknoopt, en een paar minuten later had ik een lekker pilsie en wat toastjes voor me staan. Leuke afwisseling van een saaie dag, dus erg bedankt hiervoor. Toen moest ik nog ongeveer 8 kilometer naar Hemavan, en liep ik direct bij binnenkomst in het dorp langs de Vandrarhem. www. ……… En na een gezellig gesprek met de eigenaren mocht ik hier ook weer een nachtje gratis komen logeren. Schijnt een zeer populaire ski-plaats te zijn waar een aantal van Zweden’s beste slalommer en weet ik ’t wat vandaan komen, want overal hangen aanplakbiljetten van hun lokale winstersport helden. De avond was een beetje vreemd, want om 20.00 was ik op mijn kamer en ging heel ff wat lezen voordat ik ging beslissen of ik pasta of pasta ging eten. het volgende moment werd ik wakker om 03.30, en het volgende moment om 08:30. Geen avond eten of wat dan ook gehad, maar schijnbaar zat er nog wat vermoeidheid in mijn lichaam. Wel lekker geslapen met al m’n kleren aan zonder deken.

Dag 185 (162^e loopdag) Syterstugan (27 km)

Vanmorge heerlijk ontbeten in de ontbijtzaal van het hostel. Gekookte eitje, yoghurt met muesli en wat al niet meer! Geen havermout, geen havermout! Kan het bijna zingen haha.. Hierna doorgelopen naar de lokale ICA en daar wat inkopen gedaan. Ik heb tegenwoordig best wel iets tegen voedsel weggooien, maar heb toch echt de havervlokken de container in geduwd. Doei! Lekker versgebakken brood, een stuk salami en nutella gekocht. Dat wordt lekker eten de aankomende drie dagen! Avond eten is helaas wel weer rijst en pasta geworden, maar er zijn nou eenmaal geen andere opties in de supermarkt. Daarna ben ik de berg opgelopen en ben ik aan het echte orginele Kungsleden begonnen. 450km lang naar het noorden. Binnen no-time was het werkelijk prachtig en liep ik door een gigantische door gletsjers uitgesleten vallei. Deze was gevormd in een scherpe U-vorm waardoor het niet moeilijk voor te stellen is hoe gigantisch veel dik ijs zich hier doorheen heeft gewrongen. En daar loop je dan als piepklein stipje tussendoor. Bijzonder mooi allemaal. Halverwege kwam ik voor het eerst sinds… ehm.. sinds heel heel lang andere wandelaars tegen. Samen met hen de lunch gegeten en dat is gelijk een stuk leuker. Helaas gingen ze de kant op waar ik vandaan kwam en moest ik na een uur toch weer alleen verder. Maar over 3 dagen begint het vakantie seizoen hier, en dan schijnt het drukker en drukker met wandelaars te worden, dus ik heb goede hoop voor de aankomende tijd. Het laatste gedeelte was wel weer goed pittig, mede doordat er een sneeuwveld van meer dan 2 kilometer was waar ik doorheen moest, en helaas is de sneeuw steeds minder sterk waardoor ik keer op keer tot m’n knieen in de sneew sta en zelf een paar keer tot m’n lies er in weg zakte. Samen met een kortebroek is dat wat aan de koude kant. Toen ik bij de bizar mooi gelegen hut aankwam waren er gewoon al weer 2 wandelaars! Zo zie je ze nooit…. Een heel leuk stel uit Stockholm die een midweekje aan het kamperen zijn. Met hen heb ik dan ook avondgegeten en lekker gepraat over het outdoors-gebeuren en uiteraard wat over mijn reis. Daar ontkom ik niet aan schijnbaar haha.. Zij liggen op ’t moment van schrijven in een tentje te verkleumen bij -5 vanwege de heldere nacht. Maar goed ik zit hier binnen dus mij maakt het niet uit. Ze zeggen dat ze speciaal voor het kamperen hierheen komen, en dan willen ze ook in de tent tukken ipv een lekker warm bed. ’t Blijft uiteraard helemaal zelf weten, maar ik ga lekker warm slapen nu!

Dag 186 (161^e loopdag) Tarnasjostugorna (14km)

In de ochtend vol gas op weg, omdat ik een kleine 30 kilometer door de bergen wilde afleggen. Het weer zat mee voor mij. Zonnig met een goeie wind waardoor de muggen niet goed tot leven kunnen komen gelukkig. Mooie uitzichten wisselde elkaar in rap tempo af, mede veroorzaakt door mijn hoge tempo natuurlijk haha.. Toen ik bij Tarnasjo aankwam had ik de helft er op zitten van de dag, en ging even een goeie mix van pasta en noodles maken voor de lunch. Ik zat lekker uit de wind in de zon, en kon een afterlunch-dutje wel erg goed gebruiken. Wekkers zijn in dit geval erg handig, want voor je er erg in hebt ben je bijna drie uur verder, word je bijzonder versuft wakker en is de dag alweer grotendeels voorbij. Ik had gelukkig eten genoeg bij me, en dacht; ’t zal mie allemoal wat! Dus, heb me nog een keer omgedraaid, boekje d’r bij en een lekkere vrije middag genomen. Het scheelde dat ik hierdoor ook al wist dat ik de volgende dag maar 15 kilometer moest. Lekker chillen hier dus!

Spiritueel tussendoortje

Door de boeken die hier beschikbaar zijn en die ik her en der heb toegestopt gekregen van mensen heb ik best wat over mediteren en daar aan gerelateerde zaken gelezen. En ach, als je toch alleen bent en niets om handen hebt dan kun je beter alles maar eens proberen in plaats van er een oordeel over klaar te hebben. Wonder boven wonder is mediteren momenteel voor mij heel rustgevend op mentaal gebied. Omdat ik geen afleiding heb behalve de natuur, was het heel lastig om bepaalde gedachtestromen een halt toe te roepen. Hierdoor, als ik bijvoorbeeld over m’n toekomstplan zat na de denken, was ik zo een hele middag en avond tot en met onder wol daar zo mee bezig terwijl er zich toch geen oplossing aandoet. De oplossing komt uiteraard pas als ik weer terug ben. Doordat ik nu een paar weken mediteer (1 a 2 keer per dag als ik er zin in heb) kom je voor het slapen gaan helemaal tot rust en nemen allerlei luidruchtige gedachtes niet meer de overhand. Klinkt misschien een beetje vreemd uit mijn mond, maar het voelt heel chill als je er mee bezig bent. Klinkt misschien ook een beetje spiritueel, en dat is het ook. En ik pluk er nu al de vruchten van doordat ik overdag m’n focus van onzinnige gedachtes kan verleggen naar het “nu”. Gewoon genieten van het moment wat ik allemaal aan het doen ben ipv zorgen maken over: Slapen, eten, op tijd aan komen, toekomst, werk, relaties, verleden onzin&onzin en ga zo maar door. Want ik verzeker je.. als je ooit een dergelijke (of kleinere reis) gaat maken; Je gedachtes laten je nooit los tenzij je ze zelf een halt toe roept. En als je je gedachtes analyseert (in mijn geval was dat zo) gaat het 80% over niets! En dat terwijl ik door de mooiste natuur van mijn hele route loop en het allemaal mis omdat ik vol zit met onzinnigheden. Je mag lachen, maar deze gedaches heb ik oprecht de afgelopen dagen gehad, en dan moet je er vanuit gaan dat ik meer dan een kwartier aan het onderwerp gedacht heb in allerlei vormen.

• - Ik ga dvd’s van mijn jeugdseries kopen voor mijn kinderen omdat dat minder geweld had dan tegenwoordig, dus dat lijkt me beter
• - Wow, je zal hier maar vallen en een slagaderlijke bloeding in m’n rechterarm krijgen. Kan ik wel een tourniquet aanleggen met links en mijn riem? En zoveel bosjes.. Kom ik dan de berg nog wel op zodat de helikopter kan landen?
• - Ik weet zeker dat als ik met Charlie Sheen en de producers om de tafel ga zitten dat ik ze wel zo ver krijg om verder te gaan met Two and a Half men, want wat een topserie is dat!
• - Toen ik in groep 8 zat en naar schiermonnikoog ging met schoolreisje heb ik een stuk door het wad gelopen, maar kun je dit nou wel of niet echt wadlopen noemen omdat we niet echt een route volgde. Meer gewoon een klein rondje door de modder

Ik bedoel.. Dit is gewoon even een momentje eerlijk, maar als iemand de hele dag om de zoveel tijd met dit soort onzin aankomt dan vraag je toch ook graag of die gene even z’n kop wil houden? Duidelijk een stukje te veel tijd en te weinig afleiding, en daarom helpt mediteren me om mijn gedachten even de mond te snoeren. Wat een rust…

Op stress momenten vergeet ik de rust weer totaal en stromen er weer 1000 gedachtes door me heen (en nee, ze zijn niet allemaal zo onzinnig als de 4 hier boven beschreven) maar het is goed om te weten dat ik ze kan stoppen en weer controle over het moment kan pakken. Wie weet is dit een mooi leermoment van mijn reis en ga ik hier na thuiskomst nog wel mee verder.

Dag 187 (162^e loopdag) Servestugan (15km)

Lekker uitgeslapen vanmorgen, en als op m’n dooie gemakje weer ingepakt. Ik had de kaart goed bekeken en ik hoefde maar 2 keer te klimmen over een heuvel. Prima dag met prima weer, appeltje eitje en binnen geen-time was ik dan ook al bij de volgende stugan. De batterij van m’n computer was op, ik had geen bereik met m’n telefoon en ik was nog steeds alleen. Dus, een uurtje getekend om de creatieve kant weer eens te belichten. Een uurtje andermans zooi opgeruimd in de hut bij gebrek aan betere bezigheden. Eten gemaakt en vervolgens gelezen en dus gemediteerd. Toen was het 10 uur en kon ik eindelijk naar bed. Wat een spanning en sensatie in de hut zeg. Ik mis thuis heeeeeeelemaal niet ;)

Dag 188 (163^e loopdag) Ammernas (25km)

Ik had al op de kaart gekeken en wederom niet echt een bijzondere dag. Het merendeel liep ik langs de kant van een meer op dat niveau waardoor klimmen en dalen er niet echt inzat. In de weinige afdalingen van de dag heb ik het toch nog voor elkaar gekregen om door m’n enkel te gaan en languit op m’n tronie te gaan. Pijn, modder, stenen, auw & shit. Uiteraard is het in de lage berkenbossen zo dat als je langer dan 5 seconden stil staat er direct muggen op je in komen steken waardoor me de kans niet eens gegund werd om normaal te herstellen. Rotmuggen. En doorlopen maar weer. Vlak voor Ammernas kwam ik nog een Nederlandse camper tegen en heb een praatje met de bestuurder en z’n vrouw gehouden. In return kreeg ik een zakje fisherments friends! Haha.. Best lekker, en dat verkopen ze hier nergens. In Ammernas twee behulpzame dames tegen het lijf gelopen die me lieten zien waar het hostel zat http://www.ammarnasfishing.com/ Echt superaardige mensen waar ik ook weer gratis mocht slapen. Wil je ooit nog vistochten e.d. doen, ben je hier aan het juiste adres. Grappig was dat er ook ee Sami-trouwerij aan de gang was, waardoo er een paar honderd mensen in traditionele kledij rondliepen. En aangezien de lokale winkel al dicht was, en ik geen eten had mocht ik van mezelf voor het eerst sinds lange tijd uit eten!! Ze hadden maar een restaurant in het dorp, en die zat in mijn hostel, waar ook de enige bar van het dorp was. Heerlijk Eland-biefstuk gegeten en lekker wat pilsies gedronken, en de zoon van de eigenaar maakte er een schappelijk prijsje van voor mij. De volgende dag dus een rustdag! Ik was door de twee vrouwen van gister bij hun thuis uitgenodigd om met hun gezinnen te komen lunchen. Dus werd ik om 13:00 opgehaald en zat ik aan een overheerljke luch van versgebakkenzalm. Waren ook erg gezellige mensen met een zoon van 24 en ze woonde op een locatie waar je van kan dromen. Een leuke middag gehad dus met veel Zweedse gastvrijheid. Daarna zijn ze nog met me naar de supermarkt gereden om mijn boodschappen te betalen, en vervolgens hebben ze in het hostel ook nog een diner voor mij betaald, en zat ik dit maal aan een heerlijke rendierenstoofpot. Dit dorp heeft namelijk de grootste rendierenslachterij van het land als ik het goed heb. Weer lekker bijgekomen, en morgen weer de wildernis in!

Nog een leuk laatste detail! Ik sprak mijn broer vandaag en hij komt samen met m’n Pa de 1^e en 2^e week van augustus op bezoek! Helemaal super, want nou ga ik het proberen te plannen dat ik dan ook op de NoordKaap aankom, en dan is het aftellen wel officieel begonnen volgens mij want dat houdt in dat ik over 5 weken al niet meer in m’n eentje hier rondloop.

En weer een update!

Een persoonlijke noot vooraf!

Tijdens het vorm geven van deze reis heb ik een kluis voor mijzelf gebouwd. Alleen tot 3 weken geleden had ik helemaal niet door dat ik in een kluis zat! Deze kluis werkt niet zoals normale kluizen op een code of door middel van een tijdsslot. Neen, mijn kluis werkt op gelopen kilometers en de deur opent zich pas na 6200KM op de Noord Kaap.

Begrijp me niet verkeerd want ik vind het avontuur op zichzelf nog steeds een bijzondere en mooie ervaring, maar ik ben momenteel even klaar met het iedere dag alleen weer op pad te gaan. En ondanks dat ik bijna om de paar dagen wel interessante mensen ontmoet neemt dat het gevoel van eenzaamheid wellicht een paar uur weg, maar zodra je weer 30 kilometer verder moet lopen ben je dus weer alleen. Ik denk zelfs als er iemand uit NL nu 5 dagen mee zou lopen dat dat uiteraard heel mooi is, maar daarna ben ik wederom… Alleen. Ik krijg ook geregeld advies van mensen om mij heen om dan een paar dagen ergens te blijven. Maar A. dat is niet mijn eigen thuis en B. Daarna moet ik alsnog twee maanden alleen lopen. Dus dat lost ook niets op.. Doorlopen is het enige remedie maar tevens de bron van mijn dipje...

Gelukkig hoef ik nog maar minder dan een kwart af te leggen om mijn prestatie te verwezenlijken, en ik kan niet wachten om weer even onder de mensen te zijn. En daarmee bedoel ik “mijn” mensen. Familie, vrienden en bekenden. Volgens mij heb ik ze nog nooit in m’n leven gemist tot nu.

Opgeven staat gelukkig niet in mijn vocabulaire, maar je kan het vergelijken met dat je over twee maanden een carriereswitch gaat maken. Ondanks dat je oude situatie ook niet heel slecht was kijk je uit naar de vernieuwing. Nu na meer dan 6 maanden lopen ben ik weer toe aan vernieuwing en andere uitdagingen dan slaapplekken en eten zoeken! En als je ergens werkt zul misschien in de laatste periode de kantjes er een klein beetje van lopen, maar dat heeft in mijn situatie geen nut aangezien dat de kern van mijn taakomschrijving is haha.. Kan het mezelf dus ook niet makkelijker maken.

Anyway… ik ben nog steeds blij met alle ervaringen en impressies, en als dit is afgerond (sorry dat ik mezelf even op de borst klop) heb ik een prestatie neergezet waar ik met recht trots op kan zijn. Dus Le Belle, even een trap onder je reet en sjouwen weer!!

Mocht je het leuk vinden me een pep-smsje te sturen wordt dat momenteel zeer gewaardeerd omdat ze daadwerkelijk een positief effect op me hebben heb ik gemerkt. Dus niet Facebooken of Gastenboeken.. maar smsen! Haha.. 004670 3819399

En de foto’s staan http://www.flickr.com/photos/56603631@N07/?saved=1 hier!

Dag 173 (153^e loopdag) Gubbhogen

Vandaag dus weer wandelen. Een groot gedeelte van de dag op een gravelpad gelopen. Deze liep bijna 20 kilometer paralel aan een mooi meer, en volgens mij kwamen er maar 5 auto´s in 4 uur voorbij rijden dus lekker rustig zeg maar. Verder had deze dag vrij weinig te bieden. In de avond kwam ik langs een windshelter (houten hutje met open voorkant) aan het meer waar ik prima in kon slapen aangezien het niet meer zo koud was. Ik had even niet aan de muggen gedacht die in steeds grotere getalen op komen zetten in de avond, maar gelukkig dachten ze wel aan mij. Uiteraard kon ik mijn muggennet (klamboe voor over m’n hoofd) nergens vinden, dus mezelf maar met DEET ingesmeerd. Dit is een zeer giftige anti-muggen olie, dus die gebruik ik liever niet. Toen ik wakker werd had ik maar 6 muggenbeten op m’n gezicht, dus dat viel volgens mij nog wel mee. Owja, het wordt ook niet meer donker. Je kan om 00:30 nog een boek lezen buiten en om 03:00 komt de zon alweer op.

Dag 174 (154^e loopdag) Norråker

Toen ik vanmorgen wakker werd was ik niet zo blij. Het stormde windkracht 7 en daarbij regende het als een malle!! Lekker begin van de dag als je in een half-open hut ligt. M’n spullen bleven merendeels droog, en gelukkig klaarde het na een uurtje ook weer op. De storm bleef wel de hele dag doorgaan, en helaas fungeerde mijn backpack geregeld als zeil waardoor ik wel wat moeite had om recht op m’n benen te blijven staan. Rond 12en liepen er opeens twee mensen met een krat pils achter mij. Beetje gek zo midden op een landweg uiteraard, en ze hadden een hoger tempo dan dat ik had. Dus even gevraagd wat ze aan het doen waren. Een Duitse cafe-houder in het dorp had hen wijsgemaakt dat het in Duitsland een traditie is om eens per jaar met de klanten een speurtocht te doen van 10 kilometer. Daarbij kreeg je dus een krat pils mee die voor dat je de tocht had afgemaakt op moest zijn. Haha.. Wel een gezellige speurtocht. Ben een flink eind met hen opgelopen en liep dan ook lekker aan het bier om 12:30. Gezellige mensen en door hun belachelijk hoge tempo (omdat ze wilde winnen) en het bier was ik om 13:00 eigenlijk best stuk. De rest van de dag door bos, bos en bos gelopen. Daar hebben ze hier namelijk best een hoop van. Rond 18:00 was ik op een camping en na een belletje met de eigenaar mocht ik wederom gratis in een hut slapen. Heel fijn omdat het buiten nog steeds stormde. Toen ze de sleutel kwam brengen was ze zeer onder de indruk van mijn reis, en werd ik ter plekke uitgenodigd om te eten met haar, haar zus en haar haar schoonzus en kinderen. Hun mannen waren met z’n drieen op rondreis in Amerika, en ze wilde graag wat van m’n verhalen horen. Zij woonde ook weer zo belachelijk mooi! 2 woonhuizen, 3 bijgebouwen en een sauna op een stuk grond van 25 hectare voor €35.000,- En dat alles aan een meer!! Op het menu stond, door vader geschoten, Elandbiefstuk! Dus dat was genieten. Kijk even op http://www.norraker.nu/ de website wordt vernieuwd werd me verteld..

Dag 175 (155^e loopdag) Rajastrand

Ik zag het al op de kaart staan gister. 1 lange rechte gravelweg van meer dan 40 kilometer. Zucht. En zo rond de 30 kilometer moest het mooie gehucht Rajastrand liggen. Op deze hele dag zijn 3 auto’s mij gepasseerd en zonder m’n Ipod was ik gek geworden vandaag. Links 15 meter hoge bomen, en rechts het zelfde uitzicht. En 1 lange stoffige weg die er doorheen loopt. Owja, ik moest 1 keer links aan houden.. Spannend hoor. In Rajastrand aangekomen zag ik dat er iemand Stuga’s verhuurde, en na mijn praatje mocht ik gratis in een mooi optrekje slapen. Kreeg ook nog een blikje Fanta van de beste man en er was wireless internet. Dat hebben ze dan maar mooi wel weer in Rajastrand. Kijk even op http://www.birribissen.se/index.htmlDan zie je waar ik was en wat je hier toch nog allemaal kan doen

Dag 176 (156^e loopdag) Borgafjall

Vandaag nog 13 kilometer over die stofweg, en dan 27 kilometer, zonder afslagen, over een asfaltweg. Jeej. De uitzichten werden wel weer mooier en mooier omdat ik langzaam aan een berg gebied in loop, dus dat scheelde iets. Leuk moment van de dag was dat ik door een medewerker van Giel Beelen (3FM) werd gebeld dat ze me de volgende ochtend om 06:45 in de uitzending wilde hebben! M’n broer had een mailtje gestuurd, dus ontzettend bedankt daarvoor! Dat maakte deze hele dag uiteraard goed. Wat verder ook een leuk vooruitzicht was, was dat ik de aankomende dagen het vakantiehuis van de ouders van Anna mocht bewonen. En oi oi oi.. wat een vakantiehuis! Ergen midden op een heuvel, met bubbelbad op het zonnedek, een sauna, 2 sneeuwscooters (kon ik helaas niet gebruiken omdat er geen sneeuw meer was haha..) En alle rust en ruimte die iemand zich kan wensen. En het uitzicht is ook echt belachelijk mooi. In dit geval was het trouwens niet erg om alleen te zijn, omdat ik tegen niemand m’n verhaal hoefde te vertellen en met niemand rekening hoefde te houden. Dus lekker filmpjes gekeken, gitaar gespeeld, andere creatieve bezigheden gedaan, heerlijk uitgeslapen, kleren gewassen, in de sauna geweest, nog een keer in de sauna geweest en de vriezer zat vol en daar mocht ik ook van nemen. Helemaal top, en ben de ouders van Anna dan ook zeer dankbaar dat ik hier mocht zijn. En dus ook nog bij Giel in de uitzending! Moest wel even m’n wekker zetten op m’n vrije dag, want om 06:45 ging ik live. Uiteraard had ik dat er graag voor over. Een leuk gesprek was het resultaat, en volgens mij heb ik geen belachelijke dingen gezegd. Daarbij wilde ze me over een tijdje (als ik wat leuks te melden had) nog een keer in de uitzending hebben. Hoe mooi is dat? Ow… en verder heb ik op mijn dag naar Borgafjall toe mijn 5000KM grens bereikt!! Nog maar 1200KM te gaan.. Tot straks dus!

Nog 1 ding: kom net bij de supermarkt vandaan, en deze is zo groot als een campingsupermarktje, met een piepklein assortiment. En aangezien ik de aankomende 7 dagen geen winkel tegen kom heb ik nu 1,5 kilo havermoutpap bij me voor zowel ontbijt als lunch, 1,5 kilo rijst, 1 kilo pasta, 4 blikken tonijn 3 zakjes aanmaak carbonara saus en 7 repen chocola. En ook nog 500 gram bruine suiker om de havermout enigszins te verteren te maken. Haha.. Kariger dan dit wordt het niet.

Een iets minder spectaculaire blog..

Foto’s staan hier! : http://www.flickr.com/photos/56603631@N07/?saved=1

Dag 165 (149^e loopdag) Svenstavik

Vandaag ben ik bij de Tourist Office afgezet in het dorp om vanaf daar weer verder te lopen na wat informatie vergaard te hebben. Hier trof ik een ontzettend leuke gast die zeer hulpvaardig naar mij toe was, en bakken met info kreeg. Een gedeelte van alle info was allerminst leuk. Het zou in het natuurgebied waar ik zou gaan lopen de aankomende dagen gaan stormen met sneeuw! Daarbij waren een aantal van de schuilhutten gesloten waardoor ik op mijn tent was aangewezen en moest ik weer ruim een week over rotsen en ellende heen lopen. Aangezien ik nog last van mijn enkels had en amper bekomen was van mijn laatste ellendige avontuur heb ik een verstandige keuze gemaakt. Toen ik op de kaart keek en een rechte streep naar het westen trok kwam ik bij een plaats uit waar de bus vanaf hier heen ging. Dus van zuid naar noord heb ik niet gesmokkeld, maar ben wel iets van 150 kilometer landinwaarts gegaan omdat ik vanaf daar weer op een normale manier naar het noorden kon lopen. Ik moest deze keuze nu eenmaal maken omdat ik anders een enkel zou breken of tijdens een sneeuwstorm in m´n tent zou zitten. Dus toen ik in Klövsjö aankwam weer voor het eerst sinds tijden op een normale weg gelopen, wat ook lang niet gek was. Daarna liep ik een stuk over het spoor waarbij ik opeens een moeder eland, en even later ook nog een baby-eland tegenkwam! Was een leuke ervaring, en ik probeer het filmpje op Flickt te zetten. Die avond op een hele mooie plek in m´n tent geslapen wat ook al weer een tijd geleden was.

Dag 166 (150^e loopdag) Tandsbyn

Het plezierig lopen op de normale weg verging me al weer snel, aangezien ik deze dag lekker in de regen langs de normale weg mocht lopen. Pauze houden deed ik in een oude houten schuur, en dat was wel het mooiste aan deze dag. Even droog zitten. Bij de Vandrarhem in Tandsbyn aangekomen mocht ik gelukkig weer een nachtje gratis en droog overnachten. En ze hadden ook nog een blikje met tomaten in purree ergens staan waardoor ik mijn tonijn en pasta nog iets meer inhoud kon geven. Anders werd het wel heel karig allemaal. Nog even een film voor het slapen gaan, en dan morgen naar Michiel en Anna toe.

Dag 167 (151^e loopdag) Ostersund

Toen ik in de ochtend wakker werd was de hele familie van de eigenaar rondom de vandrarhem aan het opruimen en wilde allemaal mijn verhaal horen. Gelukkig hoefde ik vandaag niet al te ver te lopen waardoor ik wel wat tijd over had. Daarna nam de schoonzoon mij ook nog even mee naar een mooi meer omdat ze me dat graag wilde laten zien. Leuke en hartelijke mensen weer bij http://www.angstagarden.se/ Ga er eens langs zou ik zeggen! Hierna ging ik dus naar Ostersund waar Michiel Neuman woont met zijn vrouw Anna en 1,8 jaar oude Nouk en 12 weken oude Tijn. Michiel is opgegroeid in dezelfde straat als dat ik ben in Borger, alleen was hij wel 6 jaar ouder. Dus we “kennen” elkaar wel, maar daar was alles wel mee gezegd. Door Facebook hadden we al een tijdje contact en was ik voor een paar dagen welkom. Dus ik liep een korte vakantie tegemoet, en dat was lang geen vervelend gevoel.

Dag 168/169/170

Tijdens deze drie dagen vakantie heb ik het erg rustig aan gedaan allemaal. Een avond met Michiel en zijn klasgenoten wat wezen drinken in de stad, een cadeautje voor mezelf gekocht en lekker gegeten! Nog wezen vissen met Michiel, maar niets gevangen, ’s nachts wakker geworden van kleinde brullende (maar hele lieve) kinderen, en dat nog 4 keer haha.. De zus van Anna was er ook met haar hond, dus nog de hond uitgelaten, Champions League en films gekeken. En heel veel niets gedaan! Ik heb van Hanwag nog weer een nieuw paar schoenen gekregen waarmee ik de het moeilijkste stuk van mijn reis straks zonder breuken in mijn enkel moet kunnen volbrengen. Dus bij deze wil ik Gerard Everts van www.Hanwag.nl even ontzettend bedanken voor het snelle meerwerken! ’s Middags belde ik hem, en nog geen anderhalfuur later liep ik de Naturkompaniet in Ostersund uit met nagelnieuwe top schoenen!! Verder heb ik ook niet al te veel over deze drie dagen te vertellen, behalve dan dat ik het erg chill gehad heb, en daarom nog een maal! Michiel & Anna ontzettend bedankt dat ik zolang bij jullie kon blijven. Owja, van een vriend van Michiel die in de natuur werkt nog kaarten gekregen voor de aankomende periode, ook nog 1000 tips en z’n vrouw had een calorie-rijke chocoladecake voor mij gebakken zodat ik de aankomende periode ook zou overleven. Erg leuk dat ze dat voor me gedaan hebben.

Dag 171 (152^e loopdag) Osterasen

Vanmorge dus met m’n nieuwe schoenen op pad gegaan. Goeie C-categorie wandelschoen, dus ’t liep allemaal wat stroever dan eerder, maar m’n enkels zijn goed ingepakt voor als ik straks de bergen weer in ga. Helaas heb ik op mijn kaart gekeken en weet ik dat ik de aankomende drie dagen langs de E45 loop. Volgens mijn kaart is er namelijk geen andere manier om van zuid naar noord te lopen helaas. Of ik moet een rot eind om gaan lopen, en dan heb ik ’t over meer dan 50 kilometer! Dus helaas. Toen ik op de camping aankwam was deze helaas nog gesloten, maar de eigenaar wilde voor mij wel een hutje beschikbaar stellen. www.osterasenbyn.se is de camping! Ze hadden zelfs een houtgestookte sauna die ik even goed op tempratuur gebracht heb. Zo heerlijk om daar te zitten dan. Vuur stoken, een gloeiende sauna en een ijskoude smeltwaterrivier om daarna in af te koelen. Ondanks dat er niemand was om deze vreugd mee te delen, was het wel heerlijk haha..

Dag 171 (152^e loopdag) Hammerdal

Toen ik vanmorge wakker werd regende het er al vrolijk op los. Vervolgens heb ik een hele dag langs de snelweg gelopen waar vrachtwagens om de paar minuten een spray aan regen/stof/prut in mijn gezicht gooide aangezien ze op 30 centimeter van me vandaan voorbij kwamen denderen. Heerlijk. Het heeft al met al wellicht een uurtje niet geregend vandaag, dus was al vrij snel helemaal klaar met deze dag. Uiteindelijk kwam ik weer bij een camping terecht www.camproute45.com die gerund wordt door de familie van Veen. Nederlanders dus. Er stonden ook 2 andere Nederlandse stellen op de camping, en later kwam er nog een Nederlandse camper bij. Moet niet gekker worden! Gelukkig wilde ze mij ook sponsoren met een stuga, waardoor ik wederom lekker droog sliep. Eerst heb ik nog met het laatste stel, die uit Eindhoven kwamen, koffie en wijn gedronken en een gezellige avond gehad. Erg bedankt allemaal voor de gastvrijheid.

Dag 171 (152^e loopdag) Stromsund/jarvsand

Vandaag alweer een dag langs de snelweg! Jeej.. wat een vooruitzicht. Het weer was wel lekker, en van michiel heb ik een kleine 10 gigabyte aan muziek meegenomen en daar begin ik door deze dagen al aardig wegwijs uit te worden. Over het lopen opzich kan ik kort zijn. Saai! Meer heb ik er niet over te melden eigenlijk want die snelweg ben ik beu! Toen ik bij de camping aankwam bleek deze helaas gesloten te zijn, dat is natuurlijk jammer. Wonder boven wonder stond er een Nederlands stel naast mij die ook op de camping wilde staan en nu dus door moesten rijden. Gelukkig wilde ze mij een stuk meenemen naar de volgende camping waar ze ook heen wilden. http://www.siberianadventures.info is waar we toen uitkwamen. Richard en zijn vrouw waren te zien bij “lk vertrek” omdat zij hun leven in Zweden wilden voortzetten met siberische-husky-vakantie’s. Ze hebben iets meer dan 50 slee-honden waar ze in de winter tochten mee maken. Daarbij verhuren ze kamers en hebben ze een camping en importeren daarbij ook nog eens hondevoer vanuit Nederland voor de Zweedse markt. Gelukkig mocht ik ook een nachtje blijven op hun domein! Ook waren er twee stagiares aanwezig uit Nederland met wie ik lekker gegeten en tv gekeken heb. Nerderlandse tv wel te verstaan. Dus lekker het 8-uur journaal met het bord op schoot. Ik was tevreden haha..

Dag 172 Rust

Vanmorgen had ik me goed verslapen! Werd om 10:30 pas wakker en schoot gelijk in de stress. Toen bedacht ik me opeens wat ik in Ostersund te horen had gekregen, en dat was dat ik waarschijnlijk te vroeg in het seizoen aan het lopen ben. Ik heb een hele grote kans dat ik bepaalde rivieren nog niet kan oversteken omdat er te veel smeltwater momenteel is, dus dat ik beter even rustig aan kon doen. Toen ik mij dit herrinerde heb ik gelijk m’n hartslag maar even naar beneden gebracht en aan Richard gevraagd of ik, in ruil voor wat arbeid, nog een nachtje mocht blijven hangen. Ik wilde er graag wel even wat voor doen, anders voelde het nogal gek omdat er namelijk ook genoeg te doen was. Gelukkig vond hij het goed en heb ik samen met hem in de middag wat klusjes gedaan. Best lekker om even aan het werk te zijn. ’s Avonds weer met de dames gegeten, en even later kwamen er nog wat lokale mensen langs om een potje te poolen en wat te drinken. Was weer een leuke avond, maar het is alweer na 12en, dus ga nu tukken anders verslaap ik me morgen waarschijnlijk weer.