Update voorbereidingen

Het is al weer een tijdje geleden dat er voor het laatst iets gemeld is, maar nu eindelijke weer vorderingen omtrent mijn reis voor KiKa. Maar eerst even de afgelopen maanden in vogelvlucht tot afgelopen weekend!

Ik ben in juli afgestudeerd, dus eindelijk klaar met het studenten leven! Momenteel heb ik een baan bij de ING voor 30 uur in de week waardoor ik behoorlijk wat tijd over heb om te lopen. Dit is iets wat ik dan ook veelvuldig doe. Probeer toch wel 4 a 5 keer per week afstanden die variëren tussen de 15 en 40 kilometer te lopen. In de vakantie had ik even een wandel-break, maar heb toen al goed kunnen wennen aan het gewicht van mijn backpack op mijn rug. Ik ben samen met Carla wezen liften in Frankrijk en Spanje! Leuke ervaring en nog wat leuke dagtochten gelopen zonder de juiste schoeisel helaas :) Ook al lekker kunnen wennen aan het koken op een klein brandertje, dus ben ondertussen al een aardige Gordon Ramsey van camping aan het worden! Met z’n tweeën liften viel nog alles mee, zolang je maar een dame langs de kant van de weg zet en ik in de bosjes verscholen zat! Gelukkig heeft ze me niet achtergelaten in France..

Nu terug in Nederland weer druk aan het lopen van dagtochten en op zoek naar sponsoren voor mijn plan! Ik heb in Martijn Friederich van CityBox een enthousiast persoon gevonden die volop met me meedenkt en ook leuke sponsor mogelijkheden ziet! Ontzettend fijn dat je me helpt jongen! Ondertussen staan al m’n spullen die nog uit m’n studentenkamer komen netje en droog opgeborgen in een geheel gesponsorde citybox, en als het goed is krijg ik aankomende vrijdag mijn kleding die me tijdens mijn reis voor weer en wind gaan beschermen van o.a. citybox. Martijn kwam zelf met het geweldige idee om mij in supergoed materiaal te hullen. mede dankzij hem en Petra Paas van Waterborg Groningen loop ik vanaf aankomend weekend er warm en droog bij! Bedankt! Verder ben ik twee weken geleden met een artikel in Het Nieuwsblad Van Het Noorden verschenen, heb ik in een studentenblad gestaan, en ben ik met mijn vrolijke kop bij 1tv te zien geweest! Het balletje begint langzaam te rollen... hier de link trouwens naar het filmpje KLIK! (wel erg gezien vanuit Kei-week en studenten perspectief, maar dat was die week nu eenmaal actueel.)

Weer terug naar het lopen! Afgelopen weekend heb ik een driedaagse tocht gemaakt. Dit is de LAW-5-4 (Lange Afstand Wandelpad) van Stavoren naar Lauwersoog. Deze route telt volgens mijn 20 jaar oude boekje 120 kilometer! Vrijdag morgen ging ronde 6en dan ook mijn wekker al vrolijk af. Rond 07:00 zat ik in de trein naar Leeuwarden om daarna over te stappen richting Stavoren. Ik realiseerde me tijdens deze rit dat 150 gedeeld door 3 op 50 Km per dag zou uitkomen, en ik had al een flauw vermoeden dat dit wellicht iets te positief zou zijn. M.a.w. dan zouden me ouders me ergens halverwege van een dijk kunnen plukken omdat ik niet verder meer kan lopen. Om deze reden ben ik in Workum dan ook uitgestapt. Lag op de route, en scheelde al weer 15 kilometer. Het was bijzonder lekker weer gezien alle regen en ellende van de weken ervoor, dus de pijpen opgerold en gaan! Kilometers dijk lopen wegtrappen met een zonnetje en een aangename wind in m’n gezicht op de rand van Zuiderzee en gewonnen land. Ik begin het steeds heerlijker te vinden om gewoon verstand op nul te zetten en te genieten van de dingen die je ziet. Kanttekening bij deze verheerlijking; ALTIJD op je spullen en kaarten letten. Ergens in het hoge gras langs een vaart ben ik dus m’n kaart verloren, en had geen flauw benul van hoe ik moest lopen. Ik moest!! dus terug. Heeft me een dikke 1,5 uur gekost en daarbij ook weer 7 onnodige kilometers. Kan wel toegeven dat mijn humeur iets minder blij van aard was dan hiervoor beschreven. Om deze kleine setback te boven te komen even rustig 3 kwartier liggen tukken in de zon om daarna gewekt te worden door een kudde schoappies!

Schijnbaar werkt solar-power ook op de mens, want na deze break ging ik weer fit op pad. Nog een kleine 15 kilometer te gaan en ik zou op mijn eindbestemming zijn: De Camping!! Een aantal kilometer voor Harlingen ben ik Gerrit op de dijk tegen gekomen van www.fo-kus.nl Leuk gesprek met deze fotograaf gehad, en we hadden een paar leuke overeenkomsten wat denkwijze en toekomstvisie betreft. De beste man heeft een paar mooie plaatjes van me geschoten met z’n mooie camera! Erg leuk, en Gerrit, binnenkort hangt je product bij mij thuis aan de muur! En mocht je tijdens mijn reis ook nog een stuk mee willen lopen weet je me te vinden



Kan wel toegeven dat toen ik aan mijn laatste 5 kilometer bezig was ik er redelijk doorheen zat. Had al 40Km weggetrapt met een kleine 19kilogram aan bagage op m’n nek. Dit is meer dan ik op mijn echte reis mee zal nemen, maargoed anders was m’n tas zo leeg :s heel dom, en zal ik dus ook niet weer doen. Om een of andere reden heb ik altijd zin om mezelf verder te pushen dan ik aankan en eigenlijk had ik ook gewoon na 35km moeten stoppen. Als je dan al op 40 zit en het is slechts 5km naar de Camping, dan zeg je ook geen nee, maar op die laatste zware kilometers loop je je dus stuk. Wijze les is hier om me aan een vast kilometerschema te houden. Maar goed..... zoals vermeld was mijn boekje 20 jaar oud. En zoals al sinds mensenheugenis gebeurt veranderen er soms dingen mettertijd! Ik was al wat woonwijken tegengekomen die mijn boekje niet kende, dit waren kleine opstakel want wegen liepen er vaak wel doorheen. Toen ik enigszins stuk bij mijn camping aankwam..... voel je ‘m al aankomen... was er geen camping meer!!! “Verdikkeme” was hier nogal zacht uitgedrukt. De eigenaren van Hotel en restaurant “Liauckamastate” Moesten dan ook hartelijk lachen toen ik vroeg of er nog een camping was. Gelukkig mocht ik gratis mijn tentje ergens in de tuin aan het water opzetten, en mocht ik douchen in het hotel! Daarbovenop kreeg ik ’s morgens ook nog eens een hotel ontbijtje met eieren en Frieske Suckerbole (schrijf je dat zo?) Erg bedankt voor het veraangenamen van mijn nacht en ochtend Daan & ouders!



Volgende dag kwam Carla met de trein om een dag met me mee te lopen. Ze was met de bus naar Zummarrum (ofzo) gekomen en heb haar daar op de dijk ontmoet. Het weer was gewoon NOG beter dan de dag ervoor. Gelukkig deden mijn spieren totaal geen pijn, en kan ik concluderen dat ik al goed aan de kilometers gewend ben geraakt. Ook hadden we maar 35km gepland en ik kan wel zeggen dat ik ‘ wel erg vet van haar vindt dat ze dit zonder problemen heeft uigelopen! Je mag nog wel een keer een dag mee hoor ;) Deze dag lekker de tijd genomen om te lopen. Ook hier weer tot 3 drie keer toe in ’t gras op de dijk liggen chillen en een beetje koffie op een terras drinken. Het heet training, maar ik doe het graag haha. Hierna nog een beetje over de klei van ’t wad gebanjerd wat leuke foto’s opleverde. Je krijgt ’t idee dat je ergens op de maan staat ipv Fraislan! Hierna ging het helaas snel bergafwaarts met mijn de gesteldheid van mijn voetzolen. Ik moet nog wat vaker met een gevulde tas lopen zodat ze goed aan het gewicht kunnen wennen. Gelukkig nam Carla m’n tas voor een paar kilometer over en ik had werkelijk het gevoel alsof ik op springveren liep zo licht! Vlakbij Marrum hebben we bij een bankje lekker pasta gekookt, en ondertussen waren m’n ouders onderweg uit Amsterdam richting Groningen en zouden onderweg met ons koffie drinken, mij in Holwert (10km verderop) bij de camping dumpen en Carla mee terug nemen. Zo gezegd zo gedaan, en rond 22:00 had ik mijn tentje staan en keerden zij richting huiswaarts.


De laatste dag moest ik nog maar 30km naar de haven van Lauwersoog afleggen, dus kon rustig opstaan en ontspannen lopen. Toen ik klaar was met douchen sprak ik even mijn buurman aan omdat ik een kleine blaar op m’n hak had. Deze man was Rienus, een vrolijke 62 jarige Rotterdammer die mij naald, pleister, krentebollen en thee aanbood. Dus voor ik het wist zat ik alweer een uur met een tot voor kort compleet vreemde te praten. En dit vind ik wel echt een positief iets aan het alleen reizen. Je praat op zo’n simpele en gemakkelijke manier met mensen dat je nooit echt alleen bent. Dit kwam ook weer tot uiting toen ik net 5km op pad was. Iemand fietste tergend langzaam voorbij en zei in zwaar Engels accent gedag en eerst zei ik gewoon gedag terug. Maar vanwege zijn tempo kon ik ruimschoots nadenken of ik wel of niet deze man ging aanspreken alsnog. Toch maar even gedaan toen hij zo’n honderd meter voor me fietste. De man was zeer blij met mijn kennis van de Engelse taal, en heeft vervolgens 3 kwartier stapvoets met mij meegereden. Hij zwierf al bijna 2 maanden op de fiets door Nederland en België om deze landen eens echt goed te zien. Super relaxte vent die schijnbaar nog ergens optijd moest zijn, hij vertelde me dan ook dat ‘ie blij was me ontmoet te hebben maar echt moest gaan. Om vervolgens 1 kilometer per uur harder te fietsen dan ik liep.. Dus na een halfuur fietste deze haastige chiller nog steeds in zicht! Mooie vent (zie foto ☺) De rest van de dag lekker rustig gelopen. M’n voeten voelden weer goed, en het gras liep weer lekker zacht. Tegen een uur of 6 stapte ik moe en voldaan in de bus naar Groningen. Op mijn manier heb ik ongeveer 110 km gelopen in drie dagen en ben er zeer tevreden over! Nu komen de updates wel wat sneller trouwens..... tot dan!