Issie weer.. de opvolgblog

Als je alleen van andermans ellende houdt moet je de laatste dag eventjes lezen!

Foto's staan hier: http://www.flickr.com/photos/56603631@N07/

Dag 158 Alweer rust!

Zo.. dat is de derde keer rust in 7 dagen tijd! Moet niet gekker worden. Dit is alleen wel een noodzakelijke dag rust, want mijn tas moet gemaakt worden. Daarbij is dat ook de reden dat ik uberhaupt in dorp ben aangezien hier een kleermaakster is. Aangezien het zo gezellig gister was heb ik eerst maar eens lekker uitgeslapen. Vervolgens beetje m´n blog bijgewerkt zoals te lezen was, en toen wilde iemand me wel naar de kledingmaakster brengen. Waar ik in Frankrijk er 2 dagen op moest wachten, zei de hard werkende dame hier of ik even 5 minuten de tijd had. Aanpakken die handel. Dus binnen 10 minuten stond ik afgerekend en wel met een gemaakte tas weer buiten. Zo kan het dus ook. Toen was het al wel weer 14:00 en aangezien me al weer een maaltijd + nog een nacht in het hotel was aangeboden ben ik maar niet alsnog op pad gegaan. Als wederdienst moest ik wel helpen met het opknappen van het hotel die middag, dus lekker een beetje aan het klussen met z’n allen in de zon. Er kwamen steeds meer buren helpen/praten en volgens mij zaten we met 14 man aan de soep rond 5 uur. Erg gezellig dus weer. ’s Avond lekker met de eigenaren languit op de bank filmpjes kijken en ontzettend lekker Champagne gedronken en krab met reuze-garnalen en pasta gegeten. Kon niet beter. Owja, stelletje grapjassen dat het zijn. Ze zeiden dat 1 flesje wijn met z’n drieen toch wel kon aangezien ik de volgende dag weer moest lopen, kwamen ze met een 3 liter fles rose aanzetten haha..

Dag 159 (145^e loopdag) …… Stugan

In de ochtend werd ik weer naar het Kungsleden gebracht. Eerst iedereen uiteraard nog even vriendelijk bedankt en toen weer op weg de wildernis in. Gister alle boodschappen gedaan voor 5 dagen lopen, dus m’n tas was weer lekker op gewicht. Nu maar hopen dat die schouderband niet weer afknapt! Binnen een klein halfuurtje klimmen was het uitzicht weer identiek aan wat ik 2 dagen eerder achter had gelaten. Besneeuwde heuvels en bergen, vlaktes, bomen en meren. En het voelde heerlijk om daar weer te lopen. Het pad was ook best aardig zonder al te dikke losse stenen waardoor ik normaal kon doorlopen. Na een uurtje hoorde ik opeens een motorgeluid terwijl ik me bevond op een ondoordringbaare keien-woestenij dat volgens mij verdacht veel op het maanlandschap moet lijken. Dus een beetje turen in de richting van het geluid en opeens zag ik daar dus een quad rijden. Een zes-wiels veel te stoer apparaat met een man er op en hond die er omheen sjouwde. Ik dacht even dat die gast gek was om zo een rondje met z’n hond te maken. Maar hij zag mij ook en kwam naar me toe rijden. Ik had op dat moment dus mijn eerste ontmoeting met een echte Saami. Dit is een volk dan in Noorwegen, Zweden en Finland leeft met een eigen taal, cultuur en geschiedenis die zich niet heel erg verbonden met de hiervoor genoemde landen. Deze beste man was dan ook Rendierhouder. Bruut toch? Hele aardige en praatgrage gast omdat hij waarschijnlijk ook niet al te veel mensen tegen kwam. Hij wees naar een piepklein driehoekje ergens op een berg en vertelde dat z’n collega daar in een Tipi lag met een verrekijker opzoek naar beren en wolven die de rendierkalferen willen aanvallen. En om maar even met bewijs op de proppen te komen liet hij me een paar fotos zien van een beer die hij 2 dagen daarvoor had doodgeschoten :’( Ik snap hem ook wel een beetje hoor, en daarbij gaan beren meestal op de vlucht als je waarschuwingsschoten lost en deze deed dat dus niet en ging recht op een paar jonge kalferen af. Toen vond hij dat hij geen andere keuze had om z’n vee te beschermen. That’s life zullen we maar zeggen. Hij vertelde me ook dat hier goed veel beren rondliepen maar dat ze schuw voor mensen zijn. Gelukkig! Een stuk verder liep ik dan werkelijk in rendierenland! Een aantal van die kuddes rende een beetje om mij heen en waren erg nieuwsgierig. Hierna werd het pad weer achterlijk ontoegankelijk en schoot het voor geen klap meer op. Enkel klimmen en springen op grote stenen maar dat had ik natuurlijk ook wel weer kunnen verwachten. Kapot en vermoeid tot op het bot kwam ik uiteindelijk bij m’n shelter aan. Weer een hele nette en mooi Stuga met zelfs kwaliteitsmatrassen in de stapelbedden.. En.. Leen-nike’s! Gewoon heerlijke zittende hardloopschoenen die je daar even mocht lenen voor als je binnen rondliep. Super!

Dag 160 (146^e loopdag) Karingsjon

Ontbeten met nog een aardige bodem pasta en champignons van de vorige avond kon ik dus voldaan het pad weer op gaan. In het begin liep het wel redelijk want ik begon met een aantal lange stukken op planken over drassigegrond. Gelijk daarna weer zo’n irritant keienveld. Keien varierend van 30 tot 200 cm waar je op allerlei manieren overheen moet sjouwen en klauteren met 23 kilo bagage in je nek. Toen ik ruim 2 uur over 5 kilometer gedaan had was het tijd voor een berg. Weer helemaal stuk gaan. Verbrandingsoven op 10 en zweten alsof ik een sauna zat. Uiteindelijk bovenaan gekomen met een mooi uitzicht maar d’r waaide een storm over de bergkam met een gevoelstempratuur van rond de 5 graden. Dus ik wilde maar wat graag uptempo die berg af lopen om weer op tempratuur te komen. Ik was niet aan het rennen, maar wel fatsoenlijk aan het tempo maken en toen zakte m’n voorste voet opeens weg. How!!!... ja hoor. Head-First donder ik voorover met dus 23 kilo die achter me aan komt. Ik schamp met de zijkant van m’n hoofd een steen en knal met m’n gezicht in een stuk dik mos. Eerst ligt dus die verrekte tas m’n gezicht ook nog fijn te drukken maar toen ik die van me af kon drukken zag ik hoe achterlijk veel geluk ik hier heb gehad. Want m’n voeten liggen hoger dan m’n hoofd waardoor je dus extra hard valt, en was mijn val nu 2 cm of 1 cm naar links geweest had ik dit nu niet hier getypt. Ik zeg niet dat ik er niet meer geweest was, maar buitenbewustzijn, gat in m’n schedel, gebroken jukbeen en tanden uit m’n mond zouden zeer waarschijnlijk zijn. Aangezien er 23 kilo m’n hoofd een extra zet tegen die kei hadden gegeven. Zoals je kan merken hoe ik er over typ schrok ik er nogal van omdat ik wel VER van de bewoonde wereld en helemaal alleen zonder echte EHBO vaardigheden ben. Wat, nu ik over nadenkt, echt ontzettend stom is dat ik niet van te voren een soort cursus ergens gedaan heb. Dank U engel op m’n schouder. Voor de zoveelste keer in dit leven! Uiteindelijk had ik alleen een paar kleine schrammetje onder m’n haar zitten! Een beetje beduust en rustig verder gelopen goed oplettend hoe en waar ik op de stenen m’n voeten plaats maar de schrik zat er goed in. En na een half uur.. Knak! Dwars door m’n enkel heen, en weer tegen de vlakte aan. Gloeiende T*ring! Wat een schijtdag. Ook weer die tas die als een blokbeton over mij heen ligt . Kon eerst niet meer overeindkomen maar uiteindelijk ging het wel weer. Trillend, moe en kapot kwam ik bij een gesloten Stuga aan. Gelukkig was de deur van het halletje wel open en daar heb ik eerst een uur geslapen, gegeten en bij gekomen. Toen ik met de noodtelefoon naar de Tourist Office belde waarom de deur van de Stuga op slot zat vertelde ze me dat er 4km verder wel shelters open waren. Ok.. even vermannen en nog vier kilometer. In die 4 kilometer ben ik nog een keer door m’n goeie enkel gegaan en nog een tweede keer door m’n al dikke enkel! Ik snap niet wat er vandaag aan de hand is maar ben wel echt even klaar met die keien. Toen ik bij Karinsjon was bleek dit een huis te zijn van Per. Per verhuurde kano’s en huisjes en nog andere dingen aan toeristen, en vond mijn reis heel geweldig en liet mij daarom gratis in een van z’n huisjes slapen! Met internet ook nog eens. Eerst nog een uur geslapen voordat ik ook maar iets kon doen. Ben zelden zo gaar en stuk van een dag lopen geweest, en helaas voelen beide enkels stijf en ellendig aan. Ben benieuwd wat dat morgen moet worden.

Dag 161 (147^e loopdag) Skedbrostugan

Vanmorgen nog even een lekker bakkie gedronken met Per, en als ik wil kan ik een tijdje bij hem werken wanneer deze reis achter de rug is! Zo, heb ik in iedergeval al baanzekerheid aan deze reis overgehouden haha.. Helpen bouwen van nieuwe bungalows, het verhuren van Kano´s en meerdere werkzaamheden waar je niet bang voor stress hoeft te zijn! Die man woont hier ook zo relaxed in de natuur… We zullen zien! Het lopen ging vandaag de eerste tijd best wel aardig. Nog een beetje last van m´n enkels na die rampendag van gister en na een paar kilometer was het weer zo ver. Zwik, knak, shit. Ik baalde echt als een malle. Ik lag dan wel niet op de grond te kruipen dit maal maar de pijn was er niet minder om. Na een kleine 15 kilometer was ik bij een hut, was het alweer 16:00 en vond ik het wel weer mooi geweest. Straks zou ik nog echt m’n enkels breken. Deze hut was zeer mooi en goed voor elkaar dus ik vond het ook niet zo erg om alweer te stoppen. Voor het eerst m’n hengel in elkaar gezet en lekker 3 uurtjes wezen werpen op jacht naar m’n eerste vangst. Drie uur later was ik zeer ontspannen omdat het best leuk was om te vissen, maar de visjes hadden geen zin om te happen naar de baas. Jammer, maar aangezien dit de eerste keer sinds ik 12 was dat ik vis snap ik wel dat ik wellicht niet de juiste techniek/blinker/hengel/weersomstandigheden etc. etc. heb gebruikt omdat ik er namelijk de ballen verstand heb. Lekker avondje gehad met een boek, haardvuur, warme chocolademelk en een storm die buiten aan het tekeer gaan was.

Dag 162 Rust

Toen ik vanmorgen wakker werd deed m’n rechter enkel echt goed veel pijn. En geen pijn die je leuk vind als je 21 kilometer over rotsen moet gaan afleggen om bij de dichtstbijzijnde weg te komen. Daarbij had ik berekend dat als ik vanavond aankwam in het dorp de winkels dicht zijn en het morgen zondag is, zodat ik anders daar een dag moet gaan wachten totdat ik weer inkopen kan doen. Dus lekker uitgeslapen, sneeuw in drinkwater veranderd, veel gelezen en weer een beetje gevist zonder resultaat. Zeer ontspannen allemaal.

Dag 163 (148^e loopdag) Tanndalen

Voordat ik begin met het beschrijven van deze dag wil ik even vermelden dat ik het nog steeds goed naar mijn zin heb, maar dat het soms niet allemaal even mee zit. Ik kan deze dag namelijk niet anders verwoorden dan in een grote aaneengeschakelde klaagzang van ellende. Deze dag staat dan ook zeker in de top 2 van slechtste dagen van mijn reis. Je bent gewaarschuwd!

In de ochtend het huisje weer fris, schoon en gedweild achtergelaten en vol goede moed op pad gegaan. Het terrein was afwisselend zwaar en prima te doen waardoor ik het idee had goed op te schieten. Ik was niet van het pad afgeweken, maar had al een paar honderd meter geen verfvlekker op bomen/stenen gezien die het pad aangeven. En als er iets is wat ik geleerd heb deze reis is het wel: Als je denkt dat je verkeerd zit, dan zit je dat meestal ook. Op de kaart gekeken, maar d’r waren zoveel bochten en kleine meertjes dat ik het daar ook niet met zekerheid op kon achterhalen. Ruim een kwartier teruggelopen door plassen en ellende en daar zag ik het laatste teken. Bleek ik dus wel op de goede weg te zitten. Dus moest ik weer (3^e keer) een kwartier over dat gedeelte lopen. + kaart kijken en nadenken en keuzes afwegen kom ik op een uur achterstand uit. Een stuk later moest ik een klein riviertje oversteken waar je gewoon op de stenen in het water kon staan. No big deal zou je zeggen. Ik heb wel 100 van dit soort stroompjes over gelopen. Maar helaas, natte steen, nat mos, bam. Het is echt genant hoevaak ik onderuit lig de laatste dagen. En dit keer in het water. Doordat ik uiteraard een beetje gefrustreerd op mezelf was liep ik in een straf tempo door. Over het duidelijke pad. Na een tijdje kwam ik erachter dat ik alweer een poos geen verfvlekken gezien had, maar ik liep wel op het duidelijk uitgesleten pad. Wetende wat er vanmorgen gebeurd was ben ik dus maar gewoon doorgelopen. Helaas liep dit pad op niets uit. Kokend bloed en blinde woede namen de overhand omdat ik twee dingen kon doen.

1: een f*cking halfuur terug lopen met het risico dat ik dus wel goed zit, en weer dat eind moet lopen

2: op kompas de juiste richting oplopen en hopen op het beste

Nu heb ik mezelf al wel aardig leren kennen de afgelopen reis (en de jaren daarvoor) dus daarmee wist ik eigenlijk wel dat optie 2 op een fiasco uit zou lopen en waarschijnlijk noodhelikopters en politie voor een reddingsoperatie opgetrommeld moeten worden. Dus m’n verlies genomen en ruim een halfuur terug gelopen. Bleek dus 5 meter na mijn val een klein rotpaadje door een dicht bos heen te leiden die ik moest hebben. Dus na weer een uur verloren te hebben was ik terug bij af. Om het af te toppen werd het terrein ook weer ontoegankelijk zwaar waardoor de traantjes me naderbij stonden dan het lachen. Na ruim 5 en een half uur (met twee x 15 minuten pauze) had ik 10 kilometer afgelegd en was ik bij een schuilhut om pauze te houden. Ik kon m’n horloge niet geloven dat ik deze prestatie neergezet had. Ik zat er aan te denken om zelfs hier maar te gaan slapen want als ik over de volgende 11 kilometer net zo lang zou doen dan was ik om 21:30 pas klaar met lopen.

Na de pauze keek ik er wat zonniger tegenaan, en zag ik op de kaart dat ik veelal boven de 900 meter zou blijven wat inhield dat ik niet door drassig moerasland of van die gekke rots-velden hoef te doorkruizen. Dus voor de tweede keer deze dag vol goede moed er tegenaan. En het liep heel lekker, en m’n inschatting van het terrein klopte als een bus. Dus volle vaart de berg over. Nadeel was wel dat er een regenstorm in m’n nek zat te hijgen waardoor ik me als een bang hert voelde dat opgejaagd word door een bosbrand. Die storm zag er allerminst behaagelijk uit waardoor ik bijna aan het rennen was. Daarbij in mijn achterhoofd houdende dat als ik nu met volle vaart door m’n enkels zou gaan de banden binnenin mijn enkels weleens konden afscheuren. Maar alles bleef goed, en op wat striemende natte wind na kreeg de storm geen grip op mij! Op een gegeven moment moest ik weer wat afdalen en was het weer een drassigmoeras. Sompige mosgrond waardoor iederestap zeer zwaar is om te zetten, en de vaart er wel een beetje uit werg gehaald. Ik volgde gewoon de route die op de kaart stond, en met de wintermarking die ik om de 20 meter zag kon ik er ook niet naast zitten. Toen ik dus op een punt kwam waar een brug over een smeltwater rivier had moeten zijn, maar er niet was stond ik ook wat gek te kijken. Shit. En nu? Ruim een halfuur stroom op- en afwaarts gewandeld opzoek naar een goed punt om de oversteek te maken. Ik kwam er alleen helaas niet onderuit om mijn Teva’s (Bedankt Jan) aan te doen. Teva’s zijn het soort schoeisel waarvan ik altijd heb gezegd tegen m’n vader; Pa, als ik deze dingen oooooit draag mag je van kant maken. Ik heb (nouja, had) echt een vreselijke hekel aan die dingen. Dus, terwijl het 5 graden met regen en wind is, sta ik aan de rand van een deels door sneeuw bedekte ijs-smeltwater rivier met dikke keien op de bodem te doorkruizen op blote voeten met wat plastic om m’n zolen en 23 kilo op m’n nek. Alle ingredienten voor “Funniest-home-videos” waren wel aanwezig. Behalve de geep die het allemaal moest filmen dan. Wonder boven wonder verliep het allemaal vlekkeloos, behalve dan dat ik het gevoel had dat iemand met duizend naalden in m’n kuiten en voeten zaten te steken door de kou. Ik voelde me ook best trots dat het me allemaal gelukt was en het dorp op nog maar 4 kilometer, ofwel een uurtje, lopen verwijderd was.

Wat er toen gebeurde heb ik eerlijk waar geen zin in om uitgebreid te beschrijven. Waar het opneer komt was dat ik eindelijk op een verharde weg was (jeeej), maar dat ik daar weer afgegaan ben om een winter-sneeuwscooterpad te volgen wat een flink stuk zou afsnijden. Vermoeid en versuft door de hele dag heb ik niet goed op de kaart gekeken en mezelf zo ontzettend hard gefoet. Voor diegene die niet weten wat foeten is, het staat ongeveer gelijk aan jezelf in het gezicht spugen, je eigen glazen ingooien en ga zo maar door. Hoe ik het voorelkaar kreeg weet ik niet maar binnen een kwarties zat ik zo vast tussen moeras, riet, en struikgewas dat ik eigenlijk gewoon echt vast zat. En nog maar geloven dat het een stukje verder wel beter is, en vooral niet terug gaan hoor. Tot aan m’n knieen (ja dan lopen je hoge schoenen ook vol) in de drek worstelen met bomen. Een uur lieve lezers, ruim een uur heeft het me gekost om (net in googlemaps bekeken) nog geen 200 meter af te leggen. En voor het eerst tijdens deze reis wist ik ECHT niet meer wat ik doen moest. Helemaal afgepeigerd en onder het zweet en modder heb ik mezelf naar drogere grond weten te worstelen en kwam ik op de weg uit die ik lang daarvoor had verruild voor een pad wat duidelijk geen pad was. En het was dus alsnog 21:15!!

Ik kan moeilijk mijn taalgbegruik netjes houden toch over te brengen hoe ik me op dat moment voelde, dus ik laat het hierbij en je mag er zelf een invulling aan geven.

In het dorp op soppende schoenen aangekomen bleken alle drie de hotels gesloten te zijn. Tuurlijk, waarom ook niet. En het regende ook nog eens. Een beetje radeloos klopte ik dus bij een groot huis aan om te kijken of zij wellicht een hotel/B&B/stal/greppel wisten waar ik droog kon liggen. En (finally) lucky me, ik klopte aan bij het juiste huis. Sven en Agnetha zijn twee ontzettend openminded mensen met wie het direct goed klikte en ik mocht een nacht blijven! Ze wonen in een oud restaurant en hebben heel lang pleegkinderen opgenomen terwijl ze zelf ook vier kinderen hebben. Agnetha doet niet anders dan kinderen en ouderen in problemen helpen om hun leven weer op de rails te krijgen. Je zou ze niet in het hokje van “normale” mensen kunnen stoppen met hun leefgewoontes en hobby’s en dat maakt deze ontmoeting ook zo mooi. Buiten het feit dat ik echt een droge plek nodig had ben ik gewoon ontzettend blij dat ik hier beland ben. Wat is het toch goed dat er mensen op de wereld zijn die anderen graag helpen, want compleet nat en onder de modder in een natte tent in de regen was iets waar ik weinig trek in had.

En weer een nieuwe Blog!

Foto’s zijn zoals gewoonlijk hier weer te vinden! http://www.flickr.com/photos/56603631@N07/

En bellen/smsen mag nog altijd naar 0046 721 912 904

Foutjes kunnen her en der nog steeds voorkomen! Ik heb nog steeds geen spellingscontrole in Word.

Dag 148 (137^e loopdag) Hagfors

Vandaag zou het dan eindelijk weer even echt lekker weer worden. Binnen een uur liep ik dan ook al in m´n kortebroek rond. De dag was afwisselend tussen stoffige en rustige zandwegen en geasfalteerde verlaten wegen. Zeer rustig al met al. De pauze hield ik bij een extreem rustig meertje waar het water gladder dan een spiegel was (foto!) De natuur is keer op keer weer verbazingwekkend mooi hier, en ben zeer blij dit land voor het (Scandinavie in z’n geheel eigenlijk) voor het laatst te hebben bewaard. Ook heerlijk is dat J&M nog steeds vakantie aan het vieren zijn, en zodoende kwamen ze mij op een zandpad in de brandende zon een lekker koud blikje cola brengen haha.. Roomservice, maar dan in the middle of nowhere! Drie kwartier later liep ik langs een huis met een Nederlandse auto ervoor, en toen ik twee personen in de tuin zag zitten toch maar even hallo geroepen. Twee minuten later zat ik aan een lekker koud Amsteltje en Friese metworst samen met Johan en Houdrie Slofstra van www.vakantiestulpje-Zweden.nl Deze mensen kopen om de zoveel tijd een Zweeds verpaupert huis, knappen het eigenhandig weer helemaal op om het vervolgens weer te verkopen en weer wat nieuws te kopen. Hobby & vakantie gecombineerd enkele weken per jaar, en zo levert de vakantie uiteindelijk geld op in plaats van dat ’t geld kost. Leuk jullie ontmoet te hebben en uiteraard ontzettend bedankt voor de aangename en onverwachte pauze. De camping waar we gingen slapen bleek er niet te zijn waardoor we “gedwongen” moesten wildkamperen. Aan een verlaten meertje ergens aan ’n verlaten weggetje in alle stilte bij een ondergaande zon lekker gegeten, vuurtje gestookt en tot 01:00 heerlijk buiten gezeten. Wat een ontzettend rustgevende en chille avond was dit. Geen boek, geen laptop en geen telefoon. Gewoon een vuurtje in leven houden haha..

Dag 149 (138^e loopdag) Tyngso

We kampeerde precies op de weg waar ik moest zijn, dus kon lekker vroeg op pad en zat direct op de goede weg. Ik kwam nog een bevroren riviertje tegen, dus vroeg me af hoe intents koud ’t geweest kan zijn dat er na zoveel zonnige dagen nog steeds bevroren riviertjes zijn! De dag was eigenlijk identiek aan de dag ervoor. Achterlijk veel bomen, en 3 auto’s gezien op de hele dag. Spitsuur in Zweden. Dit keer kreeg ik een lekker broodje van de bakker ipv cola wat ook nog een verschil was. Het laatste stuk kwamen J&M mij tegemoet lopen waardoor we het laatste uur met z’n drieen liepen. ’s Avonds sliepen we bij Tyngsjo Vildmark http://www.tyngsjovildmark.com/ Die een mooi park met grote blokhutten hebben. Hier mocht ik een avondje gratis gebruik van maken en ook internet was aanwezig waardoor ik even met wat vrienden heb kunnen skypen. En wat is het toch fijn zonder zware rugzak.

Dag 150 (139^e loopdag) Appelbo/Vansbro

Volgens de kaart werd dit weer een dag zoals de afgelopen dagen. Kilometers bos, geen bebouwing, stofwegen en lekker weer. Het lopen ging geweldig lekker waardoor ik al 4 uur zonder pauze lekker aan het trappelen was. Toen kwam er opeens een Nederlands campertje de bocht om rijden die ik uiteraard even aanhield om een praatje mee te maken. De bestuurder was Roel Korbee. En Roel bleek een hele interessante man te zijn. Hij is boswachter in Twente (als ik het goed onthouden heb?) en heeft hier een blokhutje aan een meertje in het midden van het midden van nergens. En dan nog een stukje verder! Wat een mooie locatie voor een huisje (met sauna!) is dat zeg. Hij was er samen met z’n twee wolfshonden op vakantie, en aangezien dit de eerste dag was had hij nog appelgebak van de Albert Heijn bij zich! Dus lekker aan de koffie met gebak hoor. Wat bijvoorbeeld uniek (voor mij) en mooi aan hem is, is dat hij nooit binnen slaapt. Nooit! Ook niet in Nederland. Hij slaapt immer in zijn bivakzak. Een soort grote slaapzak maar dan dikker, steviger, groter en bestand tegen veel meer weertypes waardoor je geen tent hoeft op te zetten. Kun je nagaan, heb je twee huizen; Slaap je altijd buiten haha.. Echt zeer leuke en informatieve twee uren met hem zitten praten. Van het looien van leer met een papje van hersenen & dierlijk-vet tot en met het drinken van bloed om in leven te blijven. Het was soms moeilijk om m’n kaken van verbazing nog bij elkaar te houden maar als je ooit gaat survivalen dan kun je van Roel wel het een en ander leren! De tijd vloog veel te snel voorbij, en helaas moest ik weer verder met mijn eigen avontuur. Toen ik werd opgepikt door J&M hadden ze al een mooie kampeerplek gezien. Wederom wildkamperen werd het. Het grote “neus in de boter” verhaal was weer van toepassing hoor. Briljant uitzicht, veel stookhout (van de buren J), lekker eten, groot meer en een roeiboot. Dus in de brandende zon van 17:00 een rondje wezen roeien en daarna weer extreem goed en veel gegeten. Hierna bij een knetterend haardvuurtje (ook om de muggen op te laten donderen) met een muziekje op de achtergrond heel lang niets gedaan. Ja, het is momenteel een zware reis voor mij met deze hulp haha.. Dit leek me ook de perfecte nacht om Roel even te immiteren, en heb dan ook lekker buiten geslapen op een grondzeiltje. En man, wat heb ik heerlijk geslapen met al die dierengeluiden om mij heen.. Ik wil hier niet meer weg!

Dag 151 (140^e loopdag) Lima

Vanmorgen heerlijk wakker geworden aan het water. Vanaf 03:30 werd het al weer lichter, en was dan ook zeer blij met mijn oogkap die zorgt dat de zon me niet om de haverklap wakker maakt. Toen ik rond 07:00 opstond was het water spiegelglad en heb een heerlijk koud ochtendbad/douche genomen. Da’s nog eens goed fris wakker worden! Het lopen stelde echt geen klap voor vandaag. 1 rechte weg. Geen bochten, geen afslagen gewoon de rivier aan m’n rechterkant houden en doorlopen. Ook geen inspirerende mensen ontmoet of iets leuks gezien. Ik heb wel een hele hoop sneeuwscooters gezien waardoor ik vermoed dat de winters hier wel sneeuwrijk zullen zijn. Toen J&M me weer oppikte vertelde ze me dat onze camping van vanavond een sauna had en een warme recreatieruimte waar ik prima kon tukken. Dus voor het eten even flink lopen zweten in de suana, en toen een ovenschotel per persoon verorberd. Ik kan niet meer op de naam komen momenteel, maar het was Grieks, met aubergines, gehakt, kaas en aardappelen. Puntje van m’n tong ligt het.. grrrr (ik schrijf dit in echt ver van de bewoonde wereld momenteel dus kan het aan niemand vragen of opzoeken!) AAAAahhhrrrghhhh.. 5 minuten zijn verstreken en ik krijg m’n gedachten niet meer van die stomme Griekse naam af! Is het mousaka? Of Souflakie? HELP…! Ok, even nieuw hout op het vuur gegooid, even naar buiten gelopen. Adem in Adem uit.. Het komt wel.. Het is goed zo.. In iedergeval, prima geslapen die avond!

Dag 152 (141^e loopdag) Salen

’s Ochtends na het ontbijt werd ik door J&M weer op mijn route afgezet wat betekende dat ik weer een hele dag paralel aan de rivier mocht lopen! Hier kan ik gek genoeg weer niets over vertellen. Behalve dan dat het drukkend en vies warm was waardoor het lopen eigenlijk voor geen meter ging. Zware benen en constant moe. Toen ik in Salen was kwamen J&M daar ook heen om mij op te pikken. Bij de Tourist Office van Salen kwam ik erachter dat ik een probleempje had. Ik wilde namelijk het Kungsleden (het Koningspad) vanaf hier helemaal (ongeveer 800 km) tot het einde volgen, maar er werd mij verteld dat er absoluut niets open was aan winkels of restaurantjes in deze regio. Alles draait op het winterseizoen en 2 maanden zomerseizoen. Daartussen is alles gesloten en alle kleine dorpjes uitgestorven. De enige andere optie die ik had was weer langs de weg noordwaarts te lopen. En dat doe ik al zo lang dat ik even een dip en een dilemma had. Volgende dag hield ik even een rustdag om er achter te komen wat handig zou zijn. Daarbij had Maria voor mij een blokhutje weten te regelen op een mooie camping, en daar kon ik ook wel twee dagen in blijven! Prima dus.

Dag 153 Rust

Vandaag lekker een beetje uitgeslapen. Op de kaarten kijken en besloten dat ik toch maar het Kungsleden op ga. Met de kaarten erbij zijn we erachter gekomen dat ik prima 4 tot 5 dagen aan proviand kan meenemen en daarna kom ik weer bij een grotere weg uit die naar een stadje in Oosten loopt waar ik opnieuw voedsel kan inslaan. Mocht dat Kungsleden toch te zwaar/eenzaam/nat/etc zijn dan kan ik daarna ook weer prima m’n route bijstellen. Dus aan het einde van de middag goeie inkopen gedaan zodat ik voldoende energie voor 5 dagen sjouwen bij me heb. Toen kwam ook alweer de laatse avond met Jan en Maria. Nog gezellig wat gedronken en uiteraard weer lekker gegeten. Zij hebben vandaag een beetje het begin van het Kungsleden verkent om te kijken waar ze mij zouden acherlaten en of ze dat wel veilig genoeg vonden haha. Bedankt voor het inspecteerwerk in ieder geval. Ze hadden er een mooie wandeling opzitten, en hoefde mij vandaag ook nergen op te pikken of af te zetten want ik zat lekker in m’n blokhutje films te kijken.

Dag 154 (142^e loopdag) Lilldalstugan

In de ochtend m’n tas klaar gemaakt voor de grote beproeving van 5 dagen. Ik kreeg nog twee waterdichte zakken die ik aan de buitenkant van mijn tas kan hangen voor extra proviand van Jan en Maria, en die waren ook wel nodig want anders paste nooit alles erin. Daarna even een cappuchinotje gedronken en aan the Tourist Office doorgegeven dat ik toch het Kungsleden ging lopen en dat ik over 5 dagen wel weer zou bellen of ik nog leefde. Dat schijnt normaal te zijn hier, want dan weten ze teminste wie er wanneer vertrokken is, en of ze de hulptroepen moeten inschakelen. Daarna afscheid genomen van Jan en Maria bij het begin van het pad. Ik wil jullie even ontzettend bedanken voor jullie steun deze 10 dagen! Ik blijf het heel mooi vinden dat jullie je aan de belofte gehouden hebben ondanks dat we elkaar totaal niet kenden. Nouja, op 2 uurtjes na dat al weer 11 maanden geleden is. Jullie hebben echt iets bijgedragen aan deze reis want voor 10 dagen hoefde ik me even niet om eten en slapen druk te maken, en daarbij was het ook nog eens erg gezellig! Top. Toen ging het toch echt gebeuren en ik vond het wel een beetje spannend eigenllijk. Ik was nog geen twee uur onderweg of ik had al echt het idee dat ik in de wildernis zat. Hoog op onbegroeide heuvels die nog deels bedekt waren met sneeuw en ijs en een uitzicht dat ik nooit meer zal vergeten. Allemachtig wat een uitgestrektheid van heuvels, bossen en meren!! Schitterend. De stukken door het bos waren ook soms vrij avontuurlijk aangezien er nog zoveel smeltwater naar beneden stroomt dat je geregeld tot je enkels in drassig mos staat te dansen en een ander moment loop je over een veld van stenen waardoor je het pad totaal niet meer ziet. Gelukkig staan op veel plaatsen winterwijzers. Dit zijn een rode kruizen op een stalen poot van 2 meter hoog zodat sneeuwscoorters en langlaufers de route in de winter kunnen volgen. En dus ook heel handig voor mij. En hier op het begin van het Kungsleden staan ook nog erg veel raststuga’s. Bijna om de 6 tot 12 kilometer staat wel een schuilhut met houtoven en houten bedden waarin, in geval van slechtweer, je kan overnachten. En in sommige grotere mag je gewoon 2 nachten verblijven tegen betaling. Ik kon gelukkig dus de hele dag windvrij pauzes houden, en toen ik ’s avonds bij m’n geplande hut aankwam was het dan ook heerlijk om een knisperend vuurtje te maken in een houtoven waarop je een lekker potje eten staat te op te warmen!

Dag 155 (143^e loopdag) Tangjostugan

Vannacht ging het aardig tekeer met regen en wind, maar nu is de boel weer redelijk opgeklaard. Daar ben ik nogal blij om, want als ik op de kaart kijk ben ik toch wel een dag lopen van de bewoonde wereld verwijderd, dus liever niet al te veel extra ellende zoals extreem noodweer of iets dergelijks. Owja, gister kwam ik door een dorpje heen wat in de winter en zomer dus gewoon leeft, en in deze nederzetting van 30 huizen was helemaal niemand! Geen een auto stond ergens en ik zag ook nergens mensen. Nog bij een paar huizen aangeklopt voor water, maar niets. Dat moest ik dus uit een hogerop gelegen rivier halen. Maar vandaag weer goed op pad, het weer was lekker en bij m’n eerste pauze in zo’n rusthut m’n zomerbroek maar weer aangedaan. Vlak hierna moest ik een bruggetje over maar vanwege het vele smeltwater kan de brug niet bereiken omdat de rivier nogal ver buiten haar oevers getreden was. Op de kaart zag ik gelukkig ook een wandelpad aan mijn kant van de rivier staan. Er stond wel bij dat het slecht gemarkeerd/onderhouden was, en dat heb ik ook geweten. Haha.. niet normaal dat ze dat op een kaart durven uittekenen. Totaal niet te volgen waar het pad heen ging en de grond was ook zo varierend dat ik niet echt vooruit kwam. Toen maar voor mezelf besloten om de berg op te lopen, want ik had al eerder gemerkt dat dat geen begroeing is, alleen steen overwoekerd met een laag mos en kleine boompjes. Dat was een uitstekende keuze, alleen liep ik wel dus drie uur over een zwerfkeien veld met mos. Het was zwaar, maar was was het extreem mooi. Ik kon 360 graden draaien en zag alleen maar heuvels heel in de verte en verder niets, geen enkel teken ven bewoning!! Hier ook even vers sneeuw in m’n waterzak gedaan om weer nieuw drinkwater te creeeren. Na dik 4 uur kwam ik bij een schuilhut uit en dat was een stukje van amper 12 kilometer ten opzichte van de vorige schuilhut. Toen was het 16:30 en de volgende hut was 10km verder en ik had al 6 uur gelopen. Om 17:00 weer vertrokken en het pad was na een kilometer al echt om te huilen. Dikke grote kniehoge plaggen waar je overheen moest lopen, wat resutleerde dat je honderd keer net niet op je smoel ging. Gister en vandaag gebeurde dat trouwens ook met stenen waardoor de banden in mijn enkels of HEEL sterk worden of ik ze heel hard verkloot met deze reis. Het uizicht was keer op keer adembenemend (kijk maar naar de foto’s) maar op het einde zat ik er wel een beetje doorheen. Toen ik nog twee kilometer voor de hut was knapte weer mijn schouderband! Dat is in Frankrijk ook al een keer gebeurd helaas, maar nu kon het niet op een slechter moment komen. Dus de laatste kilometers met m’n arm fungerend als schouderband doorgesjouwd. Bleken de laatste 100 meter (omdat ik van de verkeerde kant kwam) ook nog eens moerras te zijn haha.. Toen maakte het me ook geen moer meer uit, dus vrolijk volle vaart tot knie hoogte door het water en mos en moeras gebanjerd. En om iets over 9, en helemaal gesloopt, was ik er!! Och wat fijn wat fijn wat fijn.. Een schone hut, met stapelbedden en matrassenl Met houtvuur en een grote haard en kaarsen, dus ik voelde me binnen no-time (nog steeds moe en kapot) weer heel gelukkig.

Dag 156 weer rust

Aangezien ik heb besloten om verstandig te zijn en niet door te lopen tot ik tegen extra problemen aanloop neem ik de kortste route naar de bewoonde wereld terug. Wetende dat ik dus maar 18 kilometer naar de bewoonde wereld terug hoef te lopen heb ik besloten om nog even van de rust & ruimte te genieten hier. Ver van de bewoonde wereld met een knapperend haardvuurtje lekker een boek lezen. Beetje hout hakken en sneeuw in een pan scheppen en vervolgens koken op het houtgestookte fornuis! Aan dit leventje kan ik wel wennen hoor haha.. Helaas ook vandaag geen beren, lynxen of elanden gezien maar die komen hier wel voor. Het moet natuurlijk wel een beetje spannend blijven. Ook wel grappig was dat er een briefje in de blokhut hing waarop stond dat als je een halve kilometer naar het zuiden liep er bereik voor je mobiele telefoon was. Dus die trip heb ik nog twee keer in de storm en regen gemaakt om het thuisfront te laten weten dat alles goed ging.

Dag 157 (144^e loopdag) Idre

M’n tas heb ik met een sjorband tijdelijk weten te maken, en opzich zit hij best aardig maar hij moet wel snel gemaakt worden. Ik vind het wel jammer dat ik het natuurpark alweer moet verlaten vandaag maar het is niet anders. Lopen was dus weer erg mooi, totdat ik gewoon weer op het asfalt in de bewoonde wereld liep. Toen was het weer saai helaas. Toen ik bij de camping in Idre was, zag het er allemaal erg gesloten uit en daarbij ging het ook alweer regenen voor de 100^ste keer die dag. Gelukkig had ik ook een hotel iets verderop gezien, en met de gedachte; nee heb je, ja kun je krijgen. Ben ik naar binnen gelopen. Bleek het een hotel in verbouwing te zijn met twee vrolijke Noorse dames aan het hoofd en nog wat vrienden uit het dorp die aan het helpen waren. En gelukkig was ik welkom om te drinken en te eten met ze. Een van de vrouwen was ook kok dus het eten was overheerlijk! Ik merkte dat de groep al wat wijntjes op had door het niveau van het gesprek haha, maar na een paar drankjes van mijn kant merkte ik daar niets meer van en werd het tot een uur of 1 erg gezellig. Toen had ik heerlijk m’n eigen kamer met een groot bed en dus ook nog internet!

Weer een update vanuit Zweden!

Update!.. fotos op http://www.flickr.com/photos/56603631@N07/?saved=1 te vinden.

En spellingsfouten.. wie maakt ze niet :)

Dag 136 (125^e loopdag) Kungalv

Vandaag begonnen met nog even lekker ontbijten en m´n blog online te zetten. Hierdoor was ik pas tegen 12:00 onderweg dus had ik mijn zinnen gezet op een plek niet al te ver weg. Toen ik eindelijk uit de stad was kon ik weer een beetje genieten van de natuur wat weer zeer mooi was. Voor het hostal waar ik langskwam had ik van te voren moeten boeken, en op mijn “mag ik gratis slapen” verhaal zaten ze ook niet echt te wachten. Dus toen ik een stukje buiten Kungalv een mooie steiger met een stukje grond en tuinmuibelen zag staan vroeg ik aan de eigenaar of ik daar wellicht mocht bivakeren. Geen probleem zei de dame gelukkig. En tot mijn grote verbazing was er daar aan het water in de natuur gewoon gratis en onbeveiligd internet. Niet eerder heb ik op zo’n mooie locatie kunnen skypen haha.. Wel weer van die instant-kook-pasta gegeten die me een beetje de keel uit begint te hangen. Vandaag ook de 4000KM grens gepasseerd, waardoor ik nu alweer 2/3^e van de trip er op heb zitten. Dus moet de aankomende tijd niet vergeten te genieten, anders zit ik alweer thuis voor ik er erg in heb.

Dag 137 (126^e loopdag) In het bos bij Svartedalen

Ik had nog 1 broodje in mijn tas en dus moest eerst 8 kilometer naar Diserod lopen omdat daar een supermarkt scheen te zijn. Kon ook 4 kilometer terug naar Kungalv gaan, maar terug is de verkeerde kant op. Maar 8 kilometer is op 1 broodje nog wel goed te doen. Daar aangekomen bleek die toko verbouwd te worden, waardoor ik een klein maar niet onbelangrijk probleem begon te krijgen. Namelijk; Honger! Vragend aan diverse locals (omdat ik de 1^e niet geloofde) kwam ik er achter dat de eerst volgende supermarkt/bakker in Lilla Edet was. Dit was tevens ook 26 kilometer verder. Een andere man wist me te vertellen dat er 6 kilometer ook nog een klein winkeltje was, maar na nog een uur lopen bleek dit volgens de mensen aldaar helemaal niet het geval te zijn. Dus 16km terug naar Kungalv of 20 heen naar Lilla Edet zonder brood/koek/snoep. In beide gevallen zou ik ergens langs de kant van de weg door m’n hoeven zakken en wellicht uitgehongerd nooit meer opstaan. Mijn laatste redmiddel was dan ook de bus naar Lilla Edet die, volgens de dienstrooster bij de halte, pas 3 uur later ging. Arrrghhh. Toen viel mijn oog op een bordje golfbaan 1KM, met restaurant. Bij de golfbaan aangekomen mocht ik een baguette kopen voor 20 kronen, en was ik dus allang blij dat ik wat te eten had. Toen ik 10 minuten later nog eens naar binnenging om water te halen kwam ik in gesprek met de bediende, die na het horen van mijn verhaal gelijk een bord verse salade maakte en ook nog eens een diep bord met heerlijke verse pasta kwam aanzetten. Zodoende keek ik uit over een vallei in de brandende zon met een lekker maaltje.. Kon niet beter! Toen ik op de kaart keek kon ik 2 dingen doen. 1: terug naar de weg en naar Lilla Edet lopen, of 2, door het bos over het Bohusleden pad lopen wat schitterend volgens de boekjes hoort te zijn. Optie 2 dus maar. Ik heb ruim drie uur over 7,9 kilometer gedaan!! Oioioi wat was dat pittig lopen. Schitterende natuur, en waarschijnlijk het mooiste tot nu toe, maar dat is wel even anders dan dat asfalt waar ik al 3000 kilometer overheen loop. Mijn kuiten konden het ook allemaal niet meer echt goed hebben en het was dan ook erg wennen. Maar erg genoten. In het bos aan een meer stond een schuilhut waar je mag slapen/eten/vuur stoken en dat is echt het beste wat je kan wensen. Was leuk geweest als er iemand bij was, maar ik vermaakte me goed. Heerlijk vuur bouwen voor je eigen hutje en omdat ik de dag ervoor ook niet kon douchen heb ik m’n eerste natuurdouche genomen! Gezwommen in een van de vele mooie meertjes in het bos. Het water was uiteraard nog niet helemaal op tempratuur, maar in de schemer in je eentje in een meer in een verlaten gebied geeft wel echt een bijzonder gevoel hoor. Als je wilt ontstressen ga dan maar deze kant op! M’n laatste zak instant pasta gegeten, en daarmee kom ik op 3 keer pasta in 24 uur! Wel erg lekker geslapen bij m’n knapperende vuurtje.

Dag 138 (127^e loopdag) Stenungsund

Kon vandaag m’n slaapzak niet uitkomen. Niet dat ik vast zat of iets dergelijks, maar ik lag gewoon lekker en het was zomaar 10:30. Dat is niet een beste start van de dag. Ik had dus nog 2/3^e baguette en daarmee hield ook mijn etensvoorraad op wat mijn situatie er niet beter op maakte. Volgens het bord was het 11,9 kilometer naar een dorpje aan een grotere weg waar (hoopte ik) een supermarktje zou zijn, en als ik echt niet meer kon zou er wel een bus naar de stad gaan, zo’n 10KM oostwaarts. Het terrein was zo onwaarschijnlijk mooi met grote meren en daarin veel kleine eilandjes, maar het pad was zo onwaarschijnlijk zwaar. Alleen maar rechtomhoog en steil naar beneden. Keer op keer weer. Door en over modderpoelen en drassig land. Een flink energievretend avontuurtje. Halverwege kwam ik mensen tegen die het pad aan het onderhouden waren en markeringspunten op de bomen aan het schilderen waren. Even leuk geklets, want zij kende weer een Nederlander hogerop in Zweden en daar heb ik gelijk het telefoonnummer van genoteerd. Alleen ben ik weer verder gegaan op deze uitputtende tocht, maar toen ik na een uur even pauze aan het houden was hadden ze mij weer ingehaald en kwamen we goed aan de praat. Er was dus geen bakker in dat dorpje waar ik m’n zinnen op had gezet. Maargoed, deze mensen woonde zuid-westelijk van waar we nu waren en wilde me graag een nachtje laten blijven. Helaas moest ik wel een stukje terug dus met de auto maar waar zij woonden was eten, een bakker en supermarkten! Dat liet ik me geen tweede keer zeggen. Lars & Ambritt Smitterberg woonde werkelijk met een fantastisch uitzicht en waren zeer hartelijke mensen. Heerlijk op het balkon met uitzicht over zee gegeten en leuke gesprekken gehad. Vreemd om mensen zo in het bos te ontmoeten maar het pakte weer geweldig uit.

Dag 139 (128^e loopdag) Restenas

Om 08:00 zat ik alweer aan het ontbijt. Dat is beter dan gister! Toen ik richting het Noorden ging lopen kwam ik bij de supermarkten uit, en heb ik maar weer even wat extra rantsoen ingeslagen! Dat van laatst moet niet al te vaak gebeuren straks in het hoge Noorden van Zweden, want dan heb ik een serieus probleem denk ik. Lars & Ambritt vertelde me dat er een mooi natuurpad naar Ljungskile liep, maar deze heb ik helaas nooit gevonden. Over een kleine asfaltweg heb ik dan ook de hele dag mogen lopen. Saai en vervelend, maar had geen zin om vandaag het avontuur op te zoeken. In Ljungskile aangekomen vroeg ik aan een mevrouw of ze wist waar de Vandrarhem (jeugdherberg) was, en toen ik merkte dat ik beet had kon ik toeslaan haha.. Resultaat is dat ik bij een ouder stel nu m’n eigen hutje naast hun huis voor 1 nacht heb! Hele aardige mensen, maar de man is nogal een hak op de tak verteller in het kwadraat waardoor ik na een uur met goeie hoofdpijn vroeg of ik even wat tijd voor mezelf mocht hebben. Ene moment praten we over weeskinderen en in dezelfde zin heeft hij het over de invloed van de Russen op Polen voor de val van de muur en hoe de Rode Kmher uit Combodja daar verantwoordelijk voor was. Het begon mij in iedergeval flink te duizelen allemaal. Maargoed weer een nacht lekker onderdak!

Dag 140 (129^e loopdag) Lane

´s Ochtends begonnen met een echt Engels ontbijtje, aangezien de man des huizes een Engelsman is. Bonen, worst, spek & ei, wat heb je nog meer nodig in de vroege ochtend? Hierna liep Eva nog een stukje met mij mee in de goede richting. Naar Udevalla was niet zo heel ver weg, maar aangezien ik daar alweer een interview voor de lokale krant mocht doen rond 16:00 had ik ook niet veel keuze dan het lekker rustig aan te doen. Balen! ;) Het was nog een prachtige route langs een kustpad naar de stad toe, dus heb een leuke dag gehad. Rond 16:00 zat ik met Angelica van de “Bohuslaningen” in het park mijn interview af te geven. Een paar fototjes werden geschoten, en heb nog een tijdje daar met haar gezeten omdat zij geen zin had weer in een stoffig kantoor te werken met dat lekkere weer, en ik omdat ik anders maar alleen in dat park zat. Maar goed, kwartiertje later zat ik er dus weer alleen en zonder slaapplaats. Bij de locale MacD. even op Couchsurfing gekeken, en daarna op de zweedse telefoongids en zodoende had ik binnen no-time alweer een plekkie geregeld om te slapen. Hans-Jorgen had alleen wat minder haast dan mij volgens mij waardoor ik van 17:00 tot 21:00 in een park op hem heb zitten wachten! Daar mag bij gezegd worden dat de zon tot 20:15 ongeveer nog scheen en ik een goed boek had maar dan nog is 4 uur op een bankje zitten wachten een lange tijd. Wel een hele aardige leuke gast en we hebben nog tot 01:00 bij hem thuis zitten praten. Wederom gek om te zien dat iemand zo jong (40) al zoveel tegenslagen te voorduren heeft gehad, en maar weer probeert op te krabbelen in z’n eentje.

Dag 141 (130^e loopdag) Ragnerudssjons

In de morgen heerlijk in de tuin met z´n tweeen ontbeten. Al snel volgde het afscheid, en binnen no-time liep ik langs de weg. Schijnbaar was de voorjaarsvakantie in Nederland begonnen want binnen een paar uur telde ik meer dan 10 Nederlandse auto’s die mij passeerde. Had ik nou maar een grote Nederlandse vlag op me rug want dan konden ze me gelijk eten en een slaapplaats aanbieden :) Nu ben ik gewoon een wandelaar. Na een tijdje ging ik op een parallel weg lopen, maar na dat ik er achterkwam dat ik er daardoor weer 2 keer zo lang over deed volgde ik weer snel mijn pad op de suffe autobahn. Onderweg ook nog natuurlijk de krant gekocht waar ik weer in stond. De foto bij het artikel liet helaas niet al te duidelijk zien dat het om mij ging zodat er die dag maar 2 x getoeterd werd (kon ook zijn omdat ik op de weg liep) en werd me geen eten aangeboden. Het had zo mooi kunnen zijn. Rond 18:00 liep ik een camping op en zag dat de receptie gesloten was, maar mijn oog viel direct op een oude Volvo met Nederlands kenteken. Ik had deze wagen me al eerder op de dag zien passeren, en stapte gelijk maar op het bijbehorende gezin af. De familie Zweep uit Hengelo gaat al jaren op vakantie naar Zweden en komen ook al vele jaren op deze camping. Ik werd al snel voor soep en brood uitgenodigd, en heb gezellig met ze gezeten. Mocht ik de volgende dag van de receptie niet gratis mijn tentje opzetten wilden ze voor die avond mijn plek betalen! Ontzettend aardig van hen, maar dat was gelukkig niet nodig omdat de eigenaresse mijn plan ook zo leuk vond dat 1 nachtje gratis geen probleem was. Ik heb nog Zwartboek gekeken, maar had even niet door dat die 2,5 uur duurde waardoor ik er toch weer wat laat in lag helaas. www.ragnerudssjonscamping.se Hier zat ik!

Dag 142 (131^e loopdag) Skallerud

Gister was ik door de familie Zweep ook al uitgenodigd voor het ontbijt waardoor ik goed de dag kon beginnen. Beetje aan de late kant omdat er nog veel kou in de grond zit die ’s nachts dwars door m’n tent heen trekt waardoor ik tussen 02:00 en 06:00 van de kou niet meer wist hoe ik moest liggen. Toen rond eindelijk de zon opkwam en het in m’n tent wat warmer werd sliep ik dan ook zonder moeite iets te lang door. Er stond vandaag een goeie koude wind met veel donkere luchten waardoor het zomerse gevoel van de afgelopen dagen wel een beetje verdwenen was. De hele dag over leuke kleine asfalt weggetjes gelopen wat opzich best prima was. Ik zag ’s middags de oude Nederlandse Volvo nog voorbij rijden toen ik pauze aan het houden was, maar ondanks mijn zwaaien zagen ze me niet helaas. Aan het einde van de dag was ik in Haverud waar een of andere unieke waterweg boven een rivier gebouwd is. Een soort aquaduct voor boten onder een viaduct voor auto’s. Ik zou zeggen kijk even op de foto, dat zegt meer dan 1000 woorden haha.. Maar ik was in die plaats voor het slapen natuurlijk. Helaas was alles nog gesloten, maar wist de eigenaar van een antiekzaakje me te vertellen dat er een Nederlands stel een guesthouse 6 kilometer zuidelijk hebben. Daar waar ik net vandaan kwam dus. Na met Piet van Skalleruds-Gard gebeld mocht ik een nachtje gratis verblijven bij hem en z’n vrouw in hun hotel. Kijk even op http://www.op-vakantie-naar-zweden.nl En je mag er altijd een weekje boeken van Piet denk ik! De antiekboer wilde me zelfs wel even brengen omdat hij het zo zielig vond dat ik dan dubbel moest lopen. Prima! Dus 5 minuten later was ik in Skallerud en had ik ’n mooi kamertje gekregen. Het was voor mij zeer gezellig omdat de hele familie van de eigenaren aanwezig was, waardoor ik dus een beetje een indringer op een familiefeestje was. Maar dat mocht de pret niet drukken. Heerlijk gegeten, en zeer gezellig met z’n allen getafeld. Lekker een avondje (2^e alweer!) oer-Hollands. Kon niet beter voor mij, en wil bij deze de hele familie dan ook nog even bedanken voor de mooie verhalen.

Dag 143 (132^e loopdag) Animskog

In de ochtend nog een heerlijk ontbijtje met wederom de hele familie gehad, en daarna op pad met een zeer frisse wind. De wind werd opgevolgd door veel wolken die uiteindelijk weer opgevolgd werden door regen! Het zal ongetwijfeld goed voor de plantjes zijn, maar ik had liever zonder gelopen. Ook weer een aanvaring met een vervelend groot meer gehad, deze lag namelijk moeilijk in de weg en aangezien ik niet al te best op m´n kaart gekeken had heb ik een graf-end om moeten lopen. Tel daarbij op dat er op een bepaald stuk geen pad had maar dat ik zelf m’n weg moest gaan banen dan kun je je voorstellen wat voor top dag het was. Gelukkig mocht ik de laatste 7 kilometer over asfalt langs vrachtwagens lopen dus met een lichte hoofdpijn de dag afgesloten. De hele dag bijna gelopen en krap 25 kilometer afgelegd. Grrrr…Op een camping bij Animskog (zonder website) mocht ik weer gratis in een huisje slapen. Morgen krijg ik visite van Jan en Maria Kemper uit Den Haag. Ik heb hen 1 keer ontmoet op de Drents Wandelvierdaagse en toen hadden ze me aangeboden om mij een tijdje op mij reis te ondersteunen. En gelukkig hebben ze hun woord gehouden waardoor ik de aankomende 10 dagen geen omkijken heb naar slaapplaatsen en/of eten! Echt helemaal top natuurlijk dat zij dit willen doen.

Dag 144 (133^e loopdag) Åmål

Toen ik vanmorge de gordijnen van me hutje openschoof schrok ik even. Het sneeuwde! :s Dat lag niet geheel in de lijn der verwachting. Nog maar even een uurtje omgedraaid haha.. Helaas was de sneeuw/hagel/miezer een uur later nog niet echt opgehouden, dus toen moest ik de realiteit toch maar onder ogen komen en lopen! In de loop van middag klaarde het redelijk op, sneeuwde het weer en klaarde het weer op. Lekker wisselvallig maar het hield het wel spannend voor mij! Na een warme pitstop bij een benzinepomp ben ik een klein weggetje ingegaan en liep het weer allemaal prima. Aan Jan en Maria de details doorgegven en zodoende trof ik hen dan ook in het midden van nergens in Zweden! Erg leuk om elkaar weer eens te zien na bijna een jaar. Met een camper bepakt met fietsen, tent, rugzakken, branders en ga zo maar door waren ze voorbereid op meerdere soorten vermaak in de mooie zweedse natuur. We hebben even boodschappen gedaan en toen de camping opgezocht waar helaas de receptie gesloten van was waardoor ik niet om een gratis hutje kon slapen en dus noodgedwongen weer m’n tentje in mocht. ’s Avonds klaverjassen met z’n drietjes (nog nooit eerder met z’n drieen gedaan, maar het kan echt!) en lekker gezond gegeten! De boodschappen van moeders uitgepakt, dus lekker m’n chillbroek en capuchon trui weer aan! Ook nog bedankt voor de potten speculoos uiteraard. Toen ik m’n tent inkroop zat er al ijs aan de buitenkant. Het scheen dan ook alweer -5 graden te zijn. Heerlijk. Gelukkig had Jan een extra slaapzak voor me die ik over me heen kon draperen waardoor ik toch lekker warm lag.

Dag 145 (134^e loopdag) Segmon

Deze ochtend redelijk rustig aan gedaan. Lekker ontbeten met mussen, meeuwen, eenden en kraaien. Het leek wel een vogelparadijs bij de camper. Deze dag was ook niet echt heel bijzonder, behalve dan dat ik voor het eerst sinds lange tijd weer eens zonder rugzak liep. Dat was uiteraard wel fijn, maar moest wel goed wennen. Last van m’n rug omdat ik me geen houding wist te geven was dan ook het resultaat. De hele dag over kleine asfaltweggetjes gewandeld wat wel prima was. Jan en Maria hebben het ook rustig aan gedaan, een beetje rondgelopen, boodschappen gedaan en de volgende camping opgezocht. Dit was echt een heel leuk klein campingkje op een ideale locatie aan een meer. Ik mocht zelfs in een hutje slapen waardoor ik de koude nacht niet met enkel een tentje te lijf hoefde te gaan. Helaas heb ik geen website van de camping daar ze het pas 2 weken geleden hadden overgenomen van een alcoholist. Maar toch bedankt! Ben wat vroeger naar bed gegaan aangezien ik vannacht door de kou toch meerdere malen uit m’n slaap was gehouden.

Dag 146 (135^e loopdag) Kil

Vandaag werd ik om 09:10 gewekt door Jan. Ik heb me voor het eerst sinds 1 December weer eens verslapen haha.. Zo lang geen rekening met iemand hoeven houden, en dat het nu dan gelijk weer mis gaat :) Nou, binnen 20 minuten alles bij elkaar gepropt en zat ik al weer vrolijk aan het ontbijt. J&M gingen een mooie wandeltocht om het meer maken waar we aan stonden en ik ging de wijde wereld maar weer eens in. Na een uurtje kreeg ik een kleinde adrenaline rush.. Ik zag m’n eerste Eland!!! Heel vet om te zien, dus gelijk m’n camera gepakt maar te snel met op de knopjes drukken waardoor dat rot-ding niets opgenomen heeft. Balen balen.. Verder heerlijk gelopen en voor de tweede dag op rij geen toiletpapier bij me, die zit namelijk ALTIJD in m’n rugzak en niet in zo’n klein tasje. Maar zo kom je nog wel eens bij de echte Zweden in hun huis. Zo heeft ieder nadeel ook weer een voordeeltje. Toen in de middag liep ik op een weg waar ik amper een auto per uur zag, en aangezien ik met muizevoetjes mezelf voortbeweeg had de tweede eland van deze dag niet in de gaten dat ik er was! Dit keer de camera wel op juiste wijze gehanteerd waardoor ik het bewijs heb. Wat een achterlijk grote beesten zijn dat zeg, deze was volgens mij wel 3 meter hoog, of ik was gewoon zwaar onder de indruk. Dat kan natuurlijk ook :) Maar wat gebeurde er nog geen halfuur later? M’n eerste wolf!! Op nog geen 15 meter afstand stond hij net zo verbaasd naar mij te kijken als ik naar hem. Toen stond ik wellicht stijf van angst/sensatie waardoor ik voor de tweede keer m’n camera niet goed hanteerde.. Dat was wel echt even hard balen, maar wat mooi dat ik op zo’n kleine afstand dat beest mocht zien. Bleef bijna een minuut naar me kijken toen hij het bos maar weer indook. Heel mooi. Op het einde had ik nog iets gedaan wat ik al heeeeel lang niet gedaan had; Verkeerd gelopen. Ik heb in Spanje met mezelf afgesproken om mezelf niet te straffen als ik ergens anders uitkom dan orgineel de bedoeling was, maar als er mensen op je wachten loop je dus wel verkeerd. Wederom even wennen haha.. Maar als ik m’n tentje bij me heb kan ik ‘m op plek A, B of C neer gooien, en niemand die er iets om geeft. Gelukkig heeft de camper wielen en konden J&M mij snel even oppikken om naar de camping toe te gaan. Weer een prima camping waar de eigenaresse mij gratis in een hutje liet slapen. Op www.frykenbaden.se kun je zien waar we zaten. ’s Avonds hebben we een lekker bord hutspot met gehaktballen gegeten! Heerlijk weer eens ipv die instant kook-pasta gerechten. In mijn hutje hebben we weer een potje zitten jassen, maar waarschijnlijk was ik m’n magie verloren van de eerste avond aangezien ik compleet van tafel werd geveegd door mijn tegenstanders! Misschien spannen ze samen, maar daar probeer ik deze dagen nog wel achter te komen haha..

Dag 147 (136^e loopdag) Sunne

Vanmorgen om 07:20 al weer m’n bed uit, want vandaag stond er een goeie 40 kilometer op het programma voor mij. Om eerlijk te zijn heb ik m’n tempo een klein beetje laten versloffen de laatste tijd, en ben dus blij dat ik nu weer een stok achter de deur heb om een beetje extra m’n best te doen. In Spanje en Frankrijk was het gewoon koud/regenachtig maar omdat het hier zo chill meestal is, vind ik het lastiger om mezelf aan te sporen meer dan 30 te lopen. Gelukkig is er dus versterking in de vorm van getrainde wandelaars die mij de juiste richting op duwen! Bedankt. Het lopen ging gewoon weer echt lekker. Het voelde ook gewoon weer alsof ik in Frankrijk liep, een gevoel dat ik al heel lang niet meer in m’n benen heb gehad. In 1 uur en 10 minuten (precies de lengte van de laatste 538dancedepartment podcast) heb ik iets meer dan 9 kilometer gelopen! De 40 kilometer waren dan ook prima te doen, en toen J&M rond de 35 langskwamen rijden met de camper heb ik m’n spullen achterin gegooid en heb ik de laatste 5 kilometer dan ook hardgelopen. Zo fit was ik nog, dus dat beloofd veel goed voor de aankomende dagen. J&M hebben ook weer een mooie wandeltocht en hebben een lekkere rustige vakantie volgens mij! Het scheelt in psychologisch zoveel dat ik me niet druk hoef te maken over slapen en eten.. Dus als andere mensen nog een tijdje mee willen rijden :) mag altijd! In de supermarkt stonden we verrassend genoeg bij achter andere Nederlanders, die uiteraard hoorde dat wij Nederlanders waren en zo was een gesprek snel gemaakt. Van de man kreeg ik direct 10 euro in m’n handen gestopt en van de vrouw 100 Kronen (11 euro) om ook een steentje aan mijn reis bij te dragen. Top! Op de camping aangekomen was er helaas geen hutje meer vrij aangezien er hier de jaarlijkse kermis oid is. Maar op www.sunneswecamp.se heb ik wel een gratis plekje voor m’n tent gekregen, geld voor te douchen en 24 uur internettegoed waarmee ik nu mijn blog bijwerk! Dus ontzettend bedankt daarvoor.. Internet heb ik momenteel wat minder vaak waardoor updates wat langer uit kunnen blijven helaas.