Weer een blog..

Aangezien mijn laptop nu echt niet meer leeft komen de blog's wellicht wat onregelmatig voorbij en kunnen ze wat aan de lange kant zijn. Er wordt hard gewerkt om dit technisch mankement te verhelpen!

Ik heb een Frans telefoonnummer waar je me ten alle tijden op kan bereiken! Laat wat van je horen als je daar behoefte aan hebt, ik heb daar namelijk wel behoefte aan. 0033608856337

Foto's zijn hier weer te vinden: http://www.flickr.com/photos/56603631@N07/?saved=1

Dag 49 (43^e loopdag) 17 januari St. Palais

Eindelijk begonnen aan mijn avontuur in viva la France! Hoofdstuk 2 is een feit. Maar ondanks dat het ontzettend mooi is met mooie weggetjes lang liefelijke dorpjes en schattige vervallen boerderijtjes is het allemaal maar klote lopen! Ik heb namelijk geen kaart. Geen route boekje. NIETS. Nou ja, ik heb wel 1 kaart bij me. Van heel Frankrijk waar je globaal op kan zien waar Toulouse of Parijs ligt, en of je weet dat je naar de Atlantische Oceaan loopt of naar de Middellandse zee. Dus ik loop maar een beetje tussen de dorpjes door niet wetende of het nog 6, 8 of 10 kilometer lopen is. Erg vervelend en uiteraard totaal mijn eigen schuld omdat ik de boekjes gewoon in Nederland had kunnen fixen. Uiteindelijk toch nog ergens aangekomen wat op de juiste route naar boven lag. Helaas was de lokale pastorie gesloten, en was er geen andere plaats waar pelgrims kunnen slapen. Ik had dit in een winkel gevraagd waar een oplettende klant mijn vraag had gehoord, en deze bood mij een slaapplek bij hem thuis aan. Hier werd maar weer eens bewezen dat je niet veel hoeft te hebben om gastvrij te zijn. Ik was namelijk te gast bij een ex hard-drug verslaafde die een tamelijk taai leven achter de rug had. Merendeel van z'n familie was overleden, vrouw omgekomen bij een motorongeluk en z'n kinderen willen hem niet meer zien. De beste man was dan eigenlijk ook gewoon aan het wachten tot de dood hem kwam halen aangezien hij geen plezier meer in het leven had. Tsja, als je zo'n verhaal tussen de Cordon bleu met aardappelen te verwerken krijgt weet je soms even niet zo goed wat je moet zeggen met je 26 jaar vrolijke en feestende levenservaringen. Gelukkig had hij een voorliefde voor “echte muziek” en hebben we geluisterd en gepraat over Jimi Hendrix, The Doors, B.B. King en ga zo maar door. Een gek detail aan deze man was dat hij zo'n fan van Jim Morrison was en ook in Parijs woonde toen deze daar begraven werd dat hij als eerbetoon een op het graf van Jim zichzelf een shot heroïne had gegeven. Gelukkig was hij al iets van 20 jaar clean en kon ik veilig slapen deze nacht.

Km's: 34 zonder boekje!

Gevoel en geleerd: Sommige mensen hebben zo veel tegenslagen in hun leven gehad dat ik het niet eens kan bevatten hoe je kijk tegen het leven dan kan zijn. Ik hoop dat de man toch nog iets vind waarvoor hij door wil leven.

Dag 50 (44e loopdag) 18 januari Orthez

Mijn nieuwe verworven vriend heeft me nog even het dorp uitgeleid zodat ik niet direct kon verdwalen. Daarbij had ik gister ook een kaart van het gebied gekocht, dus ik heb eindelijk een duidelijker visie op mijn af te leggen route. Ook met deze kaart liep ik helaas keer op keer weer verkeerd. Zucht. Frankrijk kent zo veel kleine rotweggetjes waar geen borden, paddestoelen of wat dan ook bij staat. Wel wordt de route die ik wil lopen her en der aangegeven met rood/witte vlaggetjes op palen, dus zo nu en dan ging het wel. Uiteindelijk toch nog op een redelijk tijdstip in Orthez aangekomen. Dit is een behoorlijke plaats met meerdere boekhandels en heb ik eindelijk mijn boekje kunnen kopen die mij precies verteld hoe ik waarheen moet lopen. Mijn dank voor de auteur is groot. En in schril contrast met mijn slaapplaats van gister sliep ik vandaag tussen de nonnen. Niet letterlijk “tussen” want ik kreeg gelukkig een eigen kamertje. Ik heb geen idee of ik voor eten was uitgenodigd aangezien ik het vrouwtje die zo krom als een hoepel liep voor geen meter begreep, maar het maakte me ook niet uit aangezien er een Mac Donalds was!! Dus lekkere vette hap en gratis internetten stonden er voor mij op het menu. Al skypend ben ik de avond weer doorgekomen.

Km's 38.

Dag 51 (45e loopdag) 19 januari Hagetmau

De dag begon heerlijk. Samen met mijn routeboekje kon ik exact lopen zoals het beschreven stond en er viel een grote druk van mij waardoor het allemaal wat soepeler ging. Ik kwam langs hele leuke vervallen Franse huisjes en in gedachten verzonken was ik heerlijke nieuwe vloeren aan het leggen, veranda's aan het bouwen, dakkapellen en zwembaden aan het aanbouwen en alles zat al drie zomers vol met gasten die mijn huisjes huurden zodat ik weer verder kon klussen aan mijn nieuwe aankoop. Ik kan wel zeggen dat ik na enkele weken lopen de status van “professioneel dagdromer” bereikt heb, omdat ik in ieder stuk schroot of kapot huis wel een nieuw droomplan zie. Maar goed, zo gaat de tijd wel lekker snel. Helaas leeft ik in de realiteit en niet een droom en helaas is de realiteit niet zo rooskleurig aangezien ik net aan het lunchen was en het begon te regenen. Opgeschrikt door de regen snel m'n hoes om mijn tas gedaan en m'n regenjas aangedaan en onderdak gezocht om droog de pauze af te maken. Ik was alweer een half uur aan het lopen in de regen toen ik merkte dat er iets niet in mijn zak zat wat er wel in hoorde te zitten. Ten alle tijden! Mijn telefoon was ik vergeten op de plek waar het begon te regenen. Al scheldend, vloekend en tierend terug gerend. En hoe dichterbij ik kwam des te harder ik mijn vingers kruiste, duimen draaide en aan het bidden was dat mijn telefoon nog midden in het dorpje bij het standbeeld lag. En ja hoor!! Lucky bastard. M'n telefoon lag nog lekker in de regen en zelfs mijn banaan (was ik dus ook vergeten) lag er ook nog. Mijn harte maakte een sprongetje van geluk en ik heb mezelf terecht gewezen met een corrigerende tik dat dit nooit meer mocht gebeuren. Zoals je een stuk verder kan lezen straks was dit helaas niet het geval.. Aan het eind van de middag bij de vvv in Hagetmau gevraagd naar slaapplaatsen, maar deze waren hier helaas niet aanwezig. Ze wist nog wel een aardige vrouw die kamers aan huis verhuurde en deze bood mij direct een gratis kamer voor de nacht aan met eten en ontbijt nadat ze hoorde dat ik voor KiKa liep. Ik sliep dus bij een ontzettend aardig omaatje met wie ik lekker Foi Gras (?) at en appelcider dronk. En als avondmaal hadden we gestoofde eend met groente en lekkere wijn. Echt heerlijk gegeten, en sliep in een fijn 2-persoonsbed onder de dekens ipv in mijn slaapzak. Ook wel een aangename afwisseling.

Km's 29

Gevoel en geleerd: Even wat beter opletten op m'n spullen! Ik heb al zo weinig bij me dus een beetje scherper mag wel.

Dag 52 (46e loopdag) 20 januari Mont de Marsan

Vandaag stond er 37 kilometer op het programma, dus ik had er weer zin in hoor! De lucht was helemaal wolk-vrij, en dit bleef ook de hele dag zo. Echt heerlijk gelopen door een mooi natuurgebied. Toch nog een keertje de weg kwijt geraakt helaas. Toen maar een stuk door een bos afgestoken en liepen er opeens 6 herten op nog geen 20 meter van mij. Mooi om te zien dat die beesten hier nog allemaal rond huppelen. Verder was het een soepel normale dag. In Mont de Marsan in een refugio voor pelgrims geslapen, waar het goed voor elkaar was maar wel steenkoud. Diep in mijn slaapzak kon ik het helaas niet meer opbrengen om er uit te komen om eten te maken, dus met een stukje chocola en 10 biscuitjes moest ik het doen deze avond.

Km's 37!!! Heerlijke dag gehad.

Dag 53 (47e loopdag) 21 januari Roquefort

Weer een stralende dag. Het was deze ochtend wel -8 toen ik op weg ging, dus de winter is wel echt lekker bezig hier. Om Mont de Marsan uit te komen eerst wel de nodige kilometers langs de weg gelopen, maar daarna weer door prachtige dorpen en bossen gelopen. De weg kon ik ook niet meer kwijtraken aangezien mijn laatste 10 kilometers onder een stroomdraad en boven een gasleiding kaarsrecht op het plaatsje afgingen. Verder valt er hier niet veel te vertellen. Slapen deed ik weer in een voor pelgrims bestemd hokje in een gemeentelijke ruimte. Erg basic, maar het voldeed perfect. Ik wilde nog even een filmpje op mijn halve scherm kijken, maar vanavond heeft mijn laptop het helemaal begeven. Een wit scherm was alles wat mijn laptop nog wilde laten zien. Snif.

Km's: 28

Dag 54 (48e loopdag) Bazas

Toen ik vandaag al twee uur aan het lopen was, was het weer tijd voor mijn eerste pauze. En gloeiende, gloeiende …..... @#*@#........ wanneer leer ik nou eens even op te letten! Want toen ik alweer 5 kilometer verder dan mijn pauzeplaats kwam ik er achter dat ik mijn camera was vergeten!! Hoe in hemelsnaam kan ik nou m'n camera op een picknick bankje langs de kant van de weg laten liggen? Daarbij was dus gister m'n laptop definitief stuk, dus ik zat redelijk dicht tegen mijn huilgrens aan. Ik weet ook wel dat dingen maar dingen zijn, maar sommige dingen zijn nou eenmaal net iets van meer waarde voor mij dan andere dingen. Ik wist ook dat ik een uur later pas weer op die plek kon zijn, dus als een gek geprobeerd auto's aanhouden of ze me konden helpen. Bij de 5e was het al raak gelukkig en deze held had helaas z'n auto helemaal vol met appels, maar wilde wel even voor mij terug rijden. 10 minuten later was hij er weer met mijn camera!! Lucky Bastard. Ik was zo ontzettend blij met deze man. Nog steeds snap ik niet dat ik tot 2 keer toe mijn spullen heb laten liggen.. Sukkel. Al fluitend en vrolijk liep ik weer verder tot de man die mij geholpen had een halfuur later voorbij kwam rijden en op de weg keerde. Of ik niet zin had om te lunchen met hem en zijn vrouw. Uiteraard wilde ik dat. Hij en z'n vrouw zijn allebei werkzaam in de vliegtuigindustrie en ze hadden hier een tweede huis. En een heel mooi tweede huis moet ik wel zeggen. Dus rond 13:00 zat ik lekker aan de wijn met salade en gebraden kip, kaasplankje na met chocola en koffie. Zulke ontzettende aardige mensen die perfect engels spraken en mij super geholpen hebben. Dit was een top ervaring voor mij. Voor mensen die vanuit Nederland naar Santiago de Compostella zijn geweest; Deze mensen wonen tegen over het 1000km paaltje tot aan S.C. Dus bedank ze maar voor me als je er nog eens langs komt haha.. Hierna weer tot het donker verder gelopen tot aan Bazas aangezien er in het andere dorp waar ik langs kwam geen slaapplaats was. Hier werd mij een slaapplaats aangeboden door een vrouw die ik op de parkeerplaats tegenkwam. En ondanks dat ze het vast allemaal goed bedoelde voelde ik me er niet echt blij bij. Ze bleven maar vragen om geld aan me, en vertelde een hele boel vage onsamenhangende verhalen. Daarbij zei ze dat ze in het dorp woonde, maar het bleek diep in het bos 10km verder te zijn. Ook vertelde ze dat haar man jaloers en agressief was dus dat ik moest oppassen. Ooooow.. waar heb ik mezelf nu toch weer mee in gelaten dacht ik. Het bleek dat haar man een hele vriendelijke aardige vent was met (wederom) veel tegenslagen in z'n leven. Hij wilde met haar een normaal leven opbouwen want zij was zo ernstig mishandeld door haar ex dat ze half niet door had waar ze nu woonde. Haar kinderen waren door de sociale dienst van haar afgenomen, en haar ex wilde af en toe nog langskomen om haar weer aan te vallen. Vandaar waarschijnlijk ook haar waarschuwingen de hele tijd. Maar wat een ellende hebben deze mensen wel niet allemaal verduren gehad. Verder waren ze wel aardig, maar ik was blij om de volgende ochtend weer op pad te zijn.

Km's 44: Zeer turbulent dagje gehad vandaag.

Gevoel en geleerd. Echt intens boos op mezelf geworden dat ik m'n camera heb laten liggen, erg genoten van de gastvrije Fransen en een beetje een nare en vervelende afsluiting van de dag. Best bizar allemaal.

Dag 55 (49e loopdag) Monsegur

Ik wilde deze dag 43km afleggen omdat ik namelijk een mailtje van een Nederlands stel had ontvangen die mij hadden uitgenodigd om bij hun te verblijven, en zo kon het in drie dagen redden. Deze dag ben ik anders gaan lopen met snelwandel bewegingen in mijn pas. Hierdoor liep ik zeker 7 kilometer per uur. Voor mij is dat echt veel, en het voelde ook erg goed alleen was het knetter vermoeiend. De zon brandde weer alsof het moest, dus helemaal prima. Toen ik in Monsegur aankwam was ik redelijk vermoeid en had wat moeite met het vinden van een slaapplaats. Ben toen maar het ziekenhuisje ingelopen om te kijken of ik daar niet in een hoekje mocht liggen oid. Maar helaas wilde ze dat niet hebben. Een zuster wilde me wel heel graag helpen en heeft haar halve telefoonboek leeggebeld om iemand te vinden die mij wilde huisvesten. Helaas nam bijna niemand op en ben ik dus in de lobby gaan zitten wachten/slapen tot er een oplossing aan kwam waaien. Op een gegeven moment kwam die vrouw ontzettend blij aanlopen dat haar zoon mij graag wilde ophalen en dat ik ook kon mee eten met hen. Hij was die dag jarig dus lekker lam, maar z'n vriendin reed gelukkig. Zij waren 24 en 25 jaar oud en dus klikte het erg goed. Hele leuke avond gehad met z'n allen en lekker Chinees gegeten. Slapen mocht ik op de grote leren bank en het lag echt goddelijk.

Km's 43. Snel en zonnig!

Dag 56 (50e loopdag) Sigoules

Deze dag week ik van mijn route af op mijn weg naar mijn Nederlandse rustplaats in Lalinde. Weer vrij weinig te melden over deze dag. Lekker in de zon met een graadje of 8 door de eindeloze wijnranken gelopen. Gewoon fijn. Rond 16:00 vroeg ik aan iemand de beste route naar een dorpje verder op maar deze meid bood mij al een slaapplek aan. Dus hoefde niet meer te lopen en zelfs niet naar een slaapplaats te zoeken. Ze woonde samen met haar vriendin in dit dorp en waren werkloos volgens mij. Dus de hele middag en avond thee gedronken en films gekeken. Heel erg chill allemaal. Daarna lekker bloemkool als avondeten gehad. Gewoon een leuke dag.

Km's 40

Dag 57 (51e loopdag) Lalinde

Vandaag nog een kleine 35km naar Lalinde waar ik bij Cees en Anja was uitgenodigd om te slapen en een rustdag in te lasten. Ik heb steeds minder te vertellen overdag merk ik omdat er gewoon niets gebeurt. Ik loop wat, ik dagdroom wat, ik eet wat en de ik ben alweer bij mijn eindbestemming. Dus dat was mijn dag. Cees en Anja haalde mij ergens op om mij naar hun huis mee te nemen. Ontzettend aardige en leuke mensen die een oud vervallen Franse bouwval hebben opgeknapt tot echt een heel mooi huis in de Franse heuvels. Ze hebben ook nog twee huisjes ernaast staan die ze in de verhuur hebben, en ik heb nu dus gewoon een eigen huisje! Haha.. niet dat ik er veel zit maar toch. Heerlijk eend gegeten en veel wijntjes gedronken en eindelijk weer eens lekker normaal Nederlands gesproken. Ik ben hen zeer dankbaar dat zij mij hier hebben uitgenodigd. Kijk maar even op www.maison-france.nl dan weet je waar ik zit!!

Km's 35

Gevoel en geleerd. Wat fijn om weer even in het Nederlands te spreken, praten en lachen!

Dag 58 en 59 Lalinde

Ontzettend lekker geslapen in m'n eigen vakantiehuisje! Cees bakt zelf z'n eigen brood aangezien ze na 14 jaar Frankrijk wel klaar zijn met stokbrood, dus echt een lekker ontbijtje gehad. Kleren weer eens allemaal gewassen, en even inkopen gedaan bij allerlei leuke Franse winkels. Overdag vroegen Cees en Anja waarom ik eigenlijk niet nog een dagje bleef, en aangezien mijn voeten het meer dan eens met hen waren heb ik dit maar gedaan. In de avond waren we uitgenodigd bij Nederlandse vrienden. Via ontelbare kleine kronkelende landweggetjes kwamen we op het terrein van Rene en Lieke aan waar de wijntjes weer goed vloeide, en de kalkoen heerlijk smaakte. Heb zelfs nog een recept meegenomen uit de keuken van Lieke dus wie weet sla ik ook ooit nog eens aan het koken. Zij hebben hier een camping www.labrugere.info en hier kun je even kijken als je nog eens met de caravan door de Dordogne heen komt. Vandaag weer lekker uitgeslapen en heb ik de geschiedenis van het terrein bekeken. Van een enorme in elkaar gestorte bende hebben Cees en Anja in 14 jaar tijd vol met renoveren er echt een unieke stek van gemaakt waar je heerlijk kunt wonen & rustig vakantie vieren. Ik ben hen beide zeer dankbaar voor het slapen, het eten en de kijk in jullie manier van leven in deze mooie streek. Vanavond denk ik maar even vroeg op bed, en dan morgen weer hard op pad om Nederland te bereiken.

Tot aan de Grens!..

Allereerst, Sorry voor de lange Blog.. heb 8 dagen geen internet gezien namelijk! Hebben jullie in ieder geval weer wat te lezen.

Ten tweede.. Ik wil jullie vragen of je iemand kent (denk aan; familie, collega, buren etc) Die een tweede huisje hebben, of wonen in de buurt van mijn route door Frankrijk.

Deze is in grove lijnen: Mont-de-Marsan, Perigueux, Limoges, Crozant, Bourges, Varzy, Avallon, Auxerre, Namur.

Dus weet je iemand die in die buurt woont en mij wel een nachtje zou willen helpen met onderdak en eten. Aarzel dan niet!.. En alvast bedankt.

Foto's zijn uiteraard hier weer te vinden: http://www.flickr.com/photos/56603631@N07/?saved=1

Dag 39 (33^e loopdag) 7 januari Villafrance Montes de Oca

Op mijn slaapzaal in Burgos lag ook een jongen uit Belgie; Quinten genaamd. Hij was vanuit Belgie komen lopen, maar deed het lekker rustig aan. Hier wat werken, daar wat werken en hij slaapt een beetje op dezelfde manier als ik dat doe. Aankloppen en vragen. Volgens hem gaat dat erg goed in Frankrijk maar hij spreekt de taal dan ook. Van hem heb ik een aantal adressen gekregen die ik kan proberen om een slaapplaats te vinden. Nog bedankt voor de infromatie Quinten! De eerste (12!) kilomter die ik moest afleggen waren door de stad en een heel groot industrie gebied. Niet mooi, wel vervelend. Hierna ging het mooi door de heuvels heen, liet de zon zich af en toe eens zien (de regen trouwens ook) en was het gewoon een prima dagje. Helaas miste ik ergens een afslagje denk ik maar ik moest de laatste 5 kilomter langs een drukke verkeersweg lopen en het terrein was dermate aan het varieren in hoogte dat ik weinig zin had om weer terug een heuvel op te klauteren om het juiste modderpad te vinden. Dus gezellig met Boudewijn de Groot de heuvel afgezongen. Eenmaal in de Albergue aangekomen wilde de Hospitalria (gastdame) me heel graag gratis laten slapen, maar omdat ze ook maar een medewerker van de gemeente was kon ze dit niet doen. Wel haalde ze uit haar eigen keukentje een grote pan met linzen, worst, brood en fruit wat ik allemaal mocht op eten! Heel lekker was het en heb het allemaal gedeeld met m’n Koreaanse kamergenoot omdat hij bijna niets meer had. Dat is iets waar je echt achterkomt tijden het pelgrimeren; Delen. Iedereen deelt alles. Drinken, eten, en mensen voelen zich bijna beledigd als je niet iets van het aangebodene eet. Ik rol er ook langzaam in, maar omdat ik nou eenmaal van veel eten houdt gaat het bij mij wat langzaam haha.. Maar zoals je leest kom ik er wel hoor. Het grappige was toen we met z’n drieen (er was later nog een Brazeliaan bijgekomen) naar de supermarkt liepen de Koreaan tachtigdoezend keer oohh en aaah.. en woooow tegen de sterrenhemel riep. De beste jongen kwam uit Seoel (hoe schrijf je dat?)waar dus knetterveel licht vervuiling is en had van z’n leven nog geen sterrenhemel gezien. Hij heeft in z’n eentje een kwartier buiten gestaan en kwam met een gigantisch glimlach weer binnen, en bleef maar praten over hoe mooi sterren wel niet zijn. Leuk om zo’n enthousiasme voor zoiets natuurlijks te zien.

KM’s: 38

Gevoel en geleerd. Dingen die voor 1 persoon normaal is is voor iemand ergens anders vandaan een adembenemend tafereel. Leuk om te zien.

Dag 40 (34^e loopdag) 8 januari Santa Domingo de la Cazada

Vandaag stond weer 35Km op de agenda, dus rond 07:00 loeide de wekker alweer mij m’n warme slaapzak uit. Op deze manier kon ik wel lekker rustig aan lopen en vaak pauze nemen. Wat ik dan ook gedaan heb! Toch viel de dag me tegen ondanks het lekker weer en dat komt omdat 90% van deze dag ik op een verhard pad liep met losliggende stenen er op. Na enkele uren wordt de onderkant van je voeten zo gevoelig dat iedere stap zeer begint te doen ondanks dat je nog helemaal niet ech ver gelopen hebt. Zodoende kwam ik toch nog met aardig wat moeite op de plaats van bestemming. Wat wel mooi aan deze dag was, is dat ik heeeeeeul in de verte al besneeuwde bergtoppen kon zien en dat ik weer een dal te voet heb veroverd. Yeah! ’s Avonds in de Albergue zag ik tot mijn, en ook hun verbazing dat de hospitalerios dezelfde waren als in Zamora. Ze waren verhuisd naar deze Albergue en het was weer een gezellig weerzien. Verder waren er nog drie Koreanen aanwezig die allemaal van italianen (ook die van gister) een Europeese naam hadden gekregen. Veel makkelijker op met carlo, marco en lisa te praten dan met Ly-ping-hao en … nou ja, je snapt het wel. Marco, de oudste, had afgelopen jaar met z’n 67 jaar nog een marathon gelopen. Hij deed hem al voor de 22^e keer. Petje af voor die ouwe.

Km’s: 35 moeizame dit keer.

Dag 41 (35^e loopdag) 9 januari Najera

Kwam er vannacht achter dat ik m’n hoofdlampje 2 nachten geleden heb laten hangen L helaas geen boek meer lezen in het donker momenteel. Goed ontbeten met yoghurt, muesli en ook nog fruit! Gelukkig regent het zodat het niet gelijk een te goede dag begint te worden. Grrrr.. Al na een paar kilometer was ik het spoor volkomen bijster, en konden zelfs de mensen die ik aansprak mij niet vertellen waar de “Camino Frances” was. Stelletje debielen! Kon er nooit meer dan 3 tot 4 kilometer vandaan zitten maar opeens had niemand nog van die route gehoord. Dus dan helaas maar op de alternatieve manier van A naar B. Met de benewagen op de snelweg. Denk niet dan ik de snelste aldaar was, maar kon in iedergeval niet meer verkeerd lopen aangezien die weg regelrecht richting Logrono ging! De laatste 6 kilometer had ik m’n geliefde Camino gelukkig weer gevonden en kon ik weer rustig over veldwegen wandelen. Ook tussentijds nog even gezellig met Maarten gebeld, en dit zijn nog steeds (hint!) welkome belletjes. Bij mijn Albergue aangekomen vond de Hospitalerio geweldig wat ik deed. Altijd leuk om te horen, en ze stond er dan ook op om voor mij het eten te betalen die avond. Dus gezellig met haar en een andere pelgrim uit eten geweest, en tijdens het eten gaf ze me ook nog een ketting die gemaakt was voor een speciale pelgrim. En ze vond dat ik dat was! Erg aardig van haar. ’s Avonds in bed kwam ik er achter dat mijn kamergenoot van bomen zagen houdt, muren kan slopen in z’n slaap, oorlogje speelt en auto-ongelukken in z’n slaap na doet. 1,5 uur wakker gelegen en er kwam wederom geen einde aan. Deze keer wilde ik niet m’n hele nacht laten vergallen, dus heb maar rapido een matras van een leeg stapelbed afgetrokken en ben lekker bij de warme keuken gaan liggen. De volgende dag schrok de Hospitaleria wel een beetje en vroeg of alles goed was. Ze moest er hard om lachen gelukkig en de snurker in kwestie voelde zich oprecht schuldig voor het verstoren van mijn nachtrust dat ik zomaar een paar oodroppen (in verpakking nog) van hem kreeg. Om het goed te maken.

Km’s 22

Gevoel en geleerd. Ik ben absoluut geen vaste slaper. En met allemaal andere mensen op een slaapzaal breekt dat de nacht lekker op!

Dag 42 (36^e loopdag) 10 januari Logrono

Dit zou een lekkere zonnige dag moeten worden, en jawel hoor! Dat was het ook. Vanaf een uurtje of 10:00 in T-shirt rond gelopen want je moet natuurlijk tannen wanneer je tannen kan. Andere mensen zaten me wat gek aan te kijken aangezien het rond de 10 graden was. Maar je bent als Hollander in Spanje EN er is zon. Dus tsja.. Maargoed, het liep deze dag echt heel lekker. Heerlijk een uurtje pauze gehouden zodat ook het tweede gedeelte er doorheen gesjeesd kon worden. Op een bepaald stuk moet je over een heuvelrug/pas heen en dan zie je de mooie stad logrono liggen. Ik dacht dus; Whammie, dat ging snel. Ik zal wel erg snel gelopen hebben vandaag?! En het grappige is dat je geest zich ook direct er op insteld dat je er eigenlijk bijna bent. Dat je alleen dat laatste stukje even moet lopen nog. Dat het allemaal wel meevalt voor vandaag. Fout! Bleek dus dat het vanaf het punt dat ik de stad zag liggen nog dik 2 uur naar de Albergue is, en je dus ruim een uur compleet door je eigen schuld met pijn en een zeurend gevoel loopt. Terwijl als je gewoon had doorgelopen en niet een stom zelf ingenomen dansje gemaakt had van “we zijn er bijjjjjna we zijn er bijjjjjna” er niets aan de hand geweest was! Dit is niet de eerste keer helaas dat dit gebeurd, en het zal ook wel niet de laatste zijn. Kwam tussentijds nog wel langs een soort van stadspark met een heel groot meer erbij. Voor de verandering een keer niet volgedumpt met afval door de Spanjaarden. Mooi om te zien. In de Albergue mocht ik gratis slapen en er was gratis internet!! Dus even weer een lekker avondje skypen. Eten was ook goed weer. Aardappelen met prut uit de magnetron, 1 appel, 1 peer, 1 banaan en een yoghurtje. Mmmmm…

Km’s: 31 In lekker weer, maar mezelf bedonderd.

Gevoel en geleerd: Als het om tijd/afstanden gaat kun je je beter op harde feiten en gemiddeldes basseren dan op een gevoel. Kan het alleen maar beter uitpakken.

Dag 43 (37^e loopdag) 11 januari Torres del Rio

De lucht was deze dag fifty/fifty verdeeld. Achter me hing het erbij alsof er een kleine orkaan los zou gaan barsten en boven en voor mij was het alsof de strandtenten vandaag weer hun deuren zouden openen. Na dat ik even heel duidelijk gemaakt had dat de strakke lucht boven mij moest blijven, en de zware wolken achter mij kon ik met een gerust hart op pad gaan. (en zo geschiedde het! YEAH!). Lekker weer dus vandaag. In een tussenliggend plaatsje aangekomen vroeg ik aan een vrouw de weg die met mij even haar Duitse taal wilde opfrissen denk ik want ze heeft me een halfuur sprekend in de Duitse taal door dit plaatsje aan de hand meegenomen om te laten zien waar de dokter zat, de bibliotheek, het gemeentehuis en nog wat “onvergeetelijke” hoogtepunten. Ik kan alleen zeggen dat het net zo aardig was als dat het niet noodzakelijk was. Beide namelijk heel erg. Hier ook gelijk een nieuw hoofdlampje aangeschaft, en al bungelend aan mijn tas viel deze na nog geen 100 meter kapot op de grond. Gelijk maar weer geretourneerd en mijn centjes terug gekregen. Hier maar niet weer een nieuwe gekocht haha.. Tijdens de verdere dag hele mooie uitzichten gehad omdat ik weer een soort pas over moest lopen waar het nodige klimwerk aan vooraf ging. Maar wat ontzettend mooi! Maakt het allemaal ontzettend waard. ’s Avonds in de Albergue had ik de beste douche sinds tijden, en ook de bedden waren opmerkelijk goed! Lekker geslapen zonder snurkende mede pelgrims.

Km; 21

Dag 44 (38^e loopdag) 12 januari Estellas

Op pad gegaan met de wetenschap dat het gewoon weer lekker weer zou zijn! Deze reis begint nog echt op vakantie te lijken ook haha.. Vandaag niet veel gebeurd behalve veel liedjes meegezongen en gefloten, twee keer een stukje verkeerd gelopen maar snel gecorrigeerd, mooie uitzichten gehad, door een buxus-bos gelopen (hebben we die in Nederland ook?) en nu komt het mooiste: Bij het laatste stuk aangekomen kwam ik langs een wijnmakerij.. en weet je wat die aan de achterkant van het pand hadden? Een watertap (om bijvoorbeeld je thermosfles mee om te spoelen) EN een wijntap! Helemaal gratis! (Hollanders he!) om bijvoorbeeld je thermosfles mee te vullen. Wat een uitvinding. Zouden ze in Groningen ook moeten hebben, kijken of er dan nog gestudeerd wordt. Owja, werd onderweg ook nog een huis ingetrokken om snel een bakkie te drinken. De man in kwestie die voor het trekken aan mijn arm verantwoordelijk was had al twee keer naar Santiago gelopen en 1x daarvan zelfs vanaf Rome. Vlug wat foto’s geschoten en handen geschud, en toen mocht ik weer verder lopen.

Toen ik bij een Albergue aankwam bleek dit de verkeerde te zijn, want er was er een waar ik gratis mocht overnachten, maar dat was deze dus niet. Wel vond de eigenaar het erg bijzonder wat ik deed, dus gaf ook hij mij een ketting van de Jacobs-schelp. Erg mooi ding vind ik. Daarbij gaf hij me ook 5 euro waarvan ik een kaartje naar hem moest versturen als ik op de Noord-Kaap aankwam! Ik heb het beloofd, dus nu moet ik het wel afmaken. Aangekomen bij de juiste Albergue was het er erg gezellig. Een italiaan die er met zijn zoon was gingen voor iedereen traditioneel koken, en er was wijn/bier/cider en chocola/koek/turron, dus echt een leuke en gezellige avond gehad. Uiteraard had ik kunnen weten wat drank met oudere mannen doet, dus binnen no-time galmde er een intens gesnurk van drie kanten waar ook mijn oordopjes niet tegenop konden helaas. Dit keer heb ik m’n matje maar in de eetzaal uitgerold en heb daar voor het eerst sinds tijden weer eens lekker op geslapen. Hoe de rest kon slapen snap ik echt niet..

Km’s: 30

Gevoel en geleerd: Gratis wijn uit de muur.. we moeten in Nederland nog zoveel leren J

Dag 45 (39^e loopdag) 13 januari Cizur Menor

Er was mij verteld door een van de mannen gister dat er tussen Puenta de la Reina en Cizur Menor geen enkele Albergue of dergelijks open was. Hierdoor kon ik kiezen; of 21 kilometer, of 43. Ik heb gekozen voor het laatste, en dat was weer lekker pittig. De afstand opzich had ik uiteraard al wel eerder gelopen maar deze keer zaten er flinke klimmen en dalingen in het parcour. Vooral de laatste was een hele stevige klim waarna je uitzicht had over heel Pamplona en omstreken. Schitterend om daar rond te lopen. Uiteindelijk kwam ik wel echt gebroken aan bij de Albergue in Cizur, en daar wachtte mij een uniek momentje tot nu toe! De Hospitaleria vond namelijk (oprecht) dat ik iets belachelijks aan het doen was!? Ze bleef maar zeggen dat kinderen geen geld, maar liefde nodig hebben. Ik dus uitleggen dat het voor onderzoeken is, en toen kwam ze met de conclusie dat ik gewoon in NL moest gaan werken en al mijn geld daar maar moest doneren maar me niet voor pelgrim mocht voordoen. Want dat was ik niet volgens haar. En dat wijf (sorry, maar ik wil het niet anders omschrijven) bleef maar door zeuren dat mensen zoals ik belachelijk waren en we absoluut niets om kinderen gaven maar alleen maar gratis wilde vakantie vieren.. Toen was ik er klaar mee. Ik heb haar heel vriendelijk vermeld dat ik het niet met haar standpunt eens was en klaar met het onderwerp was. Bizar toch? Gelukkig kwamen even later mijn twee kamer genoten binnen, en dit waren echt twee heeeeele toffe gasten. 1 van 43, en 1 van 28. De jongste, Pablo, is manager van een bar in Lloret del Mar, en heeft nu dus een tijdje niets te doen, en de oudste, Javier, is genezen van Kanker en doet deze tocht nu voor de 2^e maal, maar deze keer om zijn gezondheid te vieren. Logischerwijs vond Javier mijn reis helemaal geweldig en hij en Pablo stondener dan ook op om mij uit eten te nemen! Het was een hele mooie en gezellige avond, en ontzettend veel gelachen met deze lui. Dan is het best wel jammer dat je altijd weer alleen de andere richting op moet ipv even een paar dagen met hun mee te lopen. Volgende ochtend nog een paar foto’s met elkaar geschoten, en aan Javier heb ik volgens mij een vriend voor het leven erbij gekregen. Wellicht kwam hij me nog opzoeken tijdens mijn reis..

Km; 43 hoge en lage, maar vooral hele mooie.

Gevoel en geleerd. Ik heb geleerd dat dus niet iedereen het goed vind als je je inzet voor een goed doel, en kreeg daar een lichtelijk geirriteerd gevoel bij!

Dag 46 (40^e loopdag) 14 januari Larasoanne

Cizur is half vergroeid met Pamplona, en hierdoor was ik met een klein uurtje in het centrum van deze stad. Ik moest vandaag slecht 22 kilometer afleggen, dus had tijd om even wat rond te kijken. Ik heb een curus Frans kunnen uitprinten. 131 pagina’s (wel 2 op in bladzijde en dubbel geprint) voor slecht 1 euro en 65 cent. In Najera wilde zo’n achterlijke vent mij 30ct. Per pagina rekenen.. Bijna 40euro voor een paar printjes!? Gelukkig was ik niet op dat superaanbod ingegaan. En toen ben ik even gaan kijken naar andere schoenen. De mijne zijn echt goed afgesleten na 1800 kilomter, en ik loop te veel op asfalst en verharde wegen voor mijn bergstappers. En aangezien mijn andere paar Hanwag’s voor Zweden en Noorwegen wil bewaren ging ik dus opzoek naar trekkingschoenen die goed op onverhard en verhard terrein zijn. Ok, gevonden. Maarja, wat doe je met je eigen schoenen? Daarbij had ik nog wat andere ballast waar ik echt vanaf moest en wilde ik een nieuwe broek halen omdat ik ongeveer 8 kilo ben afgevallen en mijn broek dus aardig wat maatjes te ruim zit. Die moest dus ook weg. Dillema.. De oplossing lag eigenlijk zo voor de hand, maar mijn moeder wees mij er even op dat dingen zo simpel kunnen. Ze zei namelijk; “Dan hou je toch gewoon even een Nederlandse auto aan zodat die je spullen mee terug kan nemen?” en ja; Waarom ook eigenlijk niet. Het Nederlands zijn is wat ons tenslotte over de hele wereld bindt, dus het minste wat iemand kan doen is toch mijn smerige afgedragen spullen even mee terug nemen naar ons Holland? Haha.. Ondanks dat het laag-seizoen is toch maar proberen, en ja hoor binnen 5 minuten rijd er een geel NL-kenteken voorbij. Hij was helaas sneller, dus ik er achteraan rennen. Bocht om. Ik tussen gebouwen doorstekend, al hijgend met 22 kilo bagage als een idioot rennen. Uiteraard keken de mensen wat gek, maar je moet er wat voor over hebben! Boem, ik zag ‘m weer bij het stoplicht. Vol gas er achteraan. Groen. Neeee… weer de bocht om. Weer rennen. En toen stond ik in een lange straat waar die auto had moeten zijn. Maar helemaal niets, tot mijn oog viel op de ingang van een parkeergarage. Met gierende zolen de garage in gerend. Geen nederlander te zien, volgende etage dan maar proberen. Bingo! De beste man schrok enigszins van mij en mijn vertoning, dus snel maar vermeld dat ik geen wapens, maar gewoon een rare vraag heb. Snel de ham-vraag gesteld en hij zei JA! Dus in de parkeergarage broek uit, schoenen uit en alles in zijn auto gezet. En vervolgens de hele stad door op hele kleine hotel-slippertjes naar mijn nieuwe schoenen, en broek! Ro, ontzettend bedankt dat je mijn spullen wil meenemen terug naar Nederland! Had moeders toch gelijk.

In het nieuw gestoken dus de dag afgemaakt, en wat loopt dat opeens anders. Hele lichte schoentjes ipv mijn logge bergschoenen. Ze zaten al die tijd ontzettend fijn, maar het is tijd geworden voor wat lichters op al die verharde paden. Dus, dartelend en huppelend als een jonge hinde galoppeerde ik langs riviertjes en over bruggetjes terwijl de zon de dag nog aangenamer maakte. Wat een feest! De albergue was ook prima, en eten deed ik van nood-rantsoen omdat er weer eens geen supermarktje was.

Km; 22 Licht en luchtig

Gevoel en geleerd. Best gek dat een nieuwe broek en nieuwe schoenen je een compleet ander gevoel kunnen geven dan je “oude kloffie”. Wel fijn om ook gewoon weer een broek te hebben die past, en niet om de haverklap van je kont afzakt.

Dag 47 (41^e loopdag) 15 januari Roncevalles

Ik merkte het gister ook al. De natuur is enorm aan het veranderen de laatste kilometers. En dat is zeer welkom eigenlijk. Vandaag dus ook de hele dag langs riviertjes gelopen via smalle kleine kronkelpaadjes en over mooie bruggen en door leuke dorpen. De huizen zien er hier ook gewoon uit als huizen (denk aan de Alpen) in plaats van een klodder met modder en paar keien er tussen zoals het grootste gedeelte van Spanje. Het is hier ook schoon en overwegend netjes in de dorpen, en ook dat is een hele verademing. Weer een hele dag met strakblauw boven mijn hoofd en ben alweer lekker aan het verkleuren zo tijdens mijn werk. Roncesvalles is mijn laatste stop voor ik Frankrijk in ga en ik ben er klaar voor! Moest helaas nog 3km heen, en 3km terug lopen naar het vorige dorpje omdat hier geen supermarkt is, en het morgen zondag is en ik uiteraard geen voorraadkast met me meezeul.

Km’s; 27 (+6 naar de Super haha..)

Gevoel en geleerd: Morgen heb ik gewoon HEEL Spanje doorgelopen! Ik ga niet te veel op mijn eigen borst kloppen van wat een stoere jongen ik ben, maar ben toch wel een beetje trots erop dat ik morgen gewoon, per voet, door Spanje ben getrokken! Op naar hoofdstuk 2.. op naar France.

Dag 48 (42^e loopdag) 16 januari St. Jean Pied a Port.

Vroeg vertrokken vandaag, want ondanks dat ik niet heel ver moet, moet ik wel over de pyreneen heen. Er is ook een makkelijke weg omheen, maarja, dan zou ik gewoon de makkelijke weg kiezen. En aangezien dit een avontuur dat ik de rest van m’n leven niet wil vergeten is kan ik die weg dus niet nemen! Dus de eerste drie uur van deze dag was het knetterhard omhoog sjouwen. Echt hard werken, en ik was dus ook goed opgewarmd toen ik boven kwam. Windkracht 7 met een gevoel van -5 gr. om m’n oren heen zorgde dat ik niet overhit raakte haha.. Her en der lag nog wat sneeuw, maar het was alles behalve een gevaarlijke situatie waar zo voor gewaarschuwd werd. Maar jongens, wat een uitzicht!! Dat is wat ik nou zo mooi vind aan dit avontuur, je komt op plaatsen waar je met de auto niet kan komen. En de beloning is echt grandioos. Dus in de snijdende wind even een kwartiertje ge oooh.. en ge aaaahd. Hierna moest ik om het onderkoelingsrisico wat te verkleinen maar weer in beweging komen en kon ik 5 uur lang gaan afdalen. Dat was iets minder geslaagd aangezien er wel 16 kilo 5 uur lang op je gewrichten klapt. (+ uiteraard mijn eigen kilootjes) Uiteindelijk in St. Jean aangekomen, en ik zag het vanaf de bergen al. Frankrijk is anders. Frankrijk is mooi. Frankrijk is schoon en netjes. De mensen zijn vriendelijk. En toen ik St. Jean was rook het naar Europa, wintersport, de bakker, thuis, goed-voormekaar-show. Ik was echt blij om de grens over te zijn!

De vrouw die de Albergue hier runt wordt Madame “Mama” genoemd, en niet geheel zonder reden. Zo’n ontzettende lieve en aardige vrouw die maar koffie en eten aan blijft slepen. M’n kleren wilde wassen. Weer koffie zetten en maar Frans blijft ratelen tegen je. Heel gezellig dus 4 uur geluisterd naar haar en af en toe begreep ik wel wat J Echt een super lief omaatje. En de volgende morgen stond ook m’n ontbijt al weer klaar.

Km’s; 26 De mooiste tot nu toe!..

Gevoel en geleerd. Ik had bijna een gevoel van thuiskomen toen ik het dorp inliep! Het is in ieder geval allemaal weer wat normaler, en daar ben ik blij mee!

Dag 30 t/m 38..

Fotos kun je hier weer vinden!.. http://www.flickr.com/photos/56603631@N07/?saved=1

Dag 31 (26^e loopdag) Riego del Camino

Ik snap sinds vannacht waarom de meeste pelgrims oordoppen tot hun standaard uitrusting laten behoren. De reden hiervoor is omdat ik de afgelopen nacht oprecht nog geen 4 uur heb kunnen slapen omdat mijn kamergenoot echt belachelijk veel geluid maakte. Ik kan het eigenlijk niet eens omschrijven. Het was piepend, krakend, schurend, kuchend, hoestend, gorchelend en borrelend maar de geluiden opzich waren zo erg nog niet. Nee? Zul je denken. De geluiden op zich niet. Maar het feit dat de beste 55 van de 60 minuten per uur hiermee bezig was maakte het echt onuitstaanbaar. Dat was mijn nacht. Toen ik dit bij het ontbijt aan de hostalerios vertelde konden zij mij gelukkig er op wijzen dat er beneden nog een hele lege slaapzaal was waar ik ook wel had mogen slapen als ik er last van had. Thanks! Eenmaal opweg in de regen was het gewoon weer een grijze werkdag. Ik liep wat langs de weg, ik liep wat door de modder, ik liep wat wat in de wind en ik liep wat in de regen. En een paar uur later ben je gewoon alweer op de plaats van bestemming. Een koude, maar verder prima Albergue. Lekker filmpje gekeken en nog wat met Wibaut gebeld zodat ik weer op de hoogte van het leven in Groningen was.

Km’s: 35

Dag 32 (27^e loopdag) Mayorga en oudjaarsdag!

In de ochtend vroeg opgestaan zodat ik lekker rustig aan kon lopen vandaag. Vandaag ga ik namelijk van de route (Via de la Plata) af om schuin door het Spaanse land te steken om zo op de Camino Frances uit te komen die mij naar de Pyreneen zal leiden. Aangezien ik niet echt een kaart heb wilde ik dus wat meer tijd hebben.. voor het geval dat.. Maargoed, in de ochten m’n i-Pod nog losgekoppeld van de laptop en alles weer ingepakt. Het regende uiteraard weer, maar opzich was het wel een prima dag om te lopen. Rond het middag-uur liep ik door een dorpje met een cafe waar gratis wifi op de deur stond, dus dat leek mij een uitermate geschikt moment om de voeten wat rust te gunnen en gelijk even te mailen/facebooken en wat al niet meer. Toen ik m’n laptop aan deed moest ik eerst het systeem resetten waar ik al weinig van snapte waarom dit moest. Na dat dit gebeurd was bleef het beeld zwart en zette ik ‘m maar uit. En weer aan. Sindsdien doet de helft van m’n beeldscherm het maar!! L kon wel huilen. Als er een IT-er is die dit leest.. hoe kan het dat de linkerhelft van mijn scherm wit/zwart gestreept en dus eigenlijk stuk is?? Wil nu dus m’n laptop naar NL op sturen zodat hij nagekeken kan worden want dit is echt heel brak! En m’n schatje is ook pas 1,5 maand oud.. Even een mega dip op dit moment zoals je snapt.

Maargoed, er moet ook gelopen worden. Dus dan maar gewoon weer op pad al ben ik wel een beetje boos op de situatie. Ik ga zo ontzettend voorzichtig met dat ding om! Altijd in z’n hoes en in een waterproof zak. Altijd netjes op dezelfde plek in m’n tas waar hij niet klem kan zitten en toch dit!..

(poging twee om verder te typen) Maargoed, er moet ook gelopen worden. Toen ik ’s avonds bij het dorpje aankwam was er dus (omdat ik niet meer op een pelgrims route zit) geen Albergue waar ik kon slapen. Voor het eerst tijdens deze reis dus bij de pastorie aangeklopt om te kijken of ze op deze mooie dag een plek voor me hadden. Helaas konden ze me niet echt helpen. En er was ook geen hotel/hostel/B&B. Zou ik bijna in m’n tentje moeten met oudjaarsnacht. Gelukkig was er een medewerker van de nabijgelegen kerk die me mee wilde nemen. Zo werd ik door de beste man naar Mayorga gebracht alwaar hij lid van die gemeenschap was. Ik werd bij de kerk afgezet waar ik een halfuur moest wachten op iemand die me naar een slaapplek van de kerk zou brengen. Gelukkig voor mij was de lokale amateur-kerk koor net haar “mooie” schelle Spaanse kerkliederen aan het oefenen en hoorde ik alles zeer goed in het kamertje ernaast. Na een kwartier kwam iemand vragen of alles goed was met mij, en of ik nog wat drinken wilde. Uit beleefd hij zei ik dat alles goed was, en dat ze erg mooi konden zingen. FOUT! Nooit beleefdheid veinzen haha.. Ik werd gelijk aan m’n armen meegetrokken en moest erbij gaan zitten. Het volume in het kleine kamertje was nog tien keer harder dan in de kamer ernaast. En maar blijven lachen. Ow wat mooi.. la la la.. Toen ze me een tamboerijn in m’n handen wilde drukken heb ik zeer vriendelijk bedankt. Uiteindelijk werd ik door de pastoor van de kerk meegenomen naar mijn slaapplaats. Hij vroeg aan mij of ik eten voor die avond had, en ik hoopte dat ik met “nee” te antwoorden een plekje aan zijn tafel in de kerk kon bemachtingen waardoor er wellicht een hele mooie en gezellige oudjaarsnacht in het verschiet lag. Ik werd in tegenstelling tot mijn gedachten meegenomen naar het eethok voor de hulpbehoevende personen van deze gemeenschap. Ik greeg 3 blikjes tonijn, chocola van 4!!!jaar over datum, linzen, pasta en nog meer heerlijkheden. Hierna werd ik bij de slaapplek afgeleverd. Een tochtig hok waar wat ramen kapot waren, de deuren niet op slot konden. And on top of it all.. Moest ik m’n onderkomen met de lokale zwerver die nacht delen. Hierna vertelde de pastoor me dat mocht ik naar een barretje of iets dergelijks gaan vanavond dat ik beter maar AL mijn spullen mee kon nemen omdat hij de zwerver ook niet echt vertrouwde. Dat was de spreekwoordelijke druppel voor mij. Zodra de pastoor afscheid genomen had heb ik twee minuten mijn mogelijkheden overwogen, en in al mijn ondankbaarheid ben ik ‘m gesmeerd. Hasta luego zwerver. Dat de chocola mag smaken! Gelukkig was er 1 hotel in het hele dorp, en vrienden van mij zullen dit waarschijnlijk Karma noemen maar hij was uiteraard gesloten haha.. Na heel zielig in het aanliggende cafe mijn verhaal verteld te hebben mocht ik van de eigenaar als enige het hotel in! Met internet! Eerst even met m’n ouders geskyped aangezien m’n moeder ook jarig was, daarna even met m’n vriendinnetje geskyped voordat ze op pad ging en vervolgend van 23:30 tot 00:10 met m’n vrienden geskyped. Zij zaten lekker met z’n allen in Groningen en een laptop met mij stond op de stoel zodat ik er ook bij hoorde J Eigenlijk was het erg leuk! Wel was het cafe om 21:00 dicht gegaan en had ik 1 blikje sinas waarmee ik het nieuwe jaar heb ingeluid. Om 00:20 lag ik dan ook alweer te slapen.

KM’s 32:

Gevoel en geleerd: Gastvrijheid is opzich een heel leuk iets, maar je hoeft nou ook weer niet dankbaar voor alles te zijn. Je moet jezelf er nog wel enigszins fijn bij voelen! Verder heb je met oud & nieuw niet meer dan Skype, familie en vrienden nodig!

Dag 33 (28^e loopdag) 1 januari Sahagun

He he, eindelijk weer zon! Lekker geslapen in een heerlijk bed. Nu mag je als lezer zelf beslissen of je me een Nederlandse krent vindt of dat je wellicht hetzelfde gedaan had, maar dat laat ik aan jullie zelf over.

Als je hebt geslapen in een hotel, je komt bij de bar en vraagt een ontbijt en je krijgt dan ook een kop koffie en een chocolade-broodje. Je verteld de man dat je het bed heel lekker lag, en overhandigt hem de sleutel van je kamer. Tijdens het overhandigen van de sleutel vraag je in zijn moedertaal wat het kost. En als zijn antwoord dan (terwijl hij je kamersleutel in z’n handen heeft) 2 Euro is, dan hoef ik hem er toch niet op te wijzen dat ik ook geslapen heb?! Ik heb in iedergeval lekker geslapen en gegeten voor 2 euro.

Lekker aan de wandel in de zon maar wel helaas alleen maar over asfalt. Ik ging als een trein, en kwam nog fit aan in Sahagun. Hier was een Hongaarse jongen in de Albergue die hier twee dagen sliep omdat hij wat relatieproblemen had. Hele aardige gast, en samen een fles wijn opengetrokken en tot 01:00 over van alle en nog wat gepraat. Goeie afsluiting van een toch zo aardige dag.

Km’s 34

Gevoel en geleerd. Een fles wijn en een goed gesprek blijven zeer welkom op deze reis. Helemaal na oud en nieuw alleen op een kamer gezeten te hebben.

Dag 34 (29^e loodag) 2 januari Calzadilla de la Cueza

Dit werd dus mijn 1^e dag op de Franse Camino. De drukke pelgrimsroute waar in de zomer tientalle pelgrims per dag overheen sjouwen. Ik kwam ze onderweg ook tegen. Alweer een hele leuke ervaring om even 5 tot 10 minuten met andere pelgrims te praten over hun reis, waar ze vandaan komen en hun motivatie voor het lopen van de Camino. Zo heb ik bijna 20 minuten staan praten met een Amerikaans stel die vonden dat ik voor een heel nobel doel liep. Je merkt ook dat je echt op een andere weg loopt. De looppaden zijn 1000x keer van beter kwaliteit dan waar ik de afgelopen week op gelopen heb, alles is beter aangegeven en er moet wel echt iets aan je ogen mankeren wil je (zelfs als je in tegengestelde richting loopt) het pad kwijtraken. Aan het eind van de middag bij de Albergue aangekomen, en hier waren ook een 27 jarige Duiste jongen en een 32 jarige Spaanse dame. Met z’n drieen hebben we gegeten en ook weer lang over van alles en nog wat gepraat. Ondanks dat ik de reis al als een ontzettende leuke ervaring ervaar, maakt dit het zoveel interessanter om dagelijks met nieuwe personen (die ook Engels spreken) geconfronteerd te worden. En om eerlijk te zijn ook een stuk dragelijker dan keer op keer in je eentje in een koude hut te zitten.

Km’s 23 maar! Helaas is er tot het volgende dorp 17KM lang helemaal niets!

Gevoel en geleerd. Als je me een beetje kent weet je dat ik wel van praten hou. Ik ben dus eindelijk weer in m’n element J

Dag 35 (30^e loopdag) 3 januari Boadilla del Camino

Vandaag had ik 35Km ingepland wat gezien de laatste dagen gewoon lekker makkelijk zou worden. Vroeg opstaan en lekker lopen. Na drie uur kwam ik een vrouwelijke medepelgrim tegen met wie ik aan de praat kwam, en ze vond mijn reis zo nobel en goed dat ik gelijk van haar een hangertje kreeg met een beschermheilige er op. Dat ik niet gelovig ben deerde volgens haar niet, want op deze manier hield zij een oogje in het zeil begreep ik uit haar woorden. Erg aardig van haar. Toen ik rond 16:30 bij Poblacion de Campos aankwam kon van mezelf ook nog wel 4 kilometer doorwandelen naar Fromista wat een grotere plaats scheen te zijn. Er waren hier 3 Albergues die allen gesloten waren. En het hostal wilde 45 euroe van mij hebben voor een dubbele kamer omdat alle enkele bezet waren. Het feit dat ik alleen was deerde haar niet en het was of de volle mep, of niets! Dus niets. Ondertussen was het al 18:00 geweest, had ik nog geen eten gehad en dus ook geen slaapplek. Dus in het donker besloten om nog maar 6 kilometer verder te lopen naar het volgende gehucht waar wel een Albergue open hoorde te zijn volgens een locala agent. Zonder gegeten te hebben de 45 KM aantikken is toch best zwaar als je al de hele dag bezig bent. En uiteraard was ook deze Albergue dicht. Maar hij zat in het zelfde pand als het dorpscafe. Ik dus aan de barvrouw vragen of de Albergue open kon maar dat was onmogelijk. Ik moest van haar naar Fromista toe, daar waren er namelijk drie. Dat ik de andere kant opliep ging er nogal moeilijk in bij dame. Toen ze het door had zei ze dat ik 8KM verder moets lopen, daar was wel een Albergue die open was. Ze kon me wat! Heb haar met hele duidelijke internationale gebaren duidelijk gemaakt dat ik deze dag (het was al 8 uur en pikdonker en regen!!) geen stap verder ging zetten. Desnoods ging ik in de gang daar liggen. Hierna werd zij boos (althans die indruk kreeg ik een beetje haha..) maar na vijf minuten over en weer bakkeleien pakte ze uit haar eigen broekzak opeens een sleutel en liep zonder een woord te zeggen weg, dus ik er maar achteraan. Met een ruk werd de deur van de Albergue opgesmeten en weg was ze alweer! Jeej, toch binnen slapen! Maar dat domme ….. had dus gewoon de sleutel de hele tijd, maar was te beroerd om het hok voor mij open te doen. Ik hoop van harte dat de boiler van het cafe dezelfde was als die van de Albergue want ik heb ‘m in 20 minuten tijd helemaal leeg gedoucht. Heerlijk zo’n lange warme douche na een slopende dag. Hierna bonen met worst van mijn Wayfrayer noodpakket opgegeten en snel tukken.

Dag 36 (31^e loopdag) 4 januari Honosta

Deze morgen weer goed optijd vertrokken. Ik was bang dat mijn voeten een beetje moeite zouden hebben na die lange dag van gister, maar dat viel gelukkig mee. Het plensde weer alsof het moest, dus met regenjas etc aan er weer op uit. Overdag weer met een paar passerende pelgrims gesproken maar verder was het een troosteloze dag. Toen ik ’s avonds bij mijn Albergue aankwam liep ik telijk met een 26 jarige Canadeese jongen, een 25 jarige Nieuw-Zeelandse dame en een 25 jarige Australische dame binnen. En het was meteen erg gezellig. Ze waren wel een beetje anders dan voor mijn doen gewoon is want hij is meditatie leraar, de Australische is holistisch masseuse en de NZ-er doet nogal veel aan Yoga. Een bont gezelschap maar verder wel gezellig. Zij zouden koken (uiteraard alle drie vegetarisch) voor ons en zo at ik dus kale rijst met tomaat uit blik. En geloof het of niet, zij vonden het echt heeeeeeel lekker en aten het ook heel vaak! Uit beleefdheid zei ik maar dat ik het ook lekker vond. Na het eten nog een paar uur kaartspelletjes gedaan en vooral heel veel gelachen! Was een super leuke avond.

KM: 30. Ik heb niet echt opgelet vandaag, voor ik het wist was het alweer klaar

Gevoel en geleerd: Ik weet niet wat ik geleerd heb, ben er alleen wel achter gekomen dat sommige mensen van mijn leeftijd zo’n compleet andere kijk op het leven hebben dan dat ik heb dat er oprecht geen enkele overeenkomst te vinden was in onze levensovertuigingen. Maar dat soort dingen kunnen uiteraard je ogen ook een beetje openen.

Dag 37 (37! wat een Keizer ben ik ook!) (32^e loopdag) 5 januari Burgos

Regen. Regen. Regen. Bruine kale akkers, en regen. Het enige mooie aan vandaag was dat ik de 1000 kilomter heb gehaald! Tuurlijk wist ik dat dat ging gebeuren, maar het besef dat je 1000 kilomter aan een stuk gelopen hebt voelt toch best wel stoer eigenlijk!! 1 zesde vande reis zit er al weer op. Voor ik het weet ben ik op de Noordkaap J

Burgos schijnt echt een hele mooie stad te zijn en vanavond had ik lekker kunnen rondstruinen want het is feest in de stad omdat het Drie Koningen morgen is! Helaas gaat de Albergue om 22:00 op slot. En kom je er daarna gewoon niet meer in. Niets geen pilsie, niks geen feesje. Op tijd op bed.

Km’s: 29

Gevoel en Geleerd: Ik ben toe aan een nieuwe omgeving! Bos, heide, strand, bergen. Wat dan ook, maar even geen bruine kale grauwe grijze vlaktes meer..

Dag 38 Rust! 6 januari

Even een dagje weer op adem komen, blog schrijven en meer van dat soort dingen. Het regent momenteel niet en ga zo even de Kathedraal bezoeken. Je moet toch iets als je er bent he?.. Tot de volgende blog.

Foto's vorige bericht

De Foto's die nog bij het vorige bericht horen!

http://www.flickr.com/photos/56603631@N07/?saved=1