KerstBlog

Fotos volgen nog! Het is helaas nu tijd om te tukken… maar veel lees plezier…

Dag 20 (19^e loopdag) naar Olivia de Placensia

Valt over deze dag niet heel veel te vertellen. Op deze dag moest ik van de route afwijken om op een slaapplaats uit tekomen. Anders moest ik vandaag 11 kilometer en dan daar slapen en de volgende dag 38 naar een volgende slaapplaats. Of uiteraard vandaag 49! Beide opties waren voor mij geen optie, maar gelukkig kon je van de route afwijken en naar een andere plaats lopen. Dit dus maar gedaan. Het was alleraardigst weer en uiteindelijk 32 kilometer gelopen waarvan het meerendeel over asfalt langs de weg helaas.

Km’s: 32.

Gevoeld en geleerd. Niets, gewoon een gezellige dag gehad samen met m’n Ipod.

Dag 21 (20^e loopdag)naar Puerto de Bejar

Deze avond zou Barry naar Banos de Montemayor komen en moest ik weer 32 lopen. Overdag was er wederom weinig spraakmakends aan de hand, het lopen begint zo langzaam aan m’n gewone leven te worden waardoor ik wellicht niet meer goed registreer wat voor bijzondere dingen er gebeuren. Het was gewoon weer een “Normal day at the office” voor mij. Naarmate de dag vorderde werd het me al duidelijk dat Barry niet optijd bij mij kon komen omdat hij vanwege de hevige sneeuwval bij Dusseldorf goeie vertraging had opgelopen. Dus toen ik nog wel 4 Km verder lopen naar het volgende kleine dorpje. Mooi stukje geklommen meet een leuk uitzicht. Toen ik in het dropje aankwam stond er Albergue -> hier omhoog. Een moeilijk eind een heuvel op geklauterd en toen bleek dat ding tijdens de winter gesloten te zijn. Als ze dat nou op die 20 borden langs de kant van de weg hadden gezet had ik weer wat calorieën kunnen besparen. Om in het dorpje te komen moest ik weer een aardige heuvel op klimmen en daar werd mij door een jongen verteld dat er geen Albergue was! Gelukkig sliep hij in het vakantiehuis van zijn tante en na een belletje en een bezoek van zijn tante mocht ik zomaar gratis en voor niets in een zeer fijne vakantievilla midden in het dorp slapen! Dat was weer een aangename verassing. Alleen jammer dat de boiler het niet deed en er niemand thuis was waardoor warm douchen er niet in zat. Maar goed, je kan uiteraard niet alles hebben. Owja, in Galisteo lag tussen alle spaanse lectuur in de Albergue zomaar een Nederlands boek, vandaar dat ik nu aan het lezen ben in een SF-roman uit 1965. Wat een ellende J maar beter dan niets.

Km’s: 36 Smooth kilomters zonder problemen

Gevoel en geleerd: Beetje zonde als je er naar uitkijkt om je broer weer eens te zien en het weer werkt niet mee! Da’s dus weer een dag minder samen van de 3.

Dag 22 (21^e loopdag) Fuenterroble de Salvatierre

Barry zat deze ochtend vroeg in de trein naar Salamanca waardoor ik hem hopelijk begin van de middag ergens kon verwelkomen op de route. Een smsje later werd duidelijk dat de bus van Salamanca richting mij pas om 15:30 ging. 1 keer per dag ging dat verrekte ding maar! Verdikke, dat is ook niet leuk. 3 dagen werden nu dus maar 1 dag en een avond. Maar goed mijn dag was zowieso al wat minder. In Puerto de Bejar was de supermarkt nog dicht toen ik wegging, en de bakker ook. Nou 9,5 kilomter verder in Calzade de Bejar was gelukkig ook een supermarkt en twee uur op een lege maag lopen heb ik wel vaker gedaan. Daar aangekomen was de supermarkt verdwenen ofschoon nooit geweest, want de lokaaltjes snapte mijn “donde est un Supermercado” totaal niet. Wel was er een bar waar ik wat kon eten werd me verteld. Uiteraard was dit ding nog gesloten. De avond ervoor had ik m’n laatste pinda’s en wordt tijdens een filmpje weggewerkt waardoor ik nu nog 4 stukjes chocola had. Dan dat maar als ontbijt. 9KM veder was Valverde Valdelacasa waar wel wat gegeten kon worden. Er zat niets anders op dan even doorzetten in de alweer stromende regen. Bijna twee uur later direct die bar opgezocht om eindelijk!! (het was al 13:00 geweest zonder eten) te ontbijten. Deur dicht. Maar wel iemand binnen. Ik dus als lekker asociaal op de deur rammen tot hij open deed waarna hij mij vriendelijk vertelde dat de bar op dinsdag gesloten is. Nu kan ik gelukkig ook stampij maken in het Spaans en heb hem vriendelijk met handen en voeten verzocht om mij eten te geven. Toen hij mij begreep kreeg ik gratis een heel stokbrood van hem en tevens wat te drinken. En na een kleine 100 keer mucho’s gracias gezegd te hebben vervolgde ik mijn pad. In de regen uiteraard. Toen ik in Fuenterroble aankwam was de Albergue snel gevonden die door een hele aardige priester gerund wordt. Barry arriveerde een klein halfuurtje later enhet was een gezellig weerzien. Gelijk de bar even opgezocht en onder het genot van de nodige drankjes bijgepraat. Daarna moesten we van de priester mee eten met hem en nog wat andere personen. Een sober, maar gratis maal wat uiteindelijk heel erg gezellig bleek te zijn. Slapen was voor ons ook gratis omdat de Heer hem vertelde iedereen te helpen. Toch aardig.

Km’s: 30.

Gevoel en geleerd. Altijd reserve voedsel mee. Je weet nooit wanneer ze in Spanje alle barren en supermarkten op een normale dinsdag sluiten. Idiots! En wat gevoel betreft is het toch wel erg fijn om na ruim 3 weken alleen te lopen weer wat familie om je heen te hebben, slap te ouwehoeren aan de bar en niet geforceerd je handen en voeten bij het praten te gebruiken!

Dag 23 (22^e loopdag) San Pedro de Rozades

Eerst de dag begonnen met een gratis ontbijtje van de priester en vervolgens inkopen gedaan om de dag mee door te komen. Barry had al blaren op z’n hak van het lopen op het vliegveld omdat hij z’n kisten aanhad die hij ook in Afghanistan vijf jaar geleden aanhad. Sindsdien had hij ze alleen nooit meer aangehad. 5 kilometer verder de eerste pauze ingelast en geconstateerd dat hij nu al 4 blaren had haha.. Het was opzich wel aardig weer waar we inliepen en hadden niet veel haast dus het ging wel aardig. Op een bepaald punt was er zoveel water dat ik met mijn goeie schoenen en gemaschen nog net droog naar de overkant kwam en mijn broer met z’n open woestijnkisten al hangend aan het prikkeldraad probeerde droog over tekomen. Helaas. Niet gelukt, wel gelachen. Het volgende punt was het hoogste punt op mijn route en zou garant staan voor een mooi uitzicht, we moesten er alleen wel drie kilometer op rij voor klimmen. Omdat ik er als een bergeit tegenop klauterde en Barry veel steunde en pufte wist ik dat ik in de afgelopen drie weken een stuk sterker in m’n spieren geworden ben! Maar hij deed het toch ook wel aardig hoor.. Ongeveer 14 kilometer voor het einde weer een pauze ingelast en z’n blaren vertoonde nu ook bloed. Ai ai ai.. als geen ander wist ik wat hij voelde en had het wel met hem te doen. Snel alles opnieuw ingetapeted en weer verder. Vanaf toen ging het los met de regen. Bijna drie uur in de hozende ellende gelopen. Gelukkig hebben we veel kunnen lachen en ouwehoeren en was het een gezellige dag, maar het weer hielp ons niet echt. Aangekomen in ons dorpje hebben we direct een hotel/bar/restaurant gevonden waar ze ook nog onze natte vieze kleren hebben gewassen. Erg aardig allemaal en de douche was goddelijk aangezien we tot op het bot verkleumd waren door dit weer. Lekker lang aan de bar gezeten en de lokale liquer Bellote gedronken. Toen we opstonden om naar bed te gaan liep Barry als een 90 jarige oude opa met z’n verkrampte spieren en pijnlijke voetjes. Dus gelukkig heeft hij een beetje moeten afzien deze dag anders verteld hij uiteraard aan het thuisfront dat ik vrolijk op vakantie ben ipv dat het toch best hard werken is op mijn reis J

Km’s: 29 waarvan bijna de helft in de regen!!..

Gevoel en geleerd: Lopen is samen (met familie en vrienden) zoveel leuker dan altijd maar alleen te zijn. Dit is dan ook een open uitnodiging voor iedereen die eens even een dag wil meelopen! Heerlijk om gewoon weer normaal te praten. En ik heb geleerd dat ik een stuk fitter ben geworden aangezien Barry mij er met de Drentse Wandelvierdaagse nog compleet uitliep.

Dag 24 (23^e loopdag) Salamanca

’s Ochtend afscheid van Broer genomen. Ontzettend mooi dat je er was, en ik zou zeggen.. kom snel nog eens langs J. Vandaag dus 25 kilometer alleen langs de weg gelopen. Een zeer saaie en troosteloze miezerige dag. Vanwege het slechte weer ben ik het asfalt gevolgd en heb de modder vermeden waardoor er weinig moois te beschrijven valt. En nu zit ik op het station van Salamanca te wachten op Carla!! J Ze smste net dat ze zonder vertraging geland is op Valodalid, en dus waarschijnijk binnen 2 uur bij mij is. Ik heb ontzettend veel zin om met haar hier een topkerst met z’n tweetjes te hebben en ga er van uit dat dat helemaal goed gaat komen. Ik heb er in iedergeval heeeeel veel zin in!

Km’s: 25, regen, asfalt, bah

Gevoel en geleerd. Helaas erg kort met Barry gelopen en hij is alweer pleitte wat ik erg jammer vind uiteraard, maar gelukkig komt er direct zeer goede vervanging!! Ben dus eigenlijk ook heel blij..

Dag 24/25/26/27 (Geen loopdagen J)

Deze dagen waren erg fijn! Bij deze wil ik mijn ouders dan ook even bedanken voor het financieren van ons hotel. Was echt heerlijk om nachten op rij gewoon in een normaal bed te slapen. En uiteraard was het nog veel leuker dat Carla daar ook bij was! Deze dagen lekker uit eten geweest, in barretjes gezeten en door Salamanca heen gelopen in mijn eigen!!! kleren met m’n loszittende sneakers aan (je weet niet half hoe lekker dat is!). Gelukkig was mijn vriendinnetje zo goed geweest om al deze spullen mee te nemen zodat ik me eventjes niet een vieze wandelaar voelde maar gewoon weer even Stefan! M’n voeten, heupen, knieen en rug waren mij zeer dankbaar dat ik de backpack een paar dagen in de hoek liet staan, dus alles was mucho bueno por moi. Wat ook mooi was, was dat mijn broer me achter heeft gelaten met meer dan 80 films op m’n computer dus heb wellicht niet alles van Salamanca gezien deze dagen, maar wel erg veel gechilled samen wat ook zeker nodig was. Helaas kwam aan deze vakantie alweer veel te snel een einde, en zodoende typ ik dit stuk alweer vanuit een Albergue.

Dag 28 (24^e loopdag)

Erg pijnlijk om een warme hotelkamer met lekkere douche achter je te laten en al m’n fijne kleren die alweer onderweg naar Nederland zijn te missen. Maar goed, dat is de realiteit van een wandelaar haha.. Het was gelijk weer goed aanpoten deze dag aangezien ik er halfverwege achterkwam dat ik 35km moest ipv 30. Beter op de kaart kijken is hier de les. Op deze miscalculatie na is er niets gebeurd. Bijna de hele dag langs de snelweg gelopen en heb de lokale gevangenis gezien. Wanneer ik dit soort highlights noem kom ook ik er achter dat deze dag net zo goed niet had kunnen plaats vinden op het feit na dan dat ik weer 35 km dichter bij de Noordkaap ben! Slaapplaats was wel in orde, behalve dan dat het ijs ook aan de binnenkant op de ramen zat. Das nog een mooi iets wat er tijdens kerst gebeurd is. Slaapzakkenruil!! Ik heb eindelijk m’n winterslaapzak in mijn bezit en oi oi oi .. dat is even anders slapen/genieten.

Km’s: 35

Gevoel en geleerd. Heupen, voeten en knieën moesten alle drie weer eventjes wennen aan mijn onderneming. En slapen in ganzendons is top!

Dag 29 (25^e loopdag) Op naar Zamora

Ruim optijd opgestaan voor deze dag, dus lekker rustig gewandeld. Een erg mooi pad waar ik vandaag overheen wandelde en volgens mij ben ik echt niemand (auto/trekker/fiets) tegengekomen behalve drie varkens die in stukken waren gehakt maar gewoon aan de kant van de weg achter waren gelaten. Bah! Hier heb ik geen foto’s van gemaakt want m’n maag had er ook zonder bewijs al moeilijk genoeg mee. Eventjes dacht ik dat er wellicht een vleesverslindend monster in het gebied rondliep omdat de stukken over enkele tientallen meters verspreid lagen maar volgens mij was dat toch niet het geval aangezien ik hier nog loop. Aan het eind van de middag bereikte ik het mooi Zamora wat er erg leuk uitziet. Aangekomen bij de Albergue sprak de hospitalerio (waard) gewoon engels en hij had zowaar een Engelse vriendin! Eindelijk eens met andere mensen tijdens het wandelen praten. De Albergue was echt uniek goed voor elkaar. Er waren warme douches, een goede keuken, mooie bedden, gezellige eetruimte en gratis internet (u leest het resultaat hiervan!) Een Spaanse pelgrim die van Cadiz naar Santiago gelopen is, is nu weer aan zijn terugreis (ook lopend) bezig en wilde voor ons koken omdat het Engelse meisje jarig was. Dus geheel gratis op een lokaal gerecht getrakteerd door een ouwe Spanjaard. De beste man had trouwens op zijn beste dag deze reis 60KM in 8 uur gelopen. Petje af hoor, want dat trek ik bij lange lange lange na niet. Maar nu lekker tukken in de heerlijke verwarmde(!) slaapkamer. Fotos volgen dus nog..

Km: 33 heerlijk rustig.

Gevoel en geleerd. Zeer gastvrije mensen in een warme Albergue maken zo’n lange loopdag zeer dragelijk en ik kijk dan ook uit naar meer van dit soort avonden.

Issie weer..blog 4 (als ik het goed heb)

Heeft even geduurd.. maar heb wat problemen met m´n blog op mijn site die ik niet zelf kan oplossen helaas.

Foto´s zijn hier weer te vinden! http://www.flickr.com/photos/56603631@N07/?saved=1

En alvast fijne kerstdagen etc. allemaal.. Groeten uit Salamanca

Dag 15 (14^e dag lopen) Vannacht kon ik helaas nergens slapen, dus was ik genoodzaakt m’n tentje aan de rand van het dropje op te zetten omdat het al aardedonker was voor dat ik het internetcafe uitging. Ook had ik niet over het eten nagedacht, want dat had ik namelijk gewoon niet. Beetje onhandig. Dan maar 2 chocoladekoekjes en vroeg gaan slapen. Moest er namelijk toch al om 06:00 uit want wilde om 07:00 aan het lopen zijn aangezien ik zeker 42KM moest halen vandaag om in Merida te kunnen slapen. Ondanks dat het de langste dag was valt er maar opvallig weinig over te zeggen. Toen ik opstond vroor het ongeveer, en tijdens het inpakken van mijn tent waren m’n vingers blauw van de kou en gevoelloos. Maar je wordt wel wakker van zo’n frisse ochtend! Het was echt nog nacht toen ik begon met lopen, het boekje had gelukkig verteld dat de weg waar ik langs campeerde de weg was die ik 13KM rechtdoor moest volgen. Kon dus gelukkig niet verdwalen in de nacht. Ik dacht dat het heel spannend zou zijn om zo alleen door het donker tussen de velden te lopen. Het bleek dus DE weg te zijn waarover alle olijfplukkers naar hun perceel toe gingen dus liep ik bijna continu in het licht van langsrijdende tracktoren en auto’s. Ook prima.

In de nacht, weten jullie waarschijnlijk ook, zie je niets. Maar toen de nacht eenmaal plaats had gemaakt voor de dag was de mist zo intens dat het water met druppels van m’n haar af droop. Beter gezegd; tot een uur of 3 ’s middags heb ik eigenlijk niets gezien. Het was verder een prima dag! Maar de laatste kilometers door klei en over keien hebben me gesloopt. Kwam op een totaal van 45KM uit en dat was meer dan genoeg zal ik maar zeggen. M’n slaapplaats was helemaal goed en lekker warm gedoucht. Daarna werd er op de deur geklopt en kwam Jens binnen een 47 jarige Duitser die in dienst is van de kerk en ook deze tocht loopt. Hij heeft me getrakteerd bij het uit eten gaan en daarbij hebben we diepe gesprekken over het geloof gehad… ehm.. geloof ik. Ik spreek wel een redelijk woordje “vakantie-Duits” maar hij dacht dat ik het vloeiend sprak. Was wel erg gezellig om niet alleen te eten en ook een super aardige gozer.

KM’s: 45 stuks! Het waren een hoop, maar kon er dan ook lekker van slapen

Gevoel en geleerd: Zorg dat je altijd eet voor het slapen gaan. De nacht duurt nog 20x zo lang op een lege maag als je toch al wakker ligt. Een goeie les was; ondanks dat Sven H. een schoft is zijn er toch aardige Duitsters.

Dag 16 (15^e loopdag) Jens was al vroeg in de ochtend weggegaan omdat hij een nieuwe tas wilde aanschaffen. Hierdoor ging ik toch maar weer alleen op pad. Pakte op de valreep nog even een stukje geschiedenis van Merida mee want deze stad schijnt tjokvol te zitten met oude Romeinse opgravingen e.d. Kom hier nog wel een keer als ik tijd wel tijd hiervoor heb. Toen ik een goed uur onderweg was kwam ik erachter dat ik m’n handdoek aan het droogrek heb laten hangen grrrr.. Daar ik er maar 1 had word het nu lastig om me af te drogen. Maar goed het was extreem lekker weer wat zon betrof en ik liep langs een groot met mooie natuur dus was helemaal in mijn element. Bij een restaurant ging ik even een fles water kopen en tot mijn verbazing sprak de beste man Engels! Binnen no time bood hij me eten aan en moest ik met hem een pilsie drinken. Dus ik zat rond het middag uur lekker warm vlees naar binnen te schuiven en ging voldaan weer op pad. Richting het einde van de middag was ik bij Aljuescar aangekomen maar er was nog genoeg tijd over om wat verder te lopen en m’n tent in te duiken die nacht. Op een hele mooie plek geslapen midden in de natuur maar het wordt nu ’s nachts ook hier belachelijk koud. Dus als echte padvinder een vuurtje gebouwd en me daar een uur of 4 mee weten te vermaken. Maar toen ik uiteindelijk in al mijn kleren in m’n slaapzak lag ging ik wel stuk van de kou hoor. Om 04:00 wakker geworden en gewoon niet meer in slaap kunnen komen omdat de kou in m’n botten zat. Gelukkig komt mijn winterslaapzak er met een paar dagen aan zodat ik wel bestand ben tegen deze nachten.

Km’s: 38 Lekker gelopen, voeten doen precies wat ze moeten doen en de paden waren ook aangenaam

Gevoel en geleerd: In m’n vingers had ik door de kou geen gevoel meer, maar kamperen met een vuur “out in the open” is toch wel zeer aangenaam. En ik heb geleerd dat je wel net als Ray Mears en Bear Grilz kan gaan kloten met stukjes boomschors, drooggras en kleine takjes om een vuurtje te maken. Maar als dat 2 keer mislukt kun je er beter een dikke plas benzine overheen gooien haha.. Dat brand namelijk wel direct!

Dag 17 (16^e loopdag) Toen ik net een uurtje op pad was kwam ik opeens mijn Duitse vriend Jens tegen! Die was schijnbaar nog vroeger vertrokken uit Aljuescar waar hij in het klooster had geslapen. Jens heeft geen tent, matje, brander, kookset etc. dus zijn tas weegt werkelijk niets. En daar ben ik met mijn 20 kilogram toch wel erg jaloers op. Mijn voeten zeuren nog steeds na iedere dag dat het wat minder moet met die rugzak. Maar goed! Samen met Jens gelopen en ben wederom verbrand deze dag! Allemachtig.. niet 1 wolkje gezien de hele dag, wat heerlijk. Vandaag langs een aantal oude Romeinse dingetjes gelopen aangezien we dus over een paar duizend jaar oud pad heen lopen. Best grappig om te zien dat er gewoon toen ze toen al een brievenbus hadden. Uiteraard uit een dik blok steen gehakt. Jens was de hele dag vrolijk aan het kwekken en ik deed of ik het allemaal snapte en m’n duits is weer eens goed bijgeschaafd. Toen we rond half vier bij Valdesalor aankwamen en ons de Refugio werd getoond (Voetbalkleedkamer met 3 judo-matten, geen warm water en ijs op de ramen aan de binnenkant) had Jens besloten dat we snel nog 12 kilometer naar Cecares zouden lopen en hij het hotelletje betaalde! Wie ben ik dan om niet mee te lopen? Het was al tegen het donker aan dat we bij een hostel aankwamen en ik was ook aardig op maar zo lekker om dan warm te douchen en op bed te chillen.. zo lekker! Op de kamer hebben we ons eten opgewarmd. Inktvis op brood, ei op brood, tonijn op brood en fruit! Heerlijke maaltijden hier.

Km’s 39: begin te merken dat m’n lichaam het toch allemaal een beetje veel vind worden wat ik aan het doen ben. Gevoelige voeten en krakende heupen.

Gevoel en geleerd. Ik heb vandaag wel weer een hoop Duitse woorden geleerd, maar verder niet zoveel.

Dag 18 (17^e loopdag) Jens was al vroeg weg deze ochtend. Hij heeft de bus terug naar Merida gepakt omdat hij daar zijn perligrimspaspoort is vergeten/heeft laten liggen/kwijt is. Hij had vijf plaatsen waar hij ging zoeken voor dat ding als gaf ik hem bijzonder weinig kans. Gelukkig heeft ‘ie geen haast, maar ik moest wel weer verder vandaag. Ik had begrepen dat er aan de rand van een stuwmeer een Nederlands echtpaar een hostel bezitten, en natuurlijk had ik daar mijn zinnen op gezet. Ik wildeook naar m’n lichaam luisteren die zei dat het allemaal wat veel werd dus ik hoefte maar 30 te lopen ongeveer. Het was een prima dag met wederom lekker weer. Lopend over een of andere hoogvlakte kon je aan alle kanten heel ver weg bergen en steden zien liggen wat best wel bijzonder was om te zien vanaf daar. M’n voeten en vooral m’n heup deden wel moeilijk vandaag en met best wel wat moeite haalde ik het meer en uiteindelijk ook het hostel. Gesloten! Het was niet zo dat het middenin een dorp stond ofzo. Er was namelijk verder niets daar! Toen voelde ik me toch niet echt fijn, want nog een nacht met deze slaapzak in mijn tent zag ik ook totaal niet zitten en het werd al donker. Dillema Dillema Dillema! Het volgende dorp was nog 12 kilometer verder en heb echt met traantjes in m’n ogen van de zere voeten in het donker (lekker veilig!) het dorp gehaald. Man wat was ik blij!! Warm douchen en een keukentje waren aanwezig, dus dat was wel fijn.

Km’s: 43 naar Canaveral!!

Gevoel en geleerd: In bed ben ik op mijn eerste “Je komt jezelf nog wel tegen tijdens deze reis” moment gestuit. Om een of andere reden (niet alleen vandaag, maar de hele reis eigenlijk wel) probeer ik mezelf steeds verder te pushen. Meer Km’s per dag, harder lopen, grotere passen, minder pauze’s etc. Als het maar enigszins onverantwoord zou kunnen zijn vind ik het spannend worden en anders is het maar saai. Ik weet niet precies waarom maar kwam er achter dat ik eigenlijk al bijna 3 weken een wedstrijd met mezelf aan het houden ben wie er sneller, beter en sterker is. Uiteraard ben ik ik, en zal er nooit een winaar of een verliezer zijn. Ik heb alleen verloren als ik mezelf zo uitput dat ik deze reis niet af zou kunnen maken door mijn domme houding. Vandaar dat ik vanaf nu normaal ga doen en simpel te realiseren doelen ga zetten totdat ik merk dat ik een stapje harder kan doen omdat ik er klaar voor ben!

Dag 19 (18^e loopdag) Auw! Wakker geworden met een dikke steek in mijn heup. Misschien had ik het me toch iets te laat gerealiseerd die wijze les haha.. Gelukkig schrijf ik deze tekst na het lopen en is alles weer goed gegaan. Het weer werd wel behoorlijk slechter en heb alweer regen op mijn dak gehad. Windkracht 5 tot 6 waaide de hele dag vrolijk in m’n gezicht. Had voor vandaag 29 kilometer als doel gezet naar Galisteo en er even veel tijd voor genomen als ik normaal voor 35 zou doen. Dus om 09:00 ben ik begonnen en heb heerlijk rustig gewandeld en ik merkte ook aan mijn hele houding dat ik rustiger liep en meer genoot dan dat ik een soort 8 uur durende sprint aan het trekken was. Over de dag zelf is niet heel veel te vertellen behalve dat het gewoon mooi was, en koud! Owja omdat het kouder wordt heb ik voor het eerst m’n thermosfles gevuld met warme chocomelk! Haha.. iedere pauze 1 kopje kokendhete choco.. had ik nou nog maar een bus slagroom mee! Slapen doe ik weer in een Albergue. Droog en warm!

Km’s 29. Rustig, traag, veel pauzes! Heerlijk

Gevoel en geleerd: Rustig lopen werkt in de hele beleving van de reis door, en ik blijf nog maar even op deze manier doorgaan!

Weer een stukje tekst!

Ik begreep dat er wat mensen waren die problemen hadden met het achterlaten van een berichtje in mijn gastenboek? Je moet gewoon je berichtje typen. Daarna de letters in het vakje (hoofdletters!) overtypen en dan op het groene vinkje drukken. That’s all.

Foto’s en filmpje kun je hier weer vinden. http://www.flickr.com/photos/56603631@N07/

Fotos van het eindfeest in de Drie zijn hier te vinden: http://bk2.smugmug.com/Opdrachten-BK2nu/Kika/14824639_Cs4Hj#1106017853_WsDSo

Dag 9 (8^e loopdag): In de ochtend heerlijk ontbeten met mijn zelfgemaakte pasta. Dat moet een goed ontbijt zijn waar je wel een tijdje op voort kunt. Ik had m’n kleren uitgewassen bij Pietjan thuis, en voor m’n schoenen een coating-spray gekocht waardoor mijn was schoon en droog, en mijn schoenen waterafstotend zouden zijn. Helaas was het vochtgehalte door de aanhoudende regen zo hoog in huis, dat er nog eerder vissen door woonkamer zouden zwemmen dan dat mijn was en m’n schoenen droog zouden worden. En die coating spuiten op natte schoenen heeft totaal geen nut. Dat dan maar op een later moment doen.

Terwijl het licht sputterde ben ik nog een keer naar de Kathedraal gelopen waar ik de dag ervoor mijn 1^e stempel gehaald had om vanaf daar aan mijn route in de richting van Santiago te starten. Mijn boekje beschrijft zo ontzettende gedetailleerd dat je je bij iedere kruising aan het lezen bent om te kijken of je wel de goede straat hebt. Ik kwam er al vrij snel achter dat niet iedereen een boekje heeft, dus dat er op iedere paal, steen, stoep, hoek en brug een gele pijl in de juiste richting staat voor Pelgrim’s. Met m’n boekje hoef ik alleen nog maar een planning te maken en nuttige info uit te halen, maar voor de rest kan die terug in de rugzak want zelfs een blinde zou dit pad nog kunnen volgen.

Mijn route kwam eerst langs wat mindere buitenwijken van Sevilla die iedere grotere stad volgens mij heeft. Snel doorlopen en niet om je heen kijken met je mooie spullen in je rugzak! Bijna twee uur later liep ik mijn eerste stad uit het boekje binnen en daarmee bevestigend dat ik gelukkig op de goede weg was. Toen er een overwaaiende bui aankwam was ik even aan het schuilen onder een brug toen mijn pa belde. Of alles goed was, want Sevilla was aan het overstromen en hele delen waren al ondergelopen!? Ik was dus net op tijd weg, maar het water stroomde helaas niet alleen in Sevilla. Toen ik een kleine 15 kilometer opweg was (ik hoop dat ik de filmpjes kan uploaden want dat maakt het zoveel mooier!) kwam ik op een landweg, waar normaal waarschijnlijk ook wat water onder stroomt. Helaas was door de vele regen het water in een medium-sized riviertje veranderd. Ik heb goede schoenen en gemaschen(?) (waterdichte hoezen tot over je kuiten) dus tot 40 centimeter kan mij niets gebeuren. Ik banjerde dan ook lekker door de rivier en voelde me best een beetje stoer dan het allemaal zo goed ging en dat ik de krachten van de natuur aan het trotseren was! 1^e gedeelte gehaald, en op naar het volgende. Al prikkend met mijn stokken merkte ik dat het dieper werd en zeker dieper dan 40 centimeter. Ik zag dus dat ik naar links de akker op moest zodat ik langs een bosrand verder kon lopen. Dat zou kantje boord met m’n gemaschen worden maar ik moest wat. 1.. 2.. 3.. en gaan. Gat in de weg. Ik flikkerder dus ondersteboven in het stromende water, en ik hoor bijna iedereen lachen vanaf hier. Geeft niets, ik snap het wel haha.. Alles sjompe-nat, maar het kwaad was al geschied en ik dus langs een intense klei akker lopen, met iedere stap tot aan m’n enkels vastgezogen. Ging lekker die eerste kilometers. Uiteindelijk kon ik nergens langs, want alles was modder, klei en ellende. Dus weer terug naar waar ik gevallen was. Omdat m’n schoenen al vol waren gelopen maakte het geen ene donder meer uit, dus alles uit m’n broekzakken in m’n tas gedaan en het ondiepste punt met m’n stokken opgezocht. Liep ik dus tot aan m’n heupen door het water te waden omdat er geen andere weg was. Ik heb er heel hard om staan lachen en de filmpjes zeggen genoeg denk ik.

Hierna moest ik nog 8 kilometer naar het Guillana lopen maar na 6 kilometer was de weg weer weggeslagen door een rivier. Toen ben ik er maar omheen gelopen want 1x per dag zoiets is wel weer voldoende. Daar vond ik al heel snel de pelgrims refugio. Dit is een soort slaaphok met stapelbedden en een douche waar je gratis of voor €5,- mag slapen. Deze was gelukkig gratis. Ik heb heeeeeel lang, heeeeeel warm gedoucht en geprobeerd m’n spulletjes te drogen wat niet makkelijk ging.

Km’s: 24. Het hadden er meer kunnen zijn. Maar na mijn aanvaring met de rivier was ’t mooi geweest.

Gevoel en geleerd. Eigenlijk was dit de leukste dag tot nu toe. Heb een paar keer werkelijk slap gelegen van het lachen hoe ik toch in dit soort situaties terecht kom. Dus wat dat betreft een top dag! En tjsa.. geleerd? Als je de batterij uit een kleddernatte Blackberry haalt en alles laat drogen doet ‘ie het daarna weer. Gelukkig.

Dag 10 (9^e loopdag) Met redelijk natte schoenen op pad gegaan deze morgen. Gister even met Carla gebeld en die had het weer voor mij bekeken. Zon zon zon!! Heerlijk wat een dag. Eerst nog even een stempel voor m’n boekje bij de politie gehaald en gaan. Stuitte onderweg op een oude boerderij met wachttoren zodat ik heerlijk in de zon zelfgeplukte sinasappels aan het verorberen was op grote hoogte (fotos!) Erg mooi. Van m’n voeten heb ik totaal geen last meer. Ik merk niet meer van pijnlijke tenen en het loopt zelfs op vochtige schoenen heerlijk. Wellicht komt het ook wel door de zon die alles een stuk dragelijker maakt.

In de middag kwam ik door een heel mooi gebied met alleen maar olijbomen, kurkbomen, eiken en sinasappelbomen. Waar kabbelende beekjes doorheen stroomde en vogel floten. Lekker in de korte broek midden in december. Wat wil je nog meer? Toen ik rond 14:30 in Castilblanco de los Arroyos aankwam wilde ik even proviand inslaan zodat ik verder kon. De winkels gingen allemaal pas om 17:30 open, en zonder water en eten ga ik niet het Spaanse binnenland in. Noodgedwongen dus een erg kort dagje, en ik mocht hier op vertoon van mijn Spaanse brief gratis in de refugio slapen. Hele fijne bedden en zelfs een kookstel etc. ’s Avonds een beetje Family Guy en een filmpje op de laptop gekeken. Best lekker!

Km’s: Helaas maar 20.

Gevoel en geleerd. Ik hou van de zon! Maar dan ook echt, het maakt niet uit hoe belabberd dingen zijn. Zodra dat ding begint te schijnen is alles al zoveel fijner. En ik heb geleerd dat je niet een te strak schema moet hebben anders maak je je druk over een paar kilometer op 300 dagen, dat verschil haal ik later wel weer in.

Dag 11 (10^e loopdag) Ik kan in m’n boekje zien waar die pelgrim refugio’s zitten, en daar pas ik logischerwijs m’n loopschema op aan. Ik loop niet meer totdat ik er geen zin meer in heb of iets dergelijks maar kies voor een lekkere warme douche en een normaal bed. Ontberingen in m’n tentje krijg ik vast nog wel genoeg maar dit is erg goed voor mijn nachtrust en mijn moraal. Ik wist dus dat ik 29 kilomter moest lopen waarvan bijna de helft door een natuurgebied. Op de foto’s kun je een beetje zien hoe het natuurgebied er uit ziet! Het was echt een mooie beloning na een dag lang sjouwen. Gelukkig krijg ik ook steeds beter in de gaten hoe ik m’n pauzes moet inlasten en op welke momenten zodat ik niet gebroken ’s avonds aankom. Dus ’s middags lekker een halfuur liggen tukken in de zon omdat ik toch tijd zat had. Over deze dag valt ook niet heel veel te vertellen behalve dat het ontzettend mooi was en het uitzicht adembenemend. M’n refugio was ook weer dik in orde en mocht op vertoon van m’n papiertje weer gratis slapen. ’s Avonds nog 5 eieren gekookt die ik los in m’n tas meeheb als snackie’s voor tussendoor. Moet toch een beetje aan m’n voedingstoffen zien te komen.

Km’s: 29 dus! Soepel gelopen vandaag

Gevoel en geleerd: Spanjaarden ogen wellicht nors maar kunnen wel vriendelijk zijn. Ik voelde me de hele dag heerlijk. Samen met 4 afleveringen van 538 Dancedepartment en wat losse hitjes was het een dag om te genieten.

Dag 12 (11^e loopdag) Zeer vroeg m’n bed uitgegaan omdat ik een flinke kluif voor de boeg had. Zelf een culinaire tonijnsalade (Mayo + Tonijn) in elkaar gedraaid voor op brood. En vol goede moed bij het krieken van de dag op pad. Mijn refugio stond aan de rand van het dorp en ik vroeg aan een persoon bij het laatste huis of dit de camino de Santiago was. Si si.. Nooit zomaar luisteren naar vreemden. Hier was ik al eerder achter gekomen maar schijnbaar weer vergeten want (ondanks dat het extreem lekker weer was en m’n gezicht zelfs verbrand heb) na een kleine drie uur lopen door een mooi heuvellandschap kwam ik bij een COMPLEET ander plaatsje aan dan wat het boekje mij had voorgehouden. Sheize! Maar wonder boven wonder was mijn eindbestemming precies even ver weg als dat ik was goed gelopen. Wel moest ik dus bijna 24 kilometer gewoon langs een weg lopen, maar deze was dermate rustig dat ik amper auto’s heb gezien en ik dus nog binnen mijn geplande tijd 39 kilometer had afgelegd.

Vlak voor het dorpje Monesterio vroeg ik nog twee mensen voor de zekerheid de weg, en ze waren helemaal enthousiast over wat ik aan het doen was dat ze me €5,- in m’n hand stopte om ham te kopen in Monesterio. En toen ik bij het dorpje aankwam verkochten ze dan ook werkelijk overal award-winnende hammen. Het was dan ook echt ontzettend lekkere ham. Als ik ook nog een koelkast in m’n tas had, had ik zeker wel wat ingeslagen.

In mijn boekje stond dat ik bij hotel MOYA de sleutel voor de refugio kon vragen die in het oude rode kruis gebouw zat. Helaas vertelde de Engels sprekende barman me dat dat 2 jaar geleden gesloten was. Bummer. Op naar de locale vvv. Ook gesloten. Bummer. Schijnbaar stond ik een ogenblik versufd en verdwaalt om me heen te kijken want ik werd direct door een Engels sprekende Portugees aangesproken of ik een biertje van hem wilde omdat ik er zo verdwaald uit zag. Tsja, wat doe je dan? Nee zeggen doe je ook niet als je alleen bent en even geen idee hebt waar je heen moet. If only I knew… Ik zal het proberen kort te houden. De beste man was vrolijk en aardig, en vertelde dat hij een wereldreiziger was. Had ook 3 jaar in nederland gewerkt in de dokken van Ijmuiden en Rotterdam. Hij vond het zonde dat ik geen plek had en bleef maar herhalen dat reizigers voor elkaar moesten zorgen etc. Hij bood me binnen een kwartier aan dat ik bij hem kon slapen aangezien hij in een door de gemeente beschikbaar gestelde ruimte sliep omdat hij met z’n tent en spullen in een kleine overstroming terecht was gekomen. Dankbaar voor zijn uitnodiging zei ik: JA. Merci. Even later m’n spullen dus toch in het rode kruis gebouw neergelegd aangezien hij daar wel mocht slapen. De dude werd steeds vager en luidruchtiger en ik kreeg in de gaten dat hij zatter en zatter werd. Toen wilde hij nog wat drinken in hotel MOYA maar daarna ging hij stennis schoppen en werd er uitgezet. Best wel hardhandig. De engelssprekende barman zei dat ik beter uit de buurt van die idioot kon blijven en toen ik hem vertelde dat ik al m’n spullen bij hem had liggen vroeg ‘ie of ik alsjeblieft voorzichtig wilde doen met deze labiele gek. Nice dacht ik! Heb ik weer. Later in die ruimte werd ik helemaal gek van die vent, hij bleef maar zeuren over wat echte liefde was en hoe materialistisch mensen waren. Vroeg 40 keer hoe ik heette en wel 30 uit wel land ik kwam. Zodra hij opstond flikkerde hij op de grond en ik wilde eigenlijk alleen maar weg. En wat was ik blij toen ik gerommel bij het hek hoorde en de politie er was! Jawel.. we werden uit het gebouw gezet. Het dorp was er klaar mee en hij werd samen met mij op straat gezet. Het kon niet op een beter moment komen voor mij. Vlug al m’n spullen in mijn tas gepropt, hem vriendelijk bedankt en direct hotel MOYA ingelopen en een kamer genomen. Het was na 21:00 dus ging niet meer opzoek naar plekje voor mijn tent. Owja, waarschuw uw kinderen. Ga nooit met vreemde mannen mee naar huis haha.. Ik kan het weten en daar komt enkel gelazer van.

Helaas sliep ik boven de boxen van de locale disco waar een kerstborrel gehouden werd, dus slapen deed ik pas vrij laat. Maar goed wel alle gouwe ouwe van 2Unlimited tot The Venga Boys voorbij horen komen. Hier weten ze wat muziek is.

Km’s: 39!! Wel fout gelopen via santa ollalla de Calla (wat een naam) maar dat boeide niet.

Gevoel en geleerd. Een hoop! Niet naar vreemde mensen luisteren zonder dat je iets zeker weet, niet met vreemde mannen meegaan. Vriendelijk bedanken voor dronken idioten en nog veel meer. Owja, en de politie is je beste vriend. Ze hadden niet op een beter moment kunnen komen.

Dag 13 (12^e loopdag) Toen ik mijn sleutel bij Moya wilde inleveren en afrekenen was er niemand bij de balie. Een paar keer geroepen, naar achter gelopen. Helemaal niemand. Ik had alleen een briefje van €50,- dus tsja.. als goeie Hollander ga je dan na 10 minuten gewoon weg. Kan er weinig aan doen als zij nergens te bekenen zijn toch?!

Moest deze dag weer 29 kilometer en ik had al een goeie pauze/loopplanning gemaakt. De eerste 3 uur liep ik door een sterke schilderachtige omgeving met lange gemetselde muurtjes. Ondanks dat ik nooit op het Engelse platte land geweest ben, weet ik bijna zeker dat het er net zo uit ziet! Geen spectaculaire dingen, alleen weer een mooie omgeving en goed op schema gelopen. Merk dat het routinematige lopen echt went en steeds beter aanvoelt. Ik lig momenteel weer in een Refugio, maar volgens mij moet ik hier wel €6,- betalen want ik krijg het idee dat de eigenaar niet erg vriendelijk is. Nee, beter nog; Het is een eikel. ’t Is dat ik al 3 uur lekker lag te lezen en te typen voordat hij binnenkwam, anders had ik m’n tent wel weer opgezet. Dan toch maar een nachtje betaald slapen uit eigen zak.

Update: haha.. hij heeft niet terug van €50,- dus wellicht kan ik morgen weer gratis weg.

Km’s: Soepele en makkelijke 29 kilometer. Voelt bijna alsof ik een gewoon rondje door het park gewandeld heb! Hopelijk word ik niet overmoedig haha.. Of ben ik dat al?

Gevoel en geleerd: Onbedoeld gratis slapen geeft een minder lekker gevoel dan wanneer iemand je het gunt, maar erg rauwig kan ik er niet om zijn!

Dag 14 (13^e loopdag) Deze is direct na het lopen getypt want dit is namelijk nu! Allereerst wil ik mijn lieftallige vriendinnetje Carla even feliciteren met het feit dat we vandaag een jaar iets hebben samen! Het is natuurlijk weinig romantisch op zo’n afstand maar het moet maar op deze manier. Afgelopen avond met haar gebeld en als ik een beetje doorloop kunnen we samen een paar dagen met kerst in Salamanca doorbrengen. Vandaar dat ik mijn route wat heb aangepast. In plaats van de route uit mijn boekje te volgen heb ik simpelweg het snelst van A naar B gelopen. Dat was dus 32 KM langs een weg helaas. Niet mooi, maar als ik dat morgen weer doe (alleen dan 42, het meest tot nu toe.. ai ai..) heb ik een dag op mijn orginele planning ingelopen! En dat is het mij wel waard namelijk.

Zoals ik zei. Ongeinspireerde asfalt ellende dag! Ook de omgeving werd ik niet erg vrolijk van. Het kan uiteraard niet altijd een feestje zijn. Ben er achtergekomen dat de batterij van mijn camera ook leeg kan. Gelukkig vandaag en niet op een of ander mooi uitzichtpunt.

Km’s: 32. Saai.

Gevoel en geleerd. Lopen met een totaal andere drijfveer voelt alsof je een andere sport aan het beoefenen bent. Je moet jezelf echt vooruit schoppen waar het gister als automatisch ging.

Al met al geniet ik als een dolle hier!.. Het is de afgelopen dagen ontzettende lekker weer en het lopen gaat perfect. Uiteraard mis ik "thuis" wel, en helemaal op een dag als vandaag als ik eigenlijk lekker met Carla had moeten zijn! Maar verder ben ik ontzettend blij met mijn reis!

Dag 5 / 8 Iets kleiner dan de vorige!

Minder tekst dan de vorige keer.. Dat valt mee he?

Foto’s zijn weer hier te vinden http://www.flickr.com/photos/56603631@N07/?saved=1

Dag 5: Afscheid genomen van Lieve en de kinderen, sorry Uko dat ik niet even gedag gezegd heb bij de B&B, maar ben bij het winkeltje de verkeerde straat in gegaan denk ik! Nog erg bedankt voor jullie gastvrijheid. Na het mooie Arcos veranderde het land al snel in een grote grauwe akker. Met een drukke weg er doorheen. Ik heb wel een paar foto’s gemaakt, maar die zijn het plaatsen nog niet waard vond ik zelf. Ik liep wel weer als een trein! Spullen waren droog, voeten waren droog dus heb al met al deze dag ook nog weer 39 kilomter ongeveer weggelopen. Verder valt er over deze dag weinig te vertellen behalve dat mijn slaapplaats zeer ydilisch was. Als je van pallets, loodsen en grind houdt althans haha.. Zie foto! Al met al gewoon een prima droge gemiddelde dag.

Gevoel en Geleerd. Tenen zijn gevoelig! Ook als het droog is. Niets geleerd, owja toch wel. Op zaterdag waren de winkels al om 14:00 dicht?! Nee, geen siesta. Want ze gingen namelijk niet meer open. Da’s eentje om te onthouden ivm brood/water.

KM’s 39 dus! Met de tanden op elkaar kom je een heel eind.

Dag 6: Na een vrij winderige nacht kon ik gelukkig nog net m’n spullen droog inpakken, alvorens het weer eens ging regenen. Schijnbaar wen je aan alles, want kon me er absoluut niet druk meer om maken. Ik wist dat alles aan het einde van de dag nat zou zijn, en zo is het leven van de wandelaar! Van 09:00 tot 14:30 een goeie 26 kilometer afgelegd zodat ik ’s middags bij Los Palacios Y Villafranca heerlijk aan een bakkie koffie voor 1 euro zat! 1 Euro! Ik heb hier in zuid Spanje nog niet meer als 1,30 voor een bakkie pleur betaald! Zo kan het dus ook. Maar goed, de eigenaar van de tent die zat me al een beetje vreemd aan te kijken wat zou kunnen komen doordat ik al m’n spullen op z’n grootste tafel aan het drogen was. Toen vroeg hij uiteindelijk of ik een pelegriño was (pelgrim) en toen ik dat zei maakte hij een dansje. Snelste giste hij een lijstje van de muur en beende naar achteren. 2 minuten later stond hij vol trots aan mijn tafel met een top op het draad versleten wandelstok (of werkt deze uitdrukking alleen bij kleding?) en een mooie oorkonde uit Santiago. Ik kreeg nog een bakkie van hem, en toen ik na de foto’s weg wilde gaan drukte hij mij €10,- in m’n handen voor een bueno camino! Zeer schappelijke man.

Rond kwart voor vijf liep ik langs een boerderij en wilde daar mijn kampement opslaan. Helaas voor mij konden dit boeren stel niet lezen, en uit mijn handen en voeten Spaans werd ook weinig hartelijk gereageerd waardoor ik verder trok. Wat met mij mee trok uit het zuiden waren wolken die vrij zwart van ellende waren. Bij de volgende boerderij.. zelfde verhaal. Volgende.. zelfde verhaal. Huh? Ik nog kijken of ik ze per ongeluk mijn Franse brief gegeven had die ook mee heb voor het volgende land. Neen, gewoon Spaans. En Toen begon het te bulderen boven mijn hoofd, was het 18:00 geweest en werd het erg snel donker. Nog een laatste boerderij zag ik. Schietgebedjes, smeekbeden en een halve kilometer later stond ik voor de poort. Uno noche por favor?!? Un place de securidad, mi tenta aqui?? NO! Was het antwoord van de ietwat stugge Spaanse dame. Ik wees op de wolken en vertelde dat ik een pelgrim was. Schijnbaar was ze niet gelovig want ik werd zonder pardon het erf af gebonjourd... En toen ging het los. Alsof iemand van boven de brandslang op me had gezet, en laten we ook de bliksem niet vergeten terwijl ik in het donker tegen het verkeer in op een snelweg liep. Veilig? Niet helemaal, maar aangezien ik dit verhaal typ had het een goed einde haha..

Voor dat ik het eigenlijk door had liep ik al op het industrieterrein van Dos Hermanos, wat inhield dat ik er goed de pas in had aangezien ik niet had gepland daar aan te komen. Het enige wat ik nog kon doen was m’n tent opzetten op stukken braakliggend terrein tussen fabrieken en loodsen in. Ik heb mezelf nog niet gedegradeerd tot zwerver dus hier paste ik voor. Dan maar uit eigen zak een hostel voor een nacht. No way dat ik in deze regen midden in een stad m’n tent ging opzetten. Hoog op een flat had ik al Mac Donalds, 1,5 Km zien staan dus die €10,- die ik eerder die dag gekregen had hadden hun bestemming ook al gevonden. Al skypend met m’n ouders, Marcel en Carla heb ik me dus door 10 euro Mac Donalds heen gewerkt. En ik geef het niet graag toe, maar LEKKER dat het was!! Had die ochtend 1 broodje ham en een sinasappel gegeten (winkels waren dicht) dus het mocht ook wel. Op internet een Hostel gevonden en in 1 keer goed daarheen gelopen. Het was alleen meer manken want m’n tenen konden niet meer. Bij de foto’s staat daar ook een foto van, je bent gewaarschuwd.

In het Hostel aangekomen zagen ze snel dat ik een pelgrim was en twee mensen waren laaiend enthousiast. Zij hadden dezelfde route gelopen en ik was hun nieuwe vriend. Gelukkig lieten ze me snel naar m’n kamer gaan waar ik ongeveer een uur in bad heb gelegen. Wat chill! ’s Ochtends was alles weer droog en wilde ik gaan afrekenen. Een van de gasten van gister was er weer, met alle foto’s van zijn pelgrimstocht. Ik kreeg gratis koffie en gratis ontbijt, en toen ik wilde afrekenen was ook de nacht gratis voor mij! Super die pelgrimspriveleges. Allemaal aardige Spanjaarden als ze weten wat je aan het doen bent.

Gevoel en geleerd: M’n tenen zijn nu twee open wonden, geen goed gevoel over. Verder is het gevoel die andere pelgrims je geven best bijzonder. Het is een band met mensen die je totaal niet kent, maar je hebt iets gemeen en dat maakt je bekenden zonder elkaars taal te spreken. Weinig geleerd behalve dat de Mac lekker kan smaken. Als je maar echte honger hebt.

Km: Veel te veel! Dit was niet gepland maar toch weer 38 afgelopen.

Dag 7: Doordat ik dus te veel had gelopen hoefde ik maar 12! Wat een lekker dagje. Nadeel was dat ik bijna met de tranen in m’n ogen de eerste kilometer moest afleggen want de pijn is niet meer grappig. Haha.. En omdat ik gratis ontbijt en hostel gekregen had gingen die lui me uitzwaaien. Tsja wat doe je dan als stoere jonge Hollandse vent? Net alsof er niets aan de hand is. In stevige pas met een glimlach weglopen auw auw.

In Sevilla aangekomen eerst even door een mooi park gelopen en daarna snel naar mijn eindbestemming gegaan. Een jongen die ik via CouchSurfing ontmoet heb had laten weten dat ik bij hem kon slapen. Deze Belg, Pieterjan, woont samen met 2 Brazilianen en een Duitser, en het zijn allemaal Erasmus studenten dus het was gezellig. ’s Avonds met hem uit eten geweest en wat is het hier goedkoop! Halve liter bier voor 1,5 euro en goeie tapas voor 2,50! Voor de mensen die nu last hebben van fronsende wenkbrauwen, ik doe dit soort dingetje uiteraard van mijn eigen geld! Later schoven nog 3 Belgen aan en werd het erg gezellig!

Gevoel en Geleerd: Weinig lopen kan lekker zijn.

Km: Slechts 12!

Dag 8: Rustdag. Heerlijk tot 13:00 in bed gelegen. Om tot de conclusie te komen dat het regende op mijn rustdag. Rond 15:30 toch maar Sevilla in gegaan aangezien ik mijn eerste stempel op mijn pelgrimspaspoort wilde hebben. Ik ben toen ook gelijk in het Alcazar geweest, een eeuwen oude Moorse vestiging wat erg mooi is was. Daarna m’n stempeltje gehaald en dat voelde best wel stoer. M’n eerste echte Camino stempel. Boem!

Nog even nieuwe impregneerspray voor m’n schoenen gehaald zodat ze weer water kunnen afstoten en boodschappen. Gewoon een simpel pastaatje-rood met wat groente. Gezond en lekker. Gelukkig kan ik er morgen ook nog van ontbijten, en als ik langer bleef nog twee dagen van eten want ze kenden hier helaas geen kleinverpakking.

Niet gelopen en niets geleerd! Dat doen we de volgende keer weer! Wel in 6 dagen 208KM weggelopen! Lekker Gassie….

daar is 'ie... m'n eerste super blog!

Allereers: Sorry voor de lappen tekst.. ik tik nou eenmaal een stukje per dag, en 1 A4 per dag krijg ik, als je me een beetje kent, uiteraard wel vol. Ook wel 2, maar dat bespaar ik jullie. Daarnaast excuses voor mijn ernstige taalfouten. Ik typ veel en controleer weinig want heb geen spellingcontrole.

De fotos tot nu (dag 3) staan hier! http://www.flickr.com/photos/56603631@N07/

En mijn Spaanse 06 = 0034 693030012 Dus aangezien het toch een beetje eenzaam is mag iedereen me bellen vanaf nu. Serieus, zou het leuk vinden af en toe te horen hoe het gaat daar.

Veel lees plezier!

De Reisdag.

Het was lekker vroeg opstaan deze dag. De laatste keer naast Carla wakker worden was toch wel vervelend. Niet zo zeer dat dat aan haar lag, maar uiteraard meer aan de periode die ik haar nu achterlaat. Maar goed, je kan schijnbaar geen grote reis maken zonder daarbij een aantal dierbare personen achter te laten. It comes with the package zeg maar. Snel richting Borger gereden en m´n fiets die nog bij het station stond achter in geladen, aangezien deze het waarschijnijk geen 9 maanden zonder mijn zorg in de frisse buitenlucht zou redden. Thuis aangekomen heb ik eerst (achteraf heel dom) iets in mijn ogen noodzakelijks gedaan. De Baard is eraf! Ai…. Dat ziet er toch wel heel vreemd uit opeens. Gelukkig is mijn baard van haar gemaakt, en dat groeit gelukkig binnen no-time weer aan. Dus de aankomende 300 dagen (zoals ik met mezelf had afgesproken) raak ik geen scheermes meer aan, en ben ik erg benieuwd wat er na deze periode onder m’n kin vast hangt! Je bent gewaarschuwd. Hierna snel de laatste spullen ingepakt en een final-check door m’n kamer gedaan. In de auto onderweg waren er zo al 3, 4 dingen die ik was vergeten haha.. gelukkig geen van allen waren echt belangrijk. M’n moeder vroeg me nog of ik m’n tent en slaapzak bij me had toen we al lang onderweg waren, en gelukkig kon ik daar ja op zeggen!

Voor dat we naar Schiphol konden gaan moesten we nog even stoppen in het ziekenhuis va n Meppel. Mijn vader ligt daar momenteel met (volgens mij) een blaas- en een longontsteking, maar mag helaas het ziekenhuis nog niet verlaten. Dus even een bakkie gedaan, gedoeg en gedag gezegd, en toen weer verder op weg naar de luchthaven. Beterschap ouwe! Op Schiphol even koffie gedronken en nog even op kosten van Barry langs de Burgerking gegaan, zodat ik voldaan het vliegtuig in kon. Hierna lichtelijk gehaast door de douane gesjeest aangezien we (ik) lichtelijk te laat daarheen gingen. Dus nog een vlugge kus en even snel zwaaien, en binnen een halve minuut was ik dan toch echt alleen en op pad!

Zitten in het vliegtuig merkte ik op dat er een nogal onrustige man aan de andere kant van het gangpad zat. Deze gozer was compleet van de kaart, zat tegen iedereen aan te lullen, verwisselde wel 20 keer van plek, stond 10 keer per minuut op en ging weer zitten en smeekte de stewardessen keer op keer om alcohol. Heb in al mijn reizen nog nooit zo graag iemand van het vliegtuig gezet zien worden. Helaas gebeurde dit niet, en moest ik dus ruim drie uur naar deze ellendeling en z’n rare zitten kijken! Maar schijnbaar had hij geen kwade intenties met bommen en gijzeling of iets dergelijks dus landen we veilig in Malaga!

Voor mij in het vliegtuig zat Denny, een 25 jarige Nederlandse barman die in Torremolinos werkt! Ik raakte een beetje met hem aan de praat en voor ik het wist zei hij dat ik wel bij hem kon slapen als ik dat wilde aangezien ik nog niet echt over mijn overnachting had nagedacht. Hij werd opgehaald door twee collega’s en ik mocht mee. Hij woont echt super chill in een mooi appartementje met zijn Nederlandse huisgenote Cheriel. Met z’n drieeen zijn we even uiteten geweest en heb ik voor het eerst een pannekoek-BBQ gehad! Goeie bodem voor een eerste nachtrust. Weer “thuis” aangekomen via de digitale televisie Rtl 4 zitten kijken en zodoende de miljoenenjacht in Torremolinos gezien. Dat had ik ook ’s ochtends niet verwacht, en wat miljoenenjacht aangaat ook niet gehoopt haha. Om half twaalf kon ik heel relaxed in Denny’s 2-persoonsbed liggen terwijl hij bij z’n huisgenoot ging slapen. Wat een gastvrijheid ook weer. Echt super!

Nu is het ochtend, regent het als een gek en heb ik nogal goeie honger naar een stevig ontbijt! Dit was de reis. Nu begint dag 1, en daar zal ik jullie uiteraard ook van op de hoogte stellen. Hasta luego!

Laatste niet-dag lopen.

Vandaag met de bus naar Tarifa gegaan. Eerst even afscheid genomen van Danny en Cheriel, en zij heeft me nog even geholpen met een taalboekje te kopen en een sim-kaart. Daarna heeft ze me naar het busstation geleid, en ook nog geholpen met het aanschaffen van het juiste kaartje! Uiteraard ontzettend bedankt beide. Maar goed, het regende alsof het moest! Non-stop en met bakken tegelijk kwam het uit de hemel, dus dat was toch even anders als wat ik dacht waar alle senioren uit Nederland helemaal naar zuid-Spanje afreizen. Na een aantal uur in de bus te zitten kwam ik uiteindelijk dan in Tenerife aan, het surfwalhalla van Europa. Vanwege het slechte weer was dit dorp behoorlijk uitgestorven helaas. Snel maar mijn contact persoon bellen die mij 2 gratis nachten beloofd had. Niets.. helemaal niets gebeurde er toen ik belde. Op een plek waar ik Internet kon gebruiken nog gekeken of ik het juiste nummer had, en dit was wel het geval. Zelfs nog een tweede nummer achterhaald, en ook geen reactie. Beetje gekke binnenkomer voor zo´n avontuur. Direct mijn oude Couch-Surfing account uit het stof gevist (voor leken; Je kunt er surfen van bank naar bank. Iemand bied zijn bank aan om op te slapen en je kan oproepjes plaatsen van wie er een bank overheeft om op te slapen. Heel goedkoop en leuk!) Dus direct een oproep geplaatst bij drie mensen die uit Tarifa kwamen, en binnen een halfuur had ik een plek geregeld bij Johan en Alex.

Johan is een Zweed die er een hobby van heeft gemaakt om in elk land ongeveer een maand te wonen en dan weer verder te gaan, en Alex is zijn Bulgaarse vriendin die kettinkjes e.d. maakt om van rond te komen en gaat ook mee van land naar land. Hele aardige en leuke lui, Alex had lekker Bulgaars gekookt voor ons en hierna een paar biertjes met uitzicht op Marokko in de haven gedronken (tussen alle buien door!)

Dag 1: Vroeg opgestaan en ik merkte alweer dat het aan het storten was. Top! Eerst zou ik even met Alex en Johan langs de boekenzaak lopen om een kaart van het gebied te halen. Dicht. Toen langs de VVV. Dicht! Grrrr.. Spanjaarden.. Maar goed, dan eerst naar Cape Tarifa en dan weer naar de VVV. Verboden! Wel verd…. Blijkt het uiterste puntje van ons mooie continent, het puntje waarop mijn reis gebaseerd is, gewoon een ordinaire politie/guardia civil uitvalsbasis te zijn! Dan daar maar een foto van toch? Iets is beter dan niets. Terug langs de VVV waar ze weer geen gedetailleerde kaart bleken te hebben. Ik kan vertellen dat een start van zo’n lange reis best wat voorvarender mocht wezen. Afscheid genomen van Johan en Alex en bij de eerste de beste WiFi spot m’n route op internet uitgestippeld en in m’n GPS geladen.

Toen ging het eindelijk best lekker (op de everlasting regen na uiteraard) Snel kwam ik al door een mooi heuvelland en vermaakte me opperbest. Na ongeveer anderhalf uur kwam ik op een voor het oog dood punt. Huh? Waar is de weg opeens? Toen lekker met handen en voeten gebabbeld met een oud vrouwtje die Santiago nogal ver vond maar de Noordkaap ronduit belachelijk! Altijd goed om te horen. Ze vertelde me dat ik over het hek achter haar huis moest klimmen omdat daar de oude camino (pad) verder liep. Het pad met het gele zand zei ze zeer nadrukkelijk. 1,5 uur later hield het gele pad gewoon op. Alsof je met je kop in dichtbebost struikgewas loopt. Niets meer, geen spoor nul komma nul centimeter ruimte om doorheen te banen. Stukje terug was er wel iets van een soort van pad, of iets wat daar voor door zou moeten gaan. Avonturier (sukkel) die ik ben dacht dat dat het dan zou moeten zijn. NOOIT in een vreemd gebied zonder kaar zo iets doms denken heb ik daaruit geleerd. Voor een eerste dag van een super mooie reis heb ik best wel een beetje veel gevloekt en getierd. Mensen thuis; er kwam geen einde aan. Striemende regen in me gezicht terwijl m’n voeten vastzogen in de klei die al tot aan m’n enkels zat met daarbij een tas die toch wel aan de zware kant is. Ik ben wel op plekken geweest waar ik anders nooit zou komen, maar daar is al het positieve dan ook wel mee gezegd. 4 uur over 8,5 kilometer! De moed zakte me nog niet in m’n schoenen maar het was een flinke corrigerende tik in m’n gezicht dat ik nog niet precies wist hoe het spelletje hier gespeeld werd! Dit is geen stukje lopen rond m’n eigen huis meer, dit is het echte werk.

Later op de weg scheen de zon een beetje, m’n iPodje knalde lekker en maakte weer kilomters. ’s Avonds bij een (denk ik) jachtopziener meegegeten en ik mocht m’n tent op zijn erf neerzetten. Ik kreeg van hem een soort gedroogte aardappel maar dan zoetig. Ok dacht ik, lekker knagen. Toen ik dat ding bijna op had kwam hij met twee pilsies aanzetten en begon hard te lachen. Ook van deze aardappel hoor je dus eerst de schil er af te halen! Bedankt. Na ’s nachts 4 keer door blaffende rothonden te zijn gewekt en dat er tot minimaal 4 keer varkens aan m’n tent zaten te morren heb ik er maar even een pil ingegooid die me door liet slapen. Toch gauw 4 uur geslapen haha.

Gevoel en Geleerd: Hou je aan de wegen die op je kaart/GPS staat. Staan ze er niet, ga dan terug! Kappen met gokken. Zoveel kostbare energie voor niets verspild. Heb een semi-positief gevoel aan de dag overgehouden. De gastvrijheid van de man bracht weer wat leven in mij terug.

KM 26 Helaas route niet vastgelegd door een systeemfoutje bij het opslaan (of mijn fout?)

Dag 2: Regen! Wakker gemaakt door bakken met regen. Snel tussen de buien door m’n tas ingepakt maar het meeste was helaas allemaal vochtig of klammig van de nacht geworden en de kleding die ik gister aanhad kon je nog steeds uitwringen ondanks mijn pogingen ze in de tent te drogen. Ik had van mijn gastheer nog wat brood en fruit meegekregen voor onderweg dus had wat brandstof om het volgende dorp op 7 kilometer te bereiken. Hier even water en proviand ingeslagen voor het volgende stuk. De hele dag was het of zonnig en tijdens mijn inspanningen dus goed heet, of striemende regen in m’n gezicht. Ik heb een kleine 8 keer m’n regenspullen aan en uit, en weer aan en weer uit gedaan. 1 Ding scheelt, je wordt er snel en handig in. Ik liep nog door een gehucht waar niets te krijgen was en wilde dus graag naar de volgende redelijke plaats. Helaas door mijn natte sokken had ik blaren onder m’n voeten gekregen en mijn andere sokken waren nog zeiknat van de dag ervoor! Dus mijn laatste paar sokken aangedaan, maar omdat mijn schoenen ook een en al klammigheid waren duurde het niet lang of ik had drie paar natte sokken. Dit volgende mag wat gek klinken voor de lezers thuis, maar toen kwam even echt het besef dat ik zo’n eind van huis, warmte en gezelligheid was. Dat ik niet aan ’t eind van de middag even lekker m’n spullen in de was kon gooien en m’n moeder het de volgende dag weer klaar had. Of dat ik ’s avonds chill met Carla op de bank een filmpje kon pluggen om voor de rest niets meer te doen. Dit is gewoon de aankomende maanden mijn leven, in weer en wind! Dat was oprecht een beetje taai! Mede veroorzaakt door de nietsontziende regen die mij de hele tijd dwarszat. En nu komt het gekke (Ik geloof er nog niet helemaal in, maar als het zo door gaat.. )In Tarifa was een vrouw die mij ’s middags spontaan aansprak omdat ik er zo verdwaald uitzag (nadat die vrouw keer op keer niet op nam) en mij naar een hostel wilde helpen. Heel toevallig stuitte ik die avond samen Johan en Alex weer op haar en ze vertelde dat ze zoveel bewondering voor mijn reis had. Ze heeft me wel 8 keer verteld dat ik op mijn reis op moeilijke momenten op tekenen moest letten. Alsmaar.. de tekenen wijzen je de weg, en de teken zullen je helpen als je er maar voor open staat. Daar moest ik haar vertellen dat ik er open voor stond! Dus dat deed ik gedwee. Terug naar het verhaal; Precies toen ik er dus even goed doorheen zat met blaren, alles nat en dat pas op de tweede dag, lag er midden op die meer dan 15 kilometer lange eindeloze klote zandweg geheel zonder reden een actie-poppetje. Zo’n gespierd mannetje wat kracht en stoerheid uitstraalt. Ik zeg nog niet dat ik in dit soort dingen geloof, maar ik vond het wel heel bizar dat ik dat poppetje daar vond toen ik m’n eerste dip te pakken had. Dus stoer als dat actie mannetje was heb lekker doorgemarcheerd met de nieuwste cd van Take That in m’n oren! Als dat niet stoer is? Door m’n blaren kon ik dat dorp helaas niet meer redden en gedurende 12 kilometer ben ik 1 boerderij en 2 auto’s tegen gekomen. Dus heb ’s avonds m’n tentje in de berm geparkeerd (in de regen) en heb m’n potje daar gegaard en ben vroeg gaan tukken. Na ik weet niet hoe vaak door wilde paarden te zijn wakkergehouden heb ik maar een pil naar binnengegooid en ben lekker gaan slapen. Nou maar hopen dat ik die dingen niet m’n hele reis nodig heb om te slapen.

Gevoel en Geleerd: Goed naar de lucht kijken wat er gaat gebeuren, zodoende tijdig inspelen op buien, stormen e.d. Vandaag voor het eerst echt gevoeld dat ik niet meer thuis ben. Uiteraard had het op een gelukzaliger manier gekund, maar het is me wel duidelijk dat ik gewoon moet volharden in mijn missie!

Dag 3 Opstaan met regen! Verdomme nou ben ik er klaar mee! Ook nog een harig losgegaan in klei-ige klotegrond waardoor m’n buitentent tegen mijn binnentent aanhing waardoor nu alles wat niet in een droogzak zat kleddernat is! 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7… ok.. het gaat wel weer. Toch maar alles in m’n tas gepropt. Ik had m’n tas nog niet op m’n rug of er was geen wolkje meer aan de lucht te zien. Strakblauw met een felle zon. Als dat ding een halfuur eerder tevoorschijn was gekomen was ik een stuk chiller de dag begonnen, maargoed. Ik mag niet klagen, loop heerlijk door Zuid-Spanje met de zon in m’n gezicht te genieten van de natuur. Bij mijn eerste dorpje moest ik even klimmen om in het centrum te komen. Ik weet niet hoeveel procent maar was blij dat ik wandelstokken had. Een lekker koud colaatje op het kerkplein met m’n bakkes in de zon. Dat was best even genieten en was ondertussen die regen allang weer vergeten. Loopt er een heel aardig oud vrouwtje langs die begint in het honderduit te kwekken tegen mij in het Spaans. Het enige wat ik kong zeggen was dat ik de camino naar Santiago liep. Ging ze opeens klappen en liep driftig weg. Anderhalve minuut later kwam ze met drie ENORME sinasappelen aanzetten en kreeg een schouderklop van haar! Dat was een leuk momentje in dat dorp.

Op een bord stond er dat er een Spa&Golf in het dorp was, en ik had al even een tijdje niet gedoucht dus dacht; pauze en lekker warm zwemmen tegelijk! Leek me heerlijk. Mijn Spaans is net zo goed als m’n Chinees en nadat een aantal mensen mijn “Spa&Golf” niet begrepen ging ik maar zwembewegingen maken. Ha dat begrepen ze wel die Spanjolen. Mooi dacht ik. Zij alles uitleggen, en ik uiteraard lekker alles opvolgen. Stond ik daar bij een dicht “Piscine municipal” Oftewel een dicht buitenbad zonder water. Heerlijk zo’n taalbarrière haha. Lekker een halfuurtje met de voetjes bloot in het zonnetje geluncht. Zonnebril maar eens uit m’n tas gevist en genieten!

Na m’n voeten eens grondig geinspecteerd te hebben kwam ik er helaas achter dat ik door m’n natte sokken echt ellendige blaren op m’n kleine tenen heb. En begin er ook vrij veel last van te krijgen. Maar als je vijf minuten bent warm gelopen dan wil het wel weer, alleen wat nou de oplossing voor dit probleem is? Ik heb ze lekgeprikt en afgeplakt, heb zelfs teenbeschermers eromheen gedaan. Maar het blijft intens pijn doen waarbij diclofenac(?) de pijn niet echt verdoofd. Toen maar even de kiezen op elkaar gedaan en door geknald. En als de voeten lekker warm zijn voel je ze niet meer, dus ben maar niet meer gestopt. Ongeveer 14 kilomter aan een stuk doorgelopen. Toen in Medina bij een ontzettende oud klooster met een ontzettend mooi uitzicht m’n spullen gedroogd in de zon. Je kan vanaf hier echt belachelijk ver kijken. Op de foto’s kun je zien wat ik zag! Na een uurtje was alles lekker droog, en hoor ik schuin onder mij bij een huis opeens een man Nederlands praten. BAM. Direct er bovenop natuurlijk. Dus ik roep; Ha een Hollander en gelukkig nodigde Robert me uit voor een bakkie koffie. Hij woont dus echt achterlijk mooi op deze berg samen met zijn vrouw Azzurah en hun zoontje Reza. Bij binnenkomst vroeg Reza gelijk of ik een bord Nasi wilde hebben en dat liet ik me geen twee keer zeggen. Ontzettend aardige mensen en fijn om weer even Nederlands te spreken. Waar ik nog veel meer geluk mee had was het feit dat ze een gedeelte van hun huis verhuren voor Nederlandse vakantiegangers. Ik ben wel geen vakantieganger, maar wel een Nederlander dus vroegen ze aan mij of ik bij hun de nacht wilde doorbrengen. Ik lig dus nu op een eigen kamer met eigen badkamer. Alles supermooi voor mekaar! Zonet met de familie lekker pannekoeken gegeten en een beetje over mijn aankomende route gepraat. Robert heeft wat rond gebeld en wellicht heb ik morgen of overmorgen ook weer een fijne slaapplek. Al m’n apparaten zijn weer opgeladen na drie dagen geen stroom want m’n GPS hield er vanmiddag helaas mee op nadat m’n iPod er al de brui aan had gegeven.

Hier lig ik nu dus, schoon droog en in een warm bed. Jullie mogen (moeten) dan ook even kijken op www.casamedinasidonia.com als je wilt weten waar ik zit.

Gevoel en Geleerd: Nederlanders zijn echt super in het buitenland! Zeer gastvrij. Blaren.. ondanks dat mijn schoenen zitten als pantoffels kan ik m’n tenen niet blaar vrij houden! Ik snap ’t niet, en hoop nu maar dat eelt dit probleem gaat oplossen.

Km’s: 28 Helaas hielt het apparaat er na 14 kilometer mee op omdat ik al 2 nachten geen stroompunt had gezien.

Dag 4: Heerlijk ontbeten met alber heijn brood uit de broodbakmachine met pindakaas! Waarom Spaans als het ook lekker kan? Daarna mijn schone en droge, door Azzurah gewassen spullen in m’n tas opgeborgen. We hadden al op het weer gekeken en het zou wat zon betreft een top-dag worden. Dus lichte broek en regenspullen diep in m’n tas opgeborgen. Ik ging als een speer, en als een speer ging ik! Ik snap dat een reis als de mijne uit pieken en dalen bestaat, en heb kunnen concluderen dat ik in het dal begonnen ben. iPod de hele dag ingehouden en marcheren als een Russische soldaat. M’n gemiddelde per uur was tegen 4 uur nog 5,6 kilometer per uur, en toen had ik er al 30 op zitten. Mocht je dit niets zeggen.. ik ging heel lekker. Had m’n korte broek er maar bij gepakt want deze zon kon ik niet voorbij laten gaan. Onderweg nog een aantal wegwerkers hard aan het lachen gemaakt met mijn plan, en volgens mij geloofde niemand het! Ik had gehoord dat 10km het stel woonde dat “onder de spaanse zon” (dat programma op net 5 dat je moest bouwen in teams en de winnaar krijgt het huis) nog steeds hun guesthouse hadden, dus daar maar m’n zinnen op gezet. Moest dus wel 10km verder lopen. Het is gelukt, maar het was wel opeens even een tikkeltje aan de verre kant.

Toen ik bij Arcos de la Frontera aankwam bleek ’t behoorlijk groot te zijn en gelukkig (nee dit is geen liften) wilde een vrouw mij in het centrum afzetten waar ik kon Internetten en het stel hun adres opzoeken. Nu wil het geval dat a.s. week een feest in Arcos is, dus normaal is er altijd een kamer vrij vrij volgens Uko. Alleen nu niet! Hij gaf me nog twee adressen van verschillende hostels die ik kon proberen, maar de eerste wilde me 20€ laten betalen en ik had het koud, en ik was helemaal afgemat. Dus Uko nog maar een keer gebeld of ik niet m’n tent in z’n tuin kwijt kon, maar zoals ik zelf eigenlijk wel kon zien is Arcos zo lekker dicht op elkaar gebouwd dat men geen tuinen heeft. Wel een dakterras, maar ivm met lekkage mag je daar geen haringen in tikken haha..

Gelukkig heeft hij me toen maar uitgenodigd bij z’n vrouw Lieve en drie kinderen. Lekker pizza met z’n allen gegeten en gepraat over van alles en nog wat. Straks trekken we ergens even een matras vandaan en lig ik weer heerlijk droog in Spanje in een gezellig Hollands huis! Nu lekker aan de wijn met m’n laptop op schoot, en de voeten op de bank! Als iemand nog meer Nederlanders op mijn route kent hou ik me aanbevolen! Dit bevalt heel goed. Kijk ook eens op www.casaelsueno.eu Als je nog een gezellig plekje in Arcos zoekt!

Gevoel en Geleerd. Niet verder lopen dan je van plan was! Die laatste kilometers braken me echt op. Maar wat een topdag was het! Ik hou van de zon, m’n iPod, het avontuur, het onderweg zijn. Heerlijk!

Km’s: 40 met al dat geloop in de stad nog, maar op m’n apparaat staat 37!!(komma nogwat) Wat een mooi aantal zo op de vierde dag.