daar is 'ie... m'n eerste super blog!

Allereers: Sorry voor de lappen tekst.. ik tik nou eenmaal een stukje per dag, en 1 A4 per dag krijg ik, als je me een beetje kent, uiteraard wel vol. Ook wel 2, maar dat bespaar ik jullie. Daarnaast excuses voor mijn ernstige taalfouten. Ik typ veel en controleer weinig want heb geen spellingcontrole.

De fotos tot nu (dag 3) staan hier! http://www.flickr.com/photos/56603631@N07/

En mijn Spaanse 06 = 0034 693030012 Dus aangezien het toch een beetje eenzaam is mag iedereen me bellen vanaf nu. Serieus, zou het leuk vinden af en toe te horen hoe het gaat daar.

Veel lees plezier!

De Reisdag.

Het was lekker vroeg opstaan deze dag. De laatste keer naast Carla wakker worden was toch wel vervelend. Niet zo zeer dat dat aan haar lag, maar uiteraard meer aan de periode die ik haar nu achterlaat. Maar goed, je kan schijnbaar geen grote reis maken zonder daarbij een aantal dierbare personen achter te laten. It comes with the package zeg maar. Snel richting Borger gereden en m´n fiets die nog bij het station stond achter in geladen, aangezien deze het waarschijnijk geen 9 maanden zonder mijn zorg in de frisse buitenlucht zou redden. Thuis aangekomen heb ik eerst (achteraf heel dom) iets in mijn ogen noodzakelijks gedaan. De Baard is eraf! Ai…. Dat ziet er toch wel heel vreemd uit opeens. Gelukkig is mijn baard van haar gemaakt, en dat groeit gelukkig binnen no-time weer aan. Dus de aankomende 300 dagen (zoals ik met mezelf had afgesproken) raak ik geen scheermes meer aan, en ben ik erg benieuwd wat er na deze periode onder m’n kin vast hangt! Je bent gewaarschuwd. Hierna snel de laatste spullen ingepakt en een final-check door m’n kamer gedaan. In de auto onderweg waren er zo al 3, 4 dingen die ik was vergeten haha.. gelukkig geen van allen waren echt belangrijk. M’n moeder vroeg me nog of ik m’n tent en slaapzak bij me had toen we al lang onderweg waren, en gelukkig kon ik daar ja op zeggen!

Voor dat we naar Schiphol konden gaan moesten we nog even stoppen in het ziekenhuis va n Meppel. Mijn vader ligt daar momenteel met (volgens mij) een blaas- en een longontsteking, maar mag helaas het ziekenhuis nog niet verlaten. Dus even een bakkie gedaan, gedoeg en gedag gezegd, en toen weer verder op weg naar de luchthaven. Beterschap ouwe! Op Schiphol even koffie gedronken en nog even op kosten van Barry langs de Burgerking gegaan, zodat ik voldaan het vliegtuig in kon. Hierna lichtelijk gehaast door de douane gesjeest aangezien we (ik) lichtelijk te laat daarheen gingen. Dus nog een vlugge kus en even snel zwaaien, en binnen een halve minuut was ik dan toch echt alleen en op pad!

Zitten in het vliegtuig merkte ik op dat er een nogal onrustige man aan de andere kant van het gangpad zat. Deze gozer was compleet van de kaart, zat tegen iedereen aan te lullen, verwisselde wel 20 keer van plek, stond 10 keer per minuut op en ging weer zitten en smeekte de stewardessen keer op keer om alcohol. Heb in al mijn reizen nog nooit zo graag iemand van het vliegtuig gezet zien worden. Helaas gebeurde dit niet, en moest ik dus ruim drie uur naar deze ellendeling en z’n rare zitten kijken! Maar schijnbaar had hij geen kwade intenties met bommen en gijzeling of iets dergelijks dus landen we veilig in Malaga!

Voor mij in het vliegtuig zat Denny, een 25 jarige Nederlandse barman die in Torremolinos werkt! Ik raakte een beetje met hem aan de praat en voor ik het wist zei hij dat ik wel bij hem kon slapen als ik dat wilde aangezien ik nog niet echt over mijn overnachting had nagedacht. Hij werd opgehaald door twee collega’s en ik mocht mee. Hij woont echt super chill in een mooi appartementje met zijn Nederlandse huisgenote Cheriel. Met z’n drieeen zijn we even uiteten geweest en heb ik voor het eerst een pannekoek-BBQ gehad! Goeie bodem voor een eerste nachtrust. Weer “thuis” aangekomen via de digitale televisie Rtl 4 zitten kijken en zodoende de miljoenenjacht in Torremolinos gezien. Dat had ik ook ’s ochtends niet verwacht, en wat miljoenenjacht aangaat ook niet gehoopt haha. Om half twaalf kon ik heel relaxed in Denny’s 2-persoonsbed liggen terwijl hij bij z’n huisgenoot ging slapen. Wat een gastvrijheid ook weer. Echt super!

Nu is het ochtend, regent het als een gek en heb ik nogal goeie honger naar een stevig ontbijt! Dit was de reis. Nu begint dag 1, en daar zal ik jullie uiteraard ook van op de hoogte stellen. Hasta luego!

Laatste niet-dag lopen.

Vandaag met de bus naar Tarifa gegaan. Eerst even afscheid genomen van Danny en Cheriel, en zij heeft me nog even geholpen met een taalboekje te kopen en een sim-kaart. Daarna heeft ze me naar het busstation geleid, en ook nog geholpen met het aanschaffen van het juiste kaartje! Uiteraard ontzettend bedankt beide. Maar goed, het regende alsof het moest! Non-stop en met bakken tegelijk kwam het uit de hemel, dus dat was toch even anders als wat ik dacht waar alle senioren uit Nederland helemaal naar zuid-Spanje afreizen. Na een aantal uur in de bus te zitten kwam ik uiteindelijk dan in Tenerife aan, het surfwalhalla van Europa. Vanwege het slechte weer was dit dorp behoorlijk uitgestorven helaas. Snel maar mijn contact persoon bellen die mij 2 gratis nachten beloofd had. Niets.. helemaal niets gebeurde er toen ik belde. Op een plek waar ik Internet kon gebruiken nog gekeken of ik het juiste nummer had, en dit was wel het geval. Zelfs nog een tweede nummer achterhaald, en ook geen reactie. Beetje gekke binnenkomer voor zo´n avontuur. Direct mijn oude Couch-Surfing account uit het stof gevist (voor leken; Je kunt er surfen van bank naar bank. Iemand bied zijn bank aan om op te slapen en je kan oproepjes plaatsen van wie er een bank overheeft om op te slapen. Heel goedkoop en leuk!) Dus direct een oproep geplaatst bij drie mensen die uit Tarifa kwamen, en binnen een halfuur had ik een plek geregeld bij Johan en Alex.

Johan is een Zweed die er een hobby van heeft gemaakt om in elk land ongeveer een maand te wonen en dan weer verder te gaan, en Alex is zijn Bulgaarse vriendin die kettinkjes e.d. maakt om van rond te komen en gaat ook mee van land naar land. Hele aardige en leuke lui, Alex had lekker Bulgaars gekookt voor ons en hierna een paar biertjes met uitzicht op Marokko in de haven gedronken (tussen alle buien door!)

Dag 1: Vroeg opgestaan en ik merkte alweer dat het aan het storten was. Top! Eerst zou ik even met Alex en Johan langs de boekenzaak lopen om een kaart van het gebied te halen. Dicht. Toen langs de VVV. Dicht! Grrrr.. Spanjaarden.. Maar goed, dan eerst naar Cape Tarifa en dan weer naar de VVV. Verboden! Wel verd…. Blijkt het uiterste puntje van ons mooie continent, het puntje waarop mijn reis gebaseerd is, gewoon een ordinaire politie/guardia civil uitvalsbasis te zijn! Dan daar maar een foto van toch? Iets is beter dan niets. Terug langs de VVV waar ze weer geen gedetailleerde kaart bleken te hebben. Ik kan vertellen dat een start van zo’n lange reis best wat voorvarender mocht wezen. Afscheid genomen van Johan en Alex en bij de eerste de beste WiFi spot m’n route op internet uitgestippeld en in m’n GPS geladen.

Toen ging het eindelijk best lekker (op de everlasting regen na uiteraard) Snel kwam ik al door een mooi heuvelland en vermaakte me opperbest. Na ongeveer anderhalf uur kwam ik op een voor het oog dood punt. Huh? Waar is de weg opeens? Toen lekker met handen en voeten gebabbeld met een oud vrouwtje die Santiago nogal ver vond maar de Noordkaap ronduit belachelijk! Altijd goed om te horen. Ze vertelde me dat ik over het hek achter haar huis moest klimmen omdat daar de oude camino (pad) verder liep. Het pad met het gele zand zei ze zeer nadrukkelijk. 1,5 uur later hield het gele pad gewoon op. Alsof je met je kop in dichtbebost struikgewas loopt. Niets meer, geen spoor nul komma nul centimeter ruimte om doorheen te banen. Stukje terug was er wel iets van een soort van pad, of iets wat daar voor door zou moeten gaan. Avonturier (sukkel) die ik ben dacht dat dat het dan zou moeten zijn. NOOIT in een vreemd gebied zonder kaar zo iets doms denken heb ik daaruit geleerd. Voor een eerste dag van een super mooie reis heb ik best wel een beetje veel gevloekt en getierd. Mensen thuis; er kwam geen einde aan. Striemende regen in me gezicht terwijl m’n voeten vastzogen in de klei die al tot aan m’n enkels zat met daarbij een tas die toch wel aan de zware kant is. Ik ben wel op plekken geweest waar ik anders nooit zou komen, maar daar is al het positieve dan ook wel mee gezegd. 4 uur over 8,5 kilometer! De moed zakte me nog niet in m’n schoenen maar het was een flinke corrigerende tik in m’n gezicht dat ik nog niet precies wist hoe het spelletje hier gespeeld werd! Dit is geen stukje lopen rond m’n eigen huis meer, dit is het echte werk.

Later op de weg scheen de zon een beetje, m’n iPodje knalde lekker en maakte weer kilomters. ’s Avonds bij een (denk ik) jachtopziener meegegeten en ik mocht m’n tent op zijn erf neerzetten. Ik kreeg van hem een soort gedroogte aardappel maar dan zoetig. Ok dacht ik, lekker knagen. Toen ik dat ding bijna op had kwam hij met twee pilsies aanzetten en begon hard te lachen. Ook van deze aardappel hoor je dus eerst de schil er af te halen! Bedankt. Na ’s nachts 4 keer door blaffende rothonden te zijn gewekt en dat er tot minimaal 4 keer varkens aan m’n tent zaten te morren heb ik er maar even een pil ingegooid die me door liet slapen. Toch gauw 4 uur geslapen haha.

Gevoel en Geleerd: Hou je aan de wegen die op je kaart/GPS staat. Staan ze er niet, ga dan terug! Kappen met gokken. Zoveel kostbare energie voor niets verspild. Heb een semi-positief gevoel aan de dag overgehouden. De gastvrijheid van de man bracht weer wat leven in mij terug.

KM 26 Helaas route niet vastgelegd door een systeemfoutje bij het opslaan (of mijn fout?)

Dag 2: Regen! Wakker gemaakt door bakken met regen. Snel tussen de buien door m’n tas ingepakt maar het meeste was helaas allemaal vochtig of klammig van de nacht geworden en de kleding die ik gister aanhad kon je nog steeds uitwringen ondanks mijn pogingen ze in de tent te drogen. Ik had van mijn gastheer nog wat brood en fruit meegekregen voor onderweg dus had wat brandstof om het volgende dorp op 7 kilometer te bereiken. Hier even water en proviand ingeslagen voor het volgende stuk. De hele dag was het of zonnig en tijdens mijn inspanningen dus goed heet, of striemende regen in m’n gezicht. Ik heb een kleine 8 keer m’n regenspullen aan en uit, en weer aan en weer uit gedaan. 1 Ding scheelt, je wordt er snel en handig in. Ik liep nog door een gehucht waar niets te krijgen was en wilde dus graag naar de volgende redelijke plaats. Helaas door mijn natte sokken had ik blaren onder m’n voeten gekregen en mijn andere sokken waren nog zeiknat van de dag ervoor! Dus mijn laatste paar sokken aangedaan, maar omdat mijn schoenen ook een en al klammigheid waren duurde het niet lang of ik had drie paar natte sokken. Dit volgende mag wat gek klinken voor de lezers thuis, maar toen kwam even echt het besef dat ik zo’n eind van huis, warmte en gezelligheid was. Dat ik niet aan ’t eind van de middag even lekker m’n spullen in de was kon gooien en m’n moeder het de volgende dag weer klaar had. Of dat ik ’s avonds chill met Carla op de bank een filmpje kon pluggen om voor de rest niets meer te doen. Dit is gewoon de aankomende maanden mijn leven, in weer en wind! Dat was oprecht een beetje taai! Mede veroorzaakt door de nietsontziende regen die mij de hele tijd dwarszat. En nu komt het gekke (Ik geloof er nog niet helemaal in, maar als het zo door gaat.. )In Tarifa was een vrouw die mij ’s middags spontaan aansprak omdat ik er zo verdwaald uitzag (nadat die vrouw keer op keer niet op nam) en mij naar een hostel wilde helpen. Heel toevallig stuitte ik die avond samen Johan en Alex weer op haar en ze vertelde dat ze zoveel bewondering voor mijn reis had. Ze heeft me wel 8 keer verteld dat ik op mijn reis op moeilijke momenten op tekenen moest letten. Alsmaar.. de tekenen wijzen je de weg, en de teken zullen je helpen als je er maar voor open staat. Daar moest ik haar vertellen dat ik er open voor stond! Dus dat deed ik gedwee. Terug naar het verhaal; Precies toen ik er dus even goed doorheen zat met blaren, alles nat en dat pas op de tweede dag, lag er midden op die meer dan 15 kilometer lange eindeloze klote zandweg geheel zonder reden een actie-poppetje. Zo’n gespierd mannetje wat kracht en stoerheid uitstraalt. Ik zeg nog niet dat ik in dit soort dingen geloof, maar ik vond het wel heel bizar dat ik dat poppetje daar vond toen ik m’n eerste dip te pakken had. Dus stoer als dat actie mannetje was heb lekker doorgemarcheerd met de nieuwste cd van Take That in m’n oren! Als dat niet stoer is? Door m’n blaren kon ik dat dorp helaas niet meer redden en gedurende 12 kilometer ben ik 1 boerderij en 2 auto’s tegen gekomen. Dus heb ’s avonds m’n tentje in de berm geparkeerd (in de regen) en heb m’n potje daar gegaard en ben vroeg gaan tukken. Na ik weet niet hoe vaak door wilde paarden te zijn wakkergehouden heb ik maar een pil naar binnengegooid en ben lekker gaan slapen. Nou maar hopen dat ik die dingen niet m’n hele reis nodig heb om te slapen.

Gevoel en Geleerd: Goed naar de lucht kijken wat er gaat gebeuren, zodoende tijdig inspelen op buien, stormen e.d. Vandaag voor het eerst echt gevoeld dat ik niet meer thuis ben. Uiteraard had het op een gelukzaliger manier gekund, maar het is me wel duidelijk dat ik gewoon moet volharden in mijn missie!

Dag 3 Opstaan met regen! Verdomme nou ben ik er klaar mee! Ook nog een harig losgegaan in klei-ige klotegrond waardoor m’n buitentent tegen mijn binnentent aanhing waardoor nu alles wat niet in een droogzak zat kleddernat is! 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7… ok.. het gaat wel weer. Toch maar alles in m’n tas gepropt. Ik had m’n tas nog niet op m’n rug of er was geen wolkje meer aan de lucht te zien. Strakblauw met een felle zon. Als dat ding een halfuur eerder tevoorschijn was gekomen was ik een stuk chiller de dag begonnen, maargoed. Ik mag niet klagen, loop heerlijk door Zuid-Spanje met de zon in m’n gezicht te genieten van de natuur. Bij mijn eerste dorpje moest ik even klimmen om in het centrum te komen. Ik weet niet hoeveel procent maar was blij dat ik wandelstokken had. Een lekker koud colaatje op het kerkplein met m’n bakkes in de zon. Dat was best even genieten en was ondertussen die regen allang weer vergeten. Loopt er een heel aardig oud vrouwtje langs die begint in het honderduit te kwekken tegen mij in het Spaans. Het enige wat ik kong zeggen was dat ik de camino naar Santiago liep. Ging ze opeens klappen en liep driftig weg. Anderhalve minuut later kwam ze met drie ENORME sinasappelen aanzetten en kreeg een schouderklop van haar! Dat was een leuk momentje in dat dorp.

Op een bord stond er dat er een Spa&Golf in het dorp was, en ik had al even een tijdje niet gedoucht dus dacht; pauze en lekker warm zwemmen tegelijk! Leek me heerlijk. Mijn Spaans is net zo goed als m’n Chinees en nadat een aantal mensen mijn “Spa&Golf” niet begrepen ging ik maar zwembewegingen maken. Ha dat begrepen ze wel die Spanjolen. Mooi dacht ik. Zij alles uitleggen, en ik uiteraard lekker alles opvolgen. Stond ik daar bij een dicht “Piscine municipal” Oftewel een dicht buitenbad zonder water. Heerlijk zo’n taalbarrière haha. Lekker een halfuurtje met de voetjes bloot in het zonnetje geluncht. Zonnebril maar eens uit m’n tas gevist en genieten!

Na m’n voeten eens grondig geinspecteerd te hebben kwam ik er helaas achter dat ik door m’n natte sokken echt ellendige blaren op m’n kleine tenen heb. En begin er ook vrij veel last van te krijgen. Maar als je vijf minuten bent warm gelopen dan wil het wel weer, alleen wat nou de oplossing voor dit probleem is? Ik heb ze lekgeprikt en afgeplakt, heb zelfs teenbeschermers eromheen gedaan. Maar het blijft intens pijn doen waarbij diclofenac(?) de pijn niet echt verdoofd. Toen maar even de kiezen op elkaar gedaan en door geknald. En als de voeten lekker warm zijn voel je ze niet meer, dus ben maar niet meer gestopt. Ongeveer 14 kilomter aan een stuk doorgelopen. Toen in Medina bij een ontzettende oud klooster met een ontzettend mooi uitzicht m’n spullen gedroogd in de zon. Je kan vanaf hier echt belachelijk ver kijken. Op de foto’s kun je zien wat ik zag! Na een uurtje was alles lekker droog, en hoor ik schuin onder mij bij een huis opeens een man Nederlands praten. BAM. Direct er bovenop natuurlijk. Dus ik roep; Ha een Hollander en gelukkig nodigde Robert me uit voor een bakkie koffie. Hij woont dus echt achterlijk mooi op deze berg samen met zijn vrouw Azzurah en hun zoontje Reza. Bij binnenkomst vroeg Reza gelijk of ik een bord Nasi wilde hebben en dat liet ik me geen twee keer zeggen. Ontzettend aardige mensen en fijn om weer even Nederlands te spreken. Waar ik nog veel meer geluk mee had was het feit dat ze een gedeelte van hun huis verhuren voor Nederlandse vakantiegangers. Ik ben wel geen vakantieganger, maar wel een Nederlander dus vroegen ze aan mij of ik bij hun de nacht wilde doorbrengen. Ik lig dus nu op een eigen kamer met eigen badkamer. Alles supermooi voor mekaar! Zonet met de familie lekker pannekoeken gegeten en een beetje over mijn aankomende route gepraat. Robert heeft wat rond gebeld en wellicht heb ik morgen of overmorgen ook weer een fijne slaapplek. Al m’n apparaten zijn weer opgeladen na drie dagen geen stroom want m’n GPS hield er vanmiddag helaas mee op nadat m’n iPod er al de brui aan had gegeven.

Hier lig ik nu dus, schoon droog en in een warm bed. Jullie mogen (moeten) dan ook even kijken op www.casamedinasidonia.com als je wilt weten waar ik zit.

Gevoel en Geleerd: Nederlanders zijn echt super in het buitenland! Zeer gastvrij. Blaren.. ondanks dat mijn schoenen zitten als pantoffels kan ik m’n tenen niet blaar vrij houden! Ik snap ’t niet, en hoop nu maar dat eelt dit probleem gaat oplossen.

Km’s: 28 Helaas hielt het apparaat er na 14 kilometer mee op omdat ik al 2 nachten geen stroompunt had gezien.

Dag 4: Heerlijk ontbeten met alber heijn brood uit de broodbakmachine met pindakaas! Waarom Spaans als het ook lekker kan? Daarna mijn schone en droge, door Azzurah gewassen spullen in m’n tas opgeborgen. We hadden al op het weer gekeken en het zou wat zon betreft een top-dag worden. Dus lichte broek en regenspullen diep in m’n tas opgeborgen. Ik ging als een speer, en als een speer ging ik! Ik snap dat een reis als de mijne uit pieken en dalen bestaat, en heb kunnen concluderen dat ik in het dal begonnen ben. iPod de hele dag ingehouden en marcheren als een Russische soldaat. M’n gemiddelde per uur was tegen 4 uur nog 5,6 kilometer per uur, en toen had ik er al 30 op zitten. Mocht je dit niets zeggen.. ik ging heel lekker. Had m’n korte broek er maar bij gepakt want deze zon kon ik niet voorbij laten gaan. Onderweg nog een aantal wegwerkers hard aan het lachen gemaakt met mijn plan, en volgens mij geloofde niemand het! Ik had gehoord dat 10km het stel woonde dat “onder de spaanse zon” (dat programma op net 5 dat je moest bouwen in teams en de winnaar krijgt het huis) nog steeds hun guesthouse hadden, dus daar maar m’n zinnen op gezet. Moest dus wel 10km verder lopen. Het is gelukt, maar het was wel opeens even een tikkeltje aan de verre kant.

Toen ik bij Arcos de la Frontera aankwam bleek ’t behoorlijk groot te zijn en gelukkig (nee dit is geen liften) wilde een vrouw mij in het centrum afzetten waar ik kon Internetten en het stel hun adres opzoeken. Nu wil het geval dat a.s. week een feest in Arcos is, dus normaal is er altijd een kamer vrij vrij volgens Uko. Alleen nu niet! Hij gaf me nog twee adressen van verschillende hostels die ik kon proberen, maar de eerste wilde me 20€ laten betalen en ik had het koud, en ik was helemaal afgemat. Dus Uko nog maar een keer gebeld of ik niet m’n tent in z’n tuin kwijt kon, maar zoals ik zelf eigenlijk wel kon zien is Arcos zo lekker dicht op elkaar gebouwd dat men geen tuinen heeft. Wel een dakterras, maar ivm met lekkage mag je daar geen haringen in tikken haha..

Gelukkig heeft hij me toen maar uitgenodigd bij z’n vrouw Lieve en drie kinderen. Lekker pizza met z’n allen gegeten en gepraat over van alles en nog wat. Straks trekken we ergens even een matras vandaan en lig ik weer heerlijk droog in Spanje in een gezellig Hollands huis! Nu lekker aan de wijn met m’n laptop op schoot, en de voeten op de bank! Als iemand nog meer Nederlanders op mijn route kent hou ik me aanbevolen! Dit bevalt heel goed. Kijk ook eens op www.casaelsueno.eu Als je nog een gezellig plekje in Arcos zoekt!

Gevoel en Geleerd. Niet verder lopen dan je van plan was! Die laatste kilometers braken me echt op. Maar wat een topdag was het! Ik hou van de zon, m’n iPod, het avontuur, het onderweg zijn. Heerlijk!

Km’s: 40 met al dat geloop in de stad nog, maar op m’n apparaat staat 37!!(komma nogwat) Wat een mooi aantal zo op de vierde dag.