Ik begreep dat er wat mensen waren die problemen hadden met het achterlaten van een berichtje in mijn gastenboek? Je moet gewoon je berichtje typen. Daarna de letters in het vakje (hoofdletters!) overtypen en dan op het groene vinkje drukken. That’s all.
Foto’s en filmpje kun je hier weer vinden.
Fotos van het eindfeest in de Drie zijn hier te vinden: http://bk2.smugmug.com/
Dag 9 (8e loopdag): In de ochtend heerlijk ontbeten met mijn zelfgemaakte pasta. Dat moet een goed ontbijt zijn waar je wel een tijdje op voort kunt. Ik had m’n kleren uitgewassen bij Pietjan thuis, en voor m’n schoenen een coating-spray gekocht waardoor mijn was schoon en droog, en mijn schoenen waterafstotend zouden zijn. Helaas was het vochtgehalte door de aanhoudende regen zo hoog in huis, dat er nog eerder vissen door woonkamer zouden zwemmen dan dat mijn was en m’n schoenen droog zouden worden. En die coating spuiten op natte schoenen heeft totaal geen nut. Dat dan maar op een later moment doen.
Terwijl het licht sputterde ben ik nog een keer naar de Kathedraal gelopen waar ik de dag ervoor mijn 1e stempel gehaald had om vanaf daar aan mijn route in de richting van Santiago te starten. Mijn boekje beschrijft zo ontzettende gedetailleerd dat je je bij iedere kruising aan het lezen bent om te kijken of je wel de goede straat hebt. Ik kwam er al vrij snel achter dat niet iedereen een boekje heeft, dus dat er op iedere paal, steen, stoep, hoek en brug een gele pijl in de juiste richting staat voor Pelgrim’s. Met m’n boekje hoef ik alleen nog maar een planning te maken en nuttige info uit te halen, maar voor de rest kan die terug in de rugzak want zelfs een blinde zou dit pad nog kunnen volgen.
Mijn route kwam eerst langs wat mindere buitenwijken van Sevilla die iedere grotere stad volgens mij heeft. Snel doorlopen en niet om je heen kijken met je mooie spullen in je rugzak! Bijna twee uur later liep ik mijn eerste stad uit het boekje binnen en daarmee bevestigend dat ik gelukkig op de goede weg was. Toen er een overwaaiende bui aankwam was ik even aan het schuilen onder een brug toen mijn pa belde. Of alles goed was, want Sevilla was aan het overstromen en hele delen waren al ondergelopen!? Ik was dus net op tijd weg, maar het water stroomde helaas niet alleen in Sevilla. Toen ik een kleine 15 kilometer opweg was (ik hoop dat ik de filmpjes kan uploaden want dat maakt het zoveel mooier!) kwam ik op een landweg, waar normaal waarschijnlijk ook wat water onder stroomt. Helaas was door de vele regen het water in een medium-sized riviertje veranderd. Ik heb goede schoenen en gemaschen(?) (waterdichte hoezen tot over je kuiten) dus tot 40 centimeter kan mij niets gebeuren. Ik banjerde dan ook lekker door de rivier en voelde me best een beetje stoer dan het allemaal zo goed ging en dat ik de krachten van de natuur aan het trotseren was! 1e gedeelte gehaald, en op naar het volgende. Al prikkend met mijn stokken merkte ik dat het dieper werd en zeker dieper dan 40 centimeter. Ik zag dus dat ik naar links de akker op moest zodat ik langs een bosrand verder kon lopen. Dat zou kantje boord met m’n gemaschen worden maar ik moest wat. 1.. 2.. 3.. en gaan. Gat in de weg. Ik flikkerder dus ondersteboven in het stromende water, en ik hoor bijna iedereen lachen vanaf hier. Geeft niets, ik snap het wel haha.. Alles sjompe-nat, maar het kwaad was al geschied en ik dus langs een intense klei akker lopen, met iedere stap tot aan m’n enkels vastgezogen. Ging lekker die eerste kilometers. Uiteindelijk kon ik nergens langs, want alles was modder, klei en ellende. Dus weer terug naar waar ik gevallen was. Omdat m’n schoenen al vol waren gelopen maakte het geen ene donder meer uit, dus alles uit m’n broekzakken in m’n tas gedaan en het ondiepste punt met m’n stokken opgezocht. Liep ik dus tot aan m’n heupen door het water te waden omdat er geen andere weg was. Ik heb er heel hard om staan lachen en de filmpjes zeggen genoeg denk ik.
Hierna moest ik nog 8 kilometer naar het Guillana lopen maar na 6 kilometer was de weg weer weggeslagen door een rivier. Toen ben ik er maar omheen gelopen want 1x per dag zoiets is wel weer voldoende. Daar vond ik al heel snel de pelgrims refugio. Dit is een soort slaaphok met stapelbedden en een douche waar je gratis of voor €5,- mag slapen. Deze was gelukkig gratis. Ik heb heeeeeel lang, heeeeeel warm gedoucht en geprobeerd m’n spulletjes te drogen wat niet makkelijk ging.
Km’s: 24. Het hadden er meer kunnen zijn. Maar na mijn aanvaring met de rivier was ’t mooi geweest.
Gevoel en geleerd. Eigenlijk was dit de leukste dag tot nu toe. Heb een paar keer werkelijk slap gelegen van het lachen hoe ik toch in dit soort situaties terecht kom. Dus wat dat betreft een top dag! En tjsa.. geleerd? Als je de batterij uit een kleddernatte Blackberry haalt en alles laat drogen doet ‘ie het daarna weer. Gelukkig.
Dag 10 (9e loopdag) Met redelijk natte schoenen op pad gegaan deze morgen. Gister even met Carla gebeld en die had het weer voor mij bekeken. Zon zon zon!! Heerlijk wat een dag. Eerst nog even een stempel voor m’n boekje bij de politie gehaald en gaan. Stuitte onderweg op een oude boerderij met wachttoren zodat ik heerlijk in de zon zelfgeplukte sinasappels aan het verorberen was op grote hoogte (fotos!) Erg mooi. Van m’n voeten heb ik totaal geen last meer. Ik merk niet meer van pijnlijke tenen en het loopt zelfs op vochtige schoenen heerlijk. Wellicht komt het ook wel door de zon die alles een stuk dragelijker maakt.
In de middag kwam ik door een heel mooi gebied met alleen maar olijbomen, kurkbomen, eiken en sinasappelbomen. Waar kabbelende beekjes doorheen stroomde en vogel floten. Lekker in de korte broek midden in december. Wat wil je nog meer? Toen ik rond 14:30 in Castilblanco de los Arroyos aankwam wilde ik even proviand inslaan zodat ik verder kon. De winkels gingen allemaal pas om 17:30 open, en zonder water en eten ga ik niet het Spaanse binnenland in. Noodgedwongen dus een erg kort dagje, en ik mocht hier op vertoon van mijn Spaanse brief gratis in de refugio slapen. Hele fijne bedden en zelfs een kookstel etc. ’s Avonds een beetje Family Guy en een filmpje op de laptop gekeken. Best lekker!
Km’s: Helaas maar 20.
Gevoel en geleerd. Ik hou van de zon! Maar dan ook echt, het maakt niet uit hoe belabberd dingen zijn. Zodra dat ding begint te schijnen is alles al zoveel fijner. En ik heb geleerd dat je niet een te strak schema moet hebben anders maak je je druk over een paar kilometer op 300 dagen, dat verschil haal ik later wel weer in.
Dag 11 (10e loopdag) Ik kan in m’n boekje zien waar die pelgrim refugio’s zitten, en daar pas ik logischerwijs m’n loopschema op aan. Ik loop niet meer totdat ik er geen zin meer in heb of iets dergelijks maar kies voor een lekkere warme douche en een normaal bed. Ontberingen in m’n tentje krijg ik vast nog wel genoeg maar dit is erg goed voor mijn nachtrust en mijn moraal. Ik wist dus dat ik 29 kilomter moest lopen waarvan bijna de helft door een natuurgebied. Op de foto’s kun je een beetje zien hoe het natuurgebied er uit ziet! Het was echt een mooie beloning na een dag lang sjouwen. Gelukkig krijg ik ook steeds beter in de gaten hoe ik m’n pauzes moet inlasten en op welke momenten zodat ik niet gebroken ’s avonds aankom. Dus ’s middags lekker een halfuur liggen tukken in de zon omdat ik toch tijd zat had. Over deze dag valt ook niet heel veel te vertellen behalve dat het ontzettend mooi was en het uitzicht adembenemend. M’n refugio was ook weer dik in orde en mocht op vertoon van m’n papiertje weer gratis slapen. ’s Avonds nog 5 eieren gekookt die ik los in m’n tas meeheb als snackie’s voor tussendoor. Moet toch een beetje aan m’n voedingstoffen zien te komen.
Km’s: 29 dus! Soepel gelopen vandaag
Gevoel en geleerd: Spanjaarden ogen wellicht nors maar kunnen wel vriendelijk zijn. Ik voelde me de hele dag heerlijk. Samen met 4 afleveringen van 538 Dancedepartment en wat losse hitjes was het een dag om te genieten.
Dag 12 (11e loopdag) Zeer vroeg m’n bed uitgegaan omdat ik een flinke kluif voor de boeg had. Zelf een culinaire tonijnsalade (Mayo + Tonijn) in elkaar gedraaid voor op brood. En vol goede moed bij het krieken van de dag op pad. Mijn refugio stond aan de rand van het dorp en ik vroeg aan een persoon bij het laatste huis of dit de camino de Santiago was. Si si.. Nooit zomaar luisteren naar vreemden. Hier was ik al eerder achter gekomen maar schijnbaar weer vergeten want (ondanks dat het extreem lekker weer was en m’n gezicht zelfs verbrand heb) na een kleine drie uur lopen door een mooi heuvellandschap kwam ik bij een COMPLEET ander plaatsje aan dan wat het boekje mij had voorgehouden. Sheize! Maar wonder boven wonder was mijn eindbestemming precies even ver weg als dat ik was goed gelopen. Wel moest ik dus bijna 24 kilometer gewoon langs een weg lopen, maar deze was dermate rustig dat ik amper auto’s heb gezien en ik dus nog binnen mijn geplande tijd 39 kilometer had afgelegd.
Vlak voor het dorpje Monesterio vroeg ik nog twee mensen voor de zekerheid de weg, en ze waren helemaal enthousiast over wat ik aan het doen was dat ze me €5,- in m’n hand stopte om ham te kopen in Monesterio. En toen ik bij het dorpje aankwam verkochten ze dan ook werkelijk overal award-winnende hammen. Het was dan ook echt ontzettend lekkere ham. Als ik ook nog een koelkast in m’n tas had, had ik zeker wel wat ingeslagen.
In mijn boekje stond dat ik bij hotel MOYA de sleutel voor de refugio kon vragen die in het oude rode kruis gebouw zat. Helaas vertelde de Engels sprekende barman me dat dat 2 jaar geleden gesloten was. Bummer. Op naar de locale vvv. Ook gesloten. Bummer. Schijnbaar stond ik een ogenblik versufd en verdwaalt om me heen te kijken want ik werd direct door een Engels sprekende Portugees aangesproken of ik een biertje van hem wilde omdat ik er zo verdwaald uit zag. Tsja, wat doe je dan? Nee zeggen doe je ook niet als je alleen bent en even geen idee hebt waar je heen moet. If only I knew… Ik zal het proberen kort te houden. De beste man was vrolijk en aardig, en vertelde dat hij een wereldreiziger was. Had ook 3 jaar in nederland gewerkt in de dokken van Ijmuiden en Rotterdam. Hij vond het zonde dat ik geen plek had en bleef maar herhalen dat reizigers voor elkaar moesten zorgen etc. Hij bood me binnen een kwartier aan dat ik bij hem kon slapen aangezien hij in een door de gemeente beschikbaar gestelde ruimte sliep omdat hij met z’n tent en spullen in een kleine overstroming terecht was gekomen. Dankbaar voor zijn uitnodiging zei ik: JA. Merci. Even later m’n spullen dus toch in het rode kruis gebouw neergelegd aangezien hij daar wel mocht slapen. De dude werd steeds vager en luidruchtiger en ik kreeg in de gaten dat hij zatter en zatter werd. Toen wilde hij nog wat drinken in hotel MOYA maar daarna ging hij stennis schoppen en werd er uitgezet. Best wel hardhandig. De engelssprekende barman zei dat ik beter uit de buurt van die idioot kon blijven en toen ik hem vertelde dat ik al m’n spullen bij hem had liggen vroeg ‘ie of ik alsjeblieft voorzichtig wilde doen met deze labiele gek. Nice dacht ik! Heb ik weer. Later in die ruimte werd ik helemaal gek van die vent, hij bleef maar zeuren over wat echte liefde was en hoe materialistisch mensen waren. Vroeg 40 keer hoe ik heette en wel 30 uit wel land ik kwam. Zodra hij opstond flikkerde hij op de grond en ik wilde eigenlijk alleen maar weg. En wat was ik blij toen ik gerommel bij het hek hoorde en de politie er was! Jawel.. we werden uit het gebouw gezet. Het dorp was er klaar mee en hij werd samen met mij op straat gezet. Het kon niet op een beter moment komen voor mij. Vlug al m’n spullen in mijn tas gepropt, hem vriendelijk bedankt en direct hotel MOYA ingelopen en een kamer genomen. Het was na 21:00 dus ging niet meer opzoek naar plekje voor mijn tent. Owja, waarschuw uw kinderen. Ga nooit met vreemde mannen mee naar huis haha.. Ik kan het weten en daar komt enkel gelazer van.
Helaas sliep ik boven de boxen van de locale disco waar een kerstborrel gehouden werd, dus slapen deed ik pas vrij laat. Maar goed wel alle gouwe ouwe van 2Unlimited tot The Venga Boys voorbij horen komen. Hier weten ze wat muziek is.
Km’s: 39!! Wel fout gelopen via santa ollalla de Calla (wat een naam) maar dat boeide niet.
Gevoel en geleerd. Een hoop! Niet naar vreemde mensen luisteren zonder dat je iets zeker weet, niet met vreemde mannen meegaan. Vriendelijk bedanken voor dronken idioten en nog veel meer. Owja, en de politie is je beste vriend. Ze hadden niet op een beter moment kunnen komen.
Dag 13 (12e loopdag) Toen ik mijn sleutel bij Moya wilde inleveren en afrekenen was er niemand bij de balie. Een paar keer geroepen, naar achter gelopen. Helemaal niemand. Ik had alleen een briefje van €50,- dus tsja.. als goeie Hollander ga je dan na 10 minuten gewoon weg. Kan er weinig aan doen als zij nergens te bekenen zijn toch?!
Moest deze dag weer 29 kilometer en ik had al een goeie pauze/loopplanning gemaakt. De eerste 3 uur liep ik door een sterke schilderachtige omgeving met lange gemetselde muurtjes. Ondanks dat ik nooit op het Engelse platte land geweest ben, weet ik bijna zeker dat het er net zo uit ziet! Geen spectaculaire dingen, alleen weer een mooie omgeving en goed op schema gelopen. Merk dat het routinematige lopen echt went en steeds beter aanvoelt. Ik lig momenteel weer in een Refugio, maar volgens mij moet ik hier wel €6,- betalen want ik krijg het idee dat de eigenaar niet erg vriendelijk is. Nee, beter nog; Het is een eikel. ’t Is dat ik al 3 uur lekker lag te lezen en te typen voordat hij binnenkwam, anders had ik m’n tent wel weer opgezet. Dan toch maar een nachtje betaald slapen uit eigen zak.
Update: haha.. hij heeft niet terug van €50,- dus wellicht kan ik morgen weer gratis weg.
Km’s: Soepele en makkelijke 29 kilometer. Voelt bijna alsof ik een gewoon rondje door het park gewandeld heb! Hopelijk word ik niet overmoedig haha.. Of ben ik dat al?
Gevoel en geleerd: Onbedoeld gratis slapen geeft een minder lekker gevoel dan wanneer iemand je het gunt, maar erg rauwig kan ik er niet om zijn!
Dag 14 (13e loopdag) Deze is direct na het lopen getypt want dit is namelijk nu! Allereerst wil ik mijn lieftallige vriendinnetje Carla even feliciteren met het feit dat we vandaag een jaar iets hebben samen! Het is natuurlijk weinig romantisch op zo’n afstand maar het moet maar op deze manier. Afgelopen avond met haar gebeld en als ik een beetje doorloop kunnen we samen een paar dagen met kerst in Salamanca doorbrengen. Vandaar dat ik mijn route wat heb aangepast. In plaats van de route uit mijn boekje te volgen heb ik simpelweg het snelst van A naar B gelopen. Dat was dus 32 KM langs een weg helaas. Niet mooi, maar als ik dat morgen weer doe (alleen dan 42, het meest tot nu toe.. ai ai..) heb ik een dag op mijn orginele planning ingelopen! En dat is het mij wel waard namelijk.
Zoals ik zei. Ongeinspireerde asfalt ellende dag! Ook de omgeving werd ik niet erg vrolijk van. Het kan uiteraard niet altijd een feestje zijn. Ben er achtergekomen dat de batterij van mijn camera ook leeg kan. Gelukkig vandaag en niet op een of ander mooi uitzichtpunt.
Km’s: 32. Saai.
Gevoel en geleerd. Lopen met een totaal andere drijfveer voelt alsof je een andere sport aan het beoefenen bent. Je moet jezelf echt vooruit schoppen waar het gister als automatisch ging.
Al met al geniet ik als een dolle hier!.. Het is de afgelopen dagen ontzettende lekker weer en het lopen gaat perfect. Uiteraard mis ik "thuis" wel, en helemaal op een dag als vandaag als ik eigenlijk lekker met Carla had moeten zijn! Maar verder ben ik ontzettend blij met mijn reis!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten