Dag 30 t/m 38..

Fotos kun je hier weer vinden!.. http://www.flickr.com/photos/56603631@N07/?saved=1

Dag 31 (26^e loopdag) Riego del Camino

Ik snap sinds vannacht waarom de meeste pelgrims oordoppen tot hun standaard uitrusting laten behoren. De reden hiervoor is omdat ik de afgelopen nacht oprecht nog geen 4 uur heb kunnen slapen omdat mijn kamergenoot echt belachelijk veel geluid maakte. Ik kan het eigenlijk niet eens omschrijven. Het was piepend, krakend, schurend, kuchend, hoestend, gorchelend en borrelend maar de geluiden opzich waren zo erg nog niet. Nee? Zul je denken. De geluiden op zich niet. Maar het feit dat de beste 55 van de 60 minuten per uur hiermee bezig was maakte het echt onuitstaanbaar. Dat was mijn nacht. Toen ik dit bij het ontbijt aan de hostalerios vertelde konden zij mij gelukkig er op wijzen dat er beneden nog een hele lege slaapzaal was waar ik ook wel had mogen slapen als ik er last van had. Thanks! Eenmaal opweg in de regen was het gewoon weer een grijze werkdag. Ik liep wat langs de weg, ik liep wat door de modder, ik liep wat wat in de wind en ik liep wat in de regen. En een paar uur later ben je gewoon alweer op de plaats van bestemming. Een koude, maar verder prima Albergue. Lekker filmpje gekeken en nog wat met Wibaut gebeld zodat ik weer op de hoogte van het leven in Groningen was.

Km’s: 35

Dag 32 (27^e loopdag) Mayorga en oudjaarsdag!

In de ochtend vroeg opgestaan zodat ik lekker rustig aan kon lopen vandaag. Vandaag ga ik namelijk van de route (Via de la Plata) af om schuin door het Spaanse land te steken om zo op de Camino Frances uit te komen die mij naar de Pyreneen zal leiden. Aangezien ik niet echt een kaart heb wilde ik dus wat meer tijd hebben.. voor het geval dat.. Maargoed, in de ochten m’n i-Pod nog losgekoppeld van de laptop en alles weer ingepakt. Het regende uiteraard weer, maar opzich was het wel een prima dag om te lopen. Rond het middag-uur liep ik door een dorpje met een cafe waar gratis wifi op de deur stond, dus dat leek mij een uitermate geschikt moment om de voeten wat rust te gunnen en gelijk even te mailen/facebooken en wat al niet meer. Toen ik m’n laptop aan deed moest ik eerst het systeem resetten waar ik al weinig van snapte waarom dit moest. Na dat dit gebeurd was bleef het beeld zwart en zette ik ‘m maar uit. En weer aan. Sindsdien doet de helft van m’n beeldscherm het maar!! L kon wel huilen. Als er een IT-er is die dit leest.. hoe kan het dat de linkerhelft van mijn scherm wit/zwart gestreept en dus eigenlijk stuk is?? Wil nu dus m’n laptop naar NL op sturen zodat hij nagekeken kan worden want dit is echt heel brak! En m’n schatje is ook pas 1,5 maand oud.. Even een mega dip op dit moment zoals je snapt.

Maargoed, er moet ook gelopen worden. Dus dan maar gewoon weer op pad al ben ik wel een beetje boos op de situatie. Ik ga zo ontzettend voorzichtig met dat ding om! Altijd in z’n hoes en in een waterproof zak. Altijd netjes op dezelfde plek in m’n tas waar hij niet klem kan zitten en toch dit!..

(poging twee om verder te typen) Maargoed, er moet ook gelopen worden. Toen ik ’s avonds bij het dorpje aankwam was er dus (omdat ik niet meer op een pelgrims route zit) geen Albergue waar ik kon slapen. Voor het eerst tijdens deze reis dus bij de pastorie aangeklopt om te kijken of ze op deze mooie dag een plek voor me hadden. Helaas konden ze me niet echt helpen. En er was ook geen hotel/hostel/B&B. Zou ik bijna in m’n tentje moeten met oudjaarsnacht. Gelukkig was er een medewerker van de nabijgelegen kerk die me mee wilde nemen. Zo werd ik door de beste man naar Mayorga gebracht alwaar hij lid van die gemeenschap was. Ik werd bij de kerk afgezet waar ik een halfuur moest wachten op iemand die me naar een slaapplek van de kerk zou brengen. Gelukkig voor mij was de lokale amateur-kerk koor net haar “mooie” schelle Spaanse kerkliederen aan het oefenen en hoorde ik alles zeer goed in het kamertje ernaast. Na een kwartier kwam iemand vragen of alles goed was met mij, en of ik nog wat drinken wilde. Uit beleefd hij zei ik dat alles goed was, en dat ze erg mooi konden zingen. FOUT! Nooit beleefdheid veinzen haha.. Ik werd gelijk aan m’n armen meegetrokken en moest erbij gaan zitten. Het volume in het kleine kamertje was nog tien keer harder dan in de kamer ernaast. En maar blijven lachen. Ow wat mooi.. la la la.. Toen ze me een tamboerijn in m’n handen wilde drukken heb ik zeer vriendelijk bedankt. Uiteindelijk werd ik door de pastoor van de kerk meegenomen naar mijn slaapplaats. Hij vroeg aan mij of ik eten voor die avond had, en ik hoopte dat ik met “nee” te antwoorden een plekje aan zijn tafel in de kerk kon bemachtingen waardoor er wellicht een hele mooie en gezellige oudjaarsnacht in het verschiet lag. Ik werd in tegenstelling tot mijn gedachten meegenomen naar het eethok voor de hulpbehoevende personen van deze gemeenschap. Ik greeg 3 blikjes tonijn, chocola van 4!!!jaar over datum, linzen, pasta en nog meer heerlijkheden. Hierna werd ik bij de slaapplek afgeleverd. Een tochtig hok waar wat ramen kapot waren, de deuren niet op slot konden. And on top of it all.. Moest ik m’n onderkomen met de lokale zwerver die nacht delen. Hierna vertelde de pastoor me dat mocht ik naar een barretje of iets dergelijks gaan vanavond dat ik beter maar AL mijn spullen mee kon nemen omdat hij de zwerver ook niet echt vertrouwde. Dat was de spreekwoordelijke druppel voor mij. Zodra de pastoor afscheid genomen had heb ik twee minuten mijn mogelijkheden overwogen, en in al mijn ondankbaarheid ben ik ‘m gesmeerd. Hasta luego zwerver. Dat de chocola mag smaken! Gelukkig was er 1 hotel in het hele dorp, en vrienden van mij zullen dit waarschijnlijk Karma noemen maar hij was uiteraard gesloten haha.. Na heel zielig in het aanliggende cafe mijn verhaal verteld te hebben mocht ik van de eigenaar als enige het hotel in! Met internet! Eerst even met m’n ouders geskyped aangezien m’n moeder ook jarig was, daarna even met m’n vriendinnetje geskyped voordat ze op pad ging en vervolgend van 23:30 tot 00:10 met m’n vrienden geskyped. Zij zaten lekker met z’n allen in Groningen en een laptop met mij stond op de stoel zodat ik er ook bij hoorde J Eigenlijk was het erg leuk! Wel was het cafe om 21:00 dicht gegaan en had ik 1 blikje sinas waarmee ik het nieuwe jaar heb ingeluid. Om 00:20 lag ik dan ook alweer te slapen.

KM’s 32:

Gevoel en geleerd: Gastvrijheid is opzich een heel leuk iets, maar je hoeft nou ook weer niet dankbaar voor alles te zijn. Je moet jezelf er nog wel enigszins fijn bij voelen! Verder heb je met oud & nieuw niet meer dan Skype, familie en vrienden nodig!

Dag 33 (28^e loopdag) 1 januari Sahagun

He he, eindelijk weer zon! Lekker geslapen in een heerlijk bed. Nu mag je als lezer zelf beslissen of je me een Nederlandse krent vindt of dat je wellicht hetzelfde gedaan had, maar dat laat ik aan jullie zelf over.

Als je hebt geslapen in een hotel, je komt bij de bar en vraagt een ontbijt en je krijgt dan ook een kop koffie en een chocolade-broodje. Je verteld de man dat je het bed heel lekker lag, en overhandigt hem de sleutel van je kamer. Tijdens het overhandigen van de sleutel vraag je in zijn moedertaal wat het kost. En als zijn antwoord dan (terwijl hij je kamersleutel in z’n handen heeft) 2 Euro is, dan hoef ik hem er toch niet op te wijzen dat ik ook geslapen heb?! Ik heb in iedergeval lekker geslapen en gegeten voor 2 euro.

Lekker aan de wandel in de zon maar wel helaas alleen maar over asfalt. Ik ging als een trein, en kwam nog fit aan in Sahagun. Hier was een Hongaarse jongen in de Albergue die hier twee dagen sliep omdat hij wat relatieproblemen had. Hele aardige gast, en samen een fles wijn opengetrokken en tot 01:00 over van alle en nog wat gepraat. Goeie afsluiting van een toch zo aardige dag.

Km’s 34

Gevoel en geleerd. Een fles wijn en een goed gesprek blijven zeer welkom op deze reis. Helemaal na oud en nieuw alleen op een kamer gezeten te hebben.

Dag 34 (29^e loodag) 2 januari Calzadilla de la Cueza

Dit werd dus mijn 1^e dag op de Franse Camino. De drukke pelgrimsroute waar in de zomer tientalle pelgrims per dag overheen sjouwen. Ik kwam ze onderweg ook tegen. Alweer een hele leuke ervaring om even 5 tot 10 minuten met andere pelgrims te praten over hun reis, waar ze vandaan komen en hun motivatie voor het lopen van de Camino. Zo heb ik bijna 20 minuten staan praten met een Amerikaans stel die vonden dat ik voor een heel nobel doel liep. Je merkt ook dat je echt op een andere weg loopt. De looppaden zijn 1000x keer van beter kwaliteit dan waar ik de afgelopen week op gelopen heb, alles is beter aangegeven en er moet wel echt iets aan je ogen mankeren wil je (zelfs als je in tegengestelde richting loopt) het pad kwijtraken. Aan het eind van de middag bij de Albergue aangekomen, en hier waren ook een 27 jarige Duiste jongen en een 32 jarige Spaanse dame. Met z’n drieen hebben we gegeten en ook weer lang over van alles en nog wat gepraat. Ondanks dat ik de reis al als een ontzettende leuke ervaring ervaar, maakt dit het zoveel interessanter om dagelijks met nieuwe personen (die ook Engels spreken) geconfronteerd te worden. En om eerlijk te zijn ook een stuk dragelijker dan keer op keer in je eentje in een koude hut te zitten.

Km’s 23 maar! Helaas is er tot het volgende dorp 17KM lang helemaal niets!

Gevoel en geleerd. Als je me een beetje kent weet je dat ik wel van praten hou. Ik ben dus eindelijk weer in m’n element J

Dag 35 (30^e loopdag) 3 januari Boadilla del Camino

Vandaag had ik 35Km ingepland wat gezien de laatste dagen gewoon lekker makkelijk zou worden. Vroeg opstaan en lekker lopen. Na drie uur kwam ik een vrouwelijke medepelgrim tegen met wie ik aan de praat kwam, en ze vond mijn reis zo nobel en goed dat ik gelijk van haar een hangertje kreeg met een beschermheilige er op. Dat ik niet gelovig ben deerde volgens haar niet, want op deze manier hield zij een oogje in het zeil begreep ik uit haar woorden. Erg aardig van haar. Toen ik rond 16:30 bij Poblacion de Campos aankwam kon van mezelf ook nog wel 4 kilometer doorwandelen naar Fromista wat een grotere plaats scheen te zijn. Er waren hier 3 Albergues die allen gesloten waren. En het hostal wilde 45 euroe van mij hebben voor een dubbele kamer omdat alle enkele bezet waren. Het feit dat ik alleen was deerde haar niet en het was of de volle mep, of niets! Dus niets. Ondertussen was het al 18:00 geweest, had ik nog geen eten gehad en dus ook geen slaapplek. Dus in het donker besloten om nog maar 6 kilometer verder te lopen naar het volgende gehucht waar wel een Albergue open hoorde te zijn volgens een locala agent. Zonder gegeten te hebben de 45 KM aantikken is toch best zwaar als je al de hele dag bezig bent. En uiteraard was ook deze Albergue dicht. Maar hij zat in het zelfde pand als het dorpscafe. Ik dus aan de barvrouw vragen of de Albergue open kon maar dat was onmogelijk. Ik moest van haar naar Fromista toe, daar waren er namelijk drie. Dat ik de andere kant opliep ging er nogal moeilijk in bij dame. Toen ze het door had zei ze dat ik 8KM verder moets lopen, daar was wel een Albergue die open was. Ze kon me wat! Heb haar met hele duidelijke internationale gebaren duidelijk gemaakt dat ik deze dag (het was al 8 uur en pikdonker en regen!!) geen stap verder ging zetten. Desnoods ging ik in de gang daar liggen. Hierna werd zij boos (althans die indruk kreeg ik een beetje haha..) maar na vijf minuten over en weer bakkeleien pakte ze uit haar eigen broekzak opeens een sleutel en liep zonder een woord te zeggen weg, dus ik er maar achteraan. Met een ruk werd de deur van de Albergue opgesmeten en weg was ze alweer! Jeej, toch binnen slapen! Maar dat domme ….. had dus gewoon de sleutel de hele tijd, maar was te beroerd om het hok voor mij open te doen. Ik hoop van harte dat de boiler van het cafe dezelfde was als die van de Albergue want ik heb ‘m in 20 minuten tijd helemaal leeg gedoucht. Heerlijk zo’n lange warme douche na een slopende dag. Hierna bonen met worst van mijn Wayfrayer noodpakket opgegeten en snel tukken.

Dag 36 (31^e loopdag) 4 januari Honosta

Deze morgen weer goed optijd vertrokken. Ik was bang dat mijn voeten een beetje moeite zouden hebben na die lange dag van gister, maar dat viel gelukkig mee. Het plensde weer alsof het moest, dus met regenjas etc aan er weer op uit. Overdag weer met een paar passerende pelgrims gesproken maar verder was het een troosteloze dag. Toen ik ’s avonds bij mijn Albergue aankwam liep ik telijk met een 26 jarige Canadeese jongen, een 25 jarige Nieuw-Zeelandse dame en een 25 jarige Australische dame binnen. En het was meteen erg gezellig. Ze waren wel een beetje anders dan voor mijn doen gewoon is want hij is meditatie leraar, de Australische is holistisch masseuse en de NZ-er doet nogal veel aan Yoga. Een bont gezelschap maar verder wel gezellig. Zij zouden koken (uiteraard alle drie vegetarisch) voor ons en zo at ik dus kale rijst met tomaat uit blik. En geloof het of niet, zij vonden het echt heeeeeeel lekker en aten het ook heel vaak! Uit beleefdheid zei ik maar dat ik het ook lekker vond. Na het eten nog een paar uur kaartspelletjes gedaan en vooral heel veel gelachen! Was een super leuke avond.

KM: 30. Ik heb niet echt opgelet vandaag, voor ik het wist was het alweer klaar

Gevoel en geleerd: Ik weet niet wat ik geleerd heb, ben er alleen wel achter gekomen dat sommige mensen van mijn leeftijd zo’n compleet andere kijk op het leven hebben dan dat ik heb dat er oprecht geen enkele overeenkomst te vinden was in onze levensovertuigingen. Maar dat soort dingen kunnen uiteraard je ogen ook een beetje openen.

Dag 37 (37! wat een Keizer ben ik ook!) (32^e loopdag) 5 januari Burgos

Regen. Regen. Regen. Bruine kale akkers, en regen. Het enige mooie aan vandaag was dat ik de 1000 kilomter heb gehaald! Tuurlijk wist ik dat dat ging gebeuren, maar het besef dat je 1000 kilomter aan een stuk gelopen hebt voelt toch best wel stoer eigenlijk!! 1 zesde vande reis zit er al weer op. Voor ik het weet ben ik op de Noordkaap J

Burgos schijnt echt een hele mooie stad te zijn en vanavond had ik lekker kunnen rondstruinen want het is feest in de stad omdat het Drie Koningen morgen is! Helaas gaat de Albergue om 22:00 op slot. En kom je er daarna gewoon niet meer in. Niets geen pilsie, niks geen feesje. Op tijd op bed.

Km’s: 29

Gevoel en Geleerd: Ik ben toe aan een nieuwe omgeving! Bos, heide, strand, bergen. Wat dan ook, maar even geen bruine kale grauwe grijze vlaktes meer..

Dag 38 Rust! 6 januari

Even een dagje weer op adem komen, blog schrijven en meer van dat soort dingen. Het regent momenteel niet en ga zo even de Kathedraal bezoeken. Je moet toch iets als je er bent he?.. Tot de volgende blog.